Yalnız olmak tek başına kalmak değildir ki. Matematiksel işlem değildir ki yalnız olmak. Yanında birileri olur illaki ama yanında “biri” yoksa , birilerine çok güvenirsin elbette sana güvenen birileri hep olur ama “biri” güvenmiyorsa, birileri sever seni ve sen de seversin birilerini ama “birinin” sevmesine muhtaçsan yine de , kaç kişi olduğun farketmez; Yalnızsındır.

Kalbiniz sıkıştığında veya bir sıkışma hissettiğinizde göğüs kafesinizde; tam nefes alamazsınız. Derin nefes alırsanız paslı bir çivi gibi batar çünkü . Küçük nefeslere razı olursunuz. Arada bir sıkışma geçti mi diye biraz fazla nefes alarak kontrol edersiniz. Eğer hala geçmemişse, o derin nefes kalbinizi öyle acıtır ki küçük nefeslerinizi de keser. Daha da küçülür. Daha sık ve daha küçük nefesler alırsınız. Öleceğinizi düşünürsünüz çünkü bilirsiniz ki ciğerleriniz her geçen saniye daha çok isteyecektir bir koca nefesi. Ondan korkarsınız. Acısından. İşte tıpkı bunun gibi hayatınızdaki çok özel insanlarla aranızda böyle krizler olur bazen. Ayrılacak olur. Kopacak olur. Gidecek olur. Susacak olur. Ve öyle acıtır ki. Küçük nefesler gibi küçük muhabbetler kurarsın. Küçük gülümsemeler. Yüzeysel ve kısa sohbetler. Krizin geçip geçmediğini kontrol etmek istediğinde aldığın derin nefes gibi derinleştirmek istediğinde sözlerini; eğer geçmemişse kriz, yine bir acı saplar yüreğine ve daha da küçülen nefesler gibi küçülür muhabbetin. Merhaba merhaba olur. Nasılsın olur. Ve kısa cevaplar alırsın. Kısacık. Küçük. “Günaydın” bile diyemezsin. Ne yaptığını hiç soramazsın. Ve ciğerlerinin istediği derin nefesin vereceği acı kadar korkutur seni yüreğinin ondan beklediği derin muhabbet. Bilirsin bunun öncekilerden daha çok acıtacağını.


“ Sen elmayı seviyorsun diye elmanın da seni sevmesi şart mı ?” değil elbette. Ama sen de elma da seviyorsanız birbirinizi ve değişmiyorsa hiçbir şey soruyorsun; Neden ? Belki de sadece sevmelisin elmayı. Elma benim olsun dememelisin. “ Elma benim en sevdiğimdir” demelisin olur olmaz yerlerde. Bununla yetinmeyi bilmelisin. Mutlu olmalısın. Ta ki hiç sevmeyen birinin gelip o çok sevdiğin ve dokunmaya kıyamadığın elmayı koparıp bir ısırıktan sonra bir köşeye atabileceğini düşünene kadar. Evet vazgeçmek sadece vazgeçmek değil bir başkasına bırakmaktır. Ve en çok da bu yüzden zordur vazgeçmek. Belki de sevmemelisin hiçbir şeyi. Yok yok sevmelisin. Nedense “Kapatıyoruz” diyen mağazalar gibi ucuza seviyorum artık. Zararına sevmeler başladı bende. Hani maça giderken tüm bozukluklarınızı harcarsınız ya en gereksiz şeylere. Öyle işte. Bitsin de rahat edeyim içimdeki tüm sevgi diyorum. Yoruldum. Cidden ama. Gönül yorgunluğu başka. Uyuyunca geçen beden yorgunluğu gibi değil ki. L&M ‘nin ilk bölümlerini izleyememiştim dün oturdum izledim hepsini. Ben bu uzayan aşk hikayelerine bile sabredemiyorum artık. Kavuşamayan insanların koşuşturmaları bile yoruyor beni.




Aşk basit bir denklem değil. Herşeyi yerine koysan da çıkmaz sonuç. Tüm bilinmeyenleri bulsan da. Olmayınca olmuyordur işte. Aşkın gözü kördür derler ya aynen öyle. Aşk için hiçbir şeyin önemi yoktur. Senin de onun da benim de. Tertemiz sevginin de. Sabrın da. Emeğin de; Aşkın gözünde beş kuruş değeri yoktur. “Olmuyor ki?” der iki taraf da. Oysa o bir türlü olmayan şey ,bakarsın hala tanımıyor olduğu bir yabancının sevebilme ihtimaliyle bile oluvermiş bir gün. Sana ise ”Olmayınca olmuyor” demek düşer hep.