Nays T!ng

Zamanda Yolculuk Olasılığı

2012-02-09T13:30:00.003+02:00

Bu kitap Einstein ile ilgili okuduğum üçüncü kitap . “ Dünyayı Değiştiren Beş Denklem” kitabını da sayarsam dördüncü. Ama o kitap büyük bir bölümünde Einstein’dan söz ediyor olsa da sadece onu anlatan bir kitap olmadığı gibi kişilerden çok buluşlarının dünyaya etkilerinden bahşetmişti. Bu yüzden üç buçuk kitap diyebiliriz toplamda. Diğer ikisinden birini daha önce burada paylaşmıştım. “Benim Gözümden Dünya” . İkincisi de “ Einstein’ın Kahramanları”. Ondan henüz bahsetmedim. Ama güzel bir kitaptı. İlgilenenler okusun. Benim ayrıntılı olarak bahsetmemi beklemesin.

Uzun bir zaman önce alıp okumaya başladığım ve aralıklarla okuduğum bu kitabın adı “Einstein Evreninde Zaman Yolculuğu” . Yazarı dünyaca tanınmış bir bilim adamı olan Astofizik Profesörü “ J.Richard Gott” . Kitabın editörü Prof. Dr. Cengiz Yalçın’ın kitaba katkısını da atlamamak lazım. Neden okudum ? Farkındaysanız bu soruyu son birkaç kitapta sordum. Belki neden okuduğum sorusuna verdiğim cevapların sizin de kendinize soracağınız “Neden okuyayım ?” sorusuna cevap vermenizde yardımcı olur diye düşünüyorum. Einstein’ı merak ediyordum, meşhur izafiyet teorisini de, Einstein’ın diğer düşüncelerini de , onun insanlık için neden önemli biri olduğunu da, zamanda yolculuğu da merak ediyordum. Evreni merak ediyordum. Bilim tarihi dersinde de sunum yapmak istediğim bilim adamının adıydı “Einstein” . Ve gidip bir sürü kitap aldım, bir sürü makale okudum, belgeseller izledim. Çok ilginç ve farklı bir sunum yaptım. Çok beğenildi ve akıllarda yer etti. Bu kitap o dönem aldığım kitaplardan biriydi işte.

Zamanda yolculuk kim olursa olsun, hangi alanla ilgili olursa olsun merak uyandıran bir konu. Bu konudan ilham alınarak meydana getirilmiş onlarca film ve kitap var. Hayalgücü zengin senaristler için daha onlarca film çıkar bu konudan. Hem izleyenlerin bu filmleri daha sağlıklı özümleyebilmesi hem de yazar veya senaristlerin hayalgücünü zenginleştirmesi açısından bu kitap oldukça yararlı olacaktır. Üstelik karmaşık bir konuyu elinden geldiğince basitleştirmeye çalışmış somutlaştırarak anlaşılmasını kolaylaştırmış olması nedeniyle yazar Gott’a teşekkür etmeliyiz.

Kitabın başında orjinalinde olmayan 25 sayfalık bir ek var. Burası editöre ait. İyi ki burayı kitaba eklemiş. Çünkü sunumum için bu kitapta bana sadece burası faydalı oldu. Einstein’ın fırtınalı yaşam öyküsü, özel görelilik ve genel görelilik konuları “Aklın Efendisi Einstein” başlığı altında verilmiş burada. Sonrasında Richard Gott almış mikrofonu ve 260 sayfa konuşmuş. Nelerden mi bahsetmiş ? Bir zaman makinesi ile neler yapılabileceğini , zamanda yolculuk paradokslarını , ışınlanmayı , paralel evrenler teorisini ve diğer zaman yolculuğu teorilerini “Zamanda Yolculuk Rüyası” başlığıyla anlatmış.

İkinci bölüm “Zamanda Geleceğe Yolculuk” . Burada “ Hareket eden bir saat neden geri kalır?” , Roketler neden ışıktan daha hızlı gidemez ? gibi ilginç sorulara bilimsel cevaplar verilmiş ve evrenin kaç boyutlu olduğu yönündeki görüşlerden bahsedilmiş.

Üçüncü bölümün konusunu bir önceki bölümde tahmin etmişsinizdir. “Geçmişe Yolculuk” . Aslında hepimiz geçmişi görüyoruz. Aynadan kendimize bakarken bile. 45 ışık yılı uzaklıktaki belki de yıllar önce sönmüş olan kuyruklu yıldıza baktığımızda onun 45 yıl önceki halini görüyor olmamız gibi geçmişe gitmenin mümkün olduğunu biliyoruz. Şimdi uzayın çok uzak bir noktasında bulsak kendimizi ve özel bir dürbünle baksak dünyaya belki de Fatih’in İstanbul’u fethini görebiliriz. Peygamber Efendimizin Veda Hutbesini de öyle. Kitapsa böyle bir gerçeklikten farklı olarak geçmişe dönüp onu değiştirebilmenin mümkün olup olmadığını ele almış. Hatta girişte A.H.R Buller’den şöyle bir alıntı yer alıyor “ Bight adından genç bir kız vardı. Işıktan daha hızlı uçabilirdi. Bir gün yola çıktı. Göreli bir yola. Yola çıkışından bir önceki gece eve döndü” . Uzay zaman eğrisi, kozmik sicimler, karadelikler, gödel evreni ve benzer şeyler anlatılmış.

Her bölümde ne anlatıldığını uzun uzun yazmaktan vazgeçtim ben. Kısaca başlıkları söylüyorum ve bu yazıyı daha fazla uzatmıyorum. Dördüncü bölümün başlığı , Zamanda Yolculuk ve Evrenin Başlangıcı. Beşinci ve son bölüm ise “ Gelecekten Rapor” .

Yazıyı bitirmeden önce bir uyarıda bulunmak istiyorum. Kitabın güzel olması okumaktan zevk alacağınız anlamına gelmez. Bu konular ilginizi çekmiyorsa ve merak etmiyorsanız tüm bunları; Okumayın. Şimdi kitabı çevirip baktım arkasına fiyatı ne kadarmış diye. Çok değil 10 Tl. Alıp baksanız da sorun olmaz yani. Pahalı olsaydı merak etmiyorsanız kesinlikle okumayın derdim. Ama belki okuyunca merak edersiniz.

Kendinize iyi bakın.

Zamanın Ruhu

2012-02-03T14:14:00.006+02:00

Bu postu uzun zamandır yazmak istiyordum. Hep erteledim. Araya daha fazla zaman girip "yıllar yıllar önce bi keresinde..." şeklinde başlamamak için bu posta; bugün yazmak istedim. Sizinle bir kaç fotoğraf paylaşmak istiyorum.

Çoğu insan gibi ben de geçmişe ilgi duyarım. Geçmiş şaraba benzer bence; Yıllandıkça güzelleşir, yıllandıkça değerlenir. Ama farkettim ki ben yaşadığım geçmişi daha çok merak ediyorum. İlla yaşamış olmam da gerekmiyor aslında, ben yaşarken yaşanmış olması da yeterli. Paralel bir yaşam da olsa yeterli. Aynı yağmurda ıslanmış olmak, aynı sıcaktan şikayet etmek, aynı şehirde birimizin ağzını çeşmeye dayayıp içtiği suyun diğer tarafta hiç tanımadığımız bir insanın ölüm döşeğinde dudaklarına damlatılan bir damlaya dönüşüyor olması kızının elindeki pamukta. Bunları düşünüyorum bazen.

önce videoyu başlatın derim

Geçen yaz kuzenim ve halam (bizim buralarda hala'ya "bibi" denir) ziyarete gelmişti üniversitede okurken oturduğum evde. Aslında bir kısmınız o şehri de ilçeyi de iyi biliyorsunuz. Ama bu yazıda bir gizliliğe ihtiyaç duyduğum için ismini vermeyeceğim. Neyse , bu ziyeret sırasında bulunduğum şirin ilçeyi gezdirmeye çıkardım onları. Gaffar Okkan'ın kabrini ziyaret edelim dedik ve mezarlığa kadar yürümeye karar verdik. Yolda çok eski ve terkedilmiş iki katlı ahşah bir eve rastladık. Kapısı açıktı. Yanında fotoğraf çekelim dedi kuzenim. O da eskiye meraklı. Zaten Sanat Tarihi mezunu kendisi. Fotoğraf çekme sırasında içerden gelen tıkırtıları duyunca köpek mi diye merak ettim. Şöyle kapıdan içeri bakalım derken ev sahibini bulduk karşımızda. Adam alt katta evden söktüğü tahtaları çuvallara dolduruyordu. Selam verdik ve fotoğraf çekerken içerden sesler duyduğumuz için baktığımızı anlattık. Tam geri dönüyorduk ki adam " Çıkıp evi gezebilirsiniz. Korkmayın ev sağlam. Böyle harabe olduğuna bakmayın. Üç kez test yapıldı ve civardaki evlerden daha sağlam olduğu söylendi" diye seslendi. Biz de "Neden olmasın ? İki dakika gezelim madem" dedik ve halamı da alıp evi keşfe başladık. Bugünün soğuk duvarlara sahip evlerinden çok farklıydı. Oldukça ferahtı tüm eskiliğine rağmen. Ve hiçbir lamba olmamasına rağmen inanılmaz ışıklıydı tüm odalar. Nefes alıyordu ev. Neredeyse her odada bir banyo vardı. Bu banyolar, odaların duvarlarına gömülü elbise dolapları gibiydi. Alt katta zeminde yer alan bir kapı vardı. Daha doğrusu ahşap bir kapak. Buradan kışın odunluğa gidiliyormuş. Ev sahibi bizi serbest bıraktı ve kendi işine döndü. Biz de yukarı katlara çıktık. Ve bir kat daha vardı. Çatı katı. Ne olabilir ki dedik ama yine de çıktık. Meğer bir dünya varmış orda. Bir girdik 2 saat çıkamadık ordan. Etraf darmadağınıktı ama kimin umurunda. Burada bir tarih yatıyormuş meğer. İnceledik de inceledik. Saatlerin nasıl geçtiğini anlamadık bile. Alttaki yaşlı adam bu evin sahibinin oğluymuş. Şimdi onun bile torunları varmış. Babası bilmem ne rüştiyesinde okumuş. Çatı katında eskiden bir kız kalıyormuş. Tabi şimdilerde o da yaşlı bir kadınmış. Ama o eşyaların tamamı o kadına ait değilmiş. Ev boşaltıldığında gereksiz görülen şeyler buraya istiflenmiş. Şimdi size bu çatı katında neler bulduğumuzdan bahsedeyim biraz. Daha doğrusu bulduklarımızdan " paylaşılabilir" olanları. Çünkü bir kısmı özel hayata müdahale olur. Hadi bakalım lafı çok uzattım.

Burası ikinci kata çıkan merdiven. Bence oldukça estetik. Ev sahibi " O dönem için orta derecede varlıklı bir ailenin evi böyleydi" dedi. Yani sandığımız gibi geçmişte varlıklı olan bir ailenin evi de değilmiş burası.

Burası da çatı katı. O kapı çatı katına giriş için değil ama. Merdivenin bittiği yerden başlıyor evin bu bölümü. O kapı da sanırım depo gibi kullanılıyormuş

O zamana ait dergiler, mecmualar, kitaplar haline getirilmiş. 5 - 6 Tane kitap vardı böyle.

Mode Hit 77. Benden 11 yıl önce.

O zamanlar Twitter Facebook nerdeee :) Pampişler de yoktu. Adile Teyzesi vardı kuzucuklarının. Şu videoyu izleyin bi dakika. Sonra geri gelin buraya. Hadi. Bekliyorum ben sizi.

Peygamber Efendimiz'in Soy ağacını bulduk. Bu arada bugün Peygamber Efendimizin dünyaya geldiği gün. Tüm Müslüman aleminin Mevlid Kandili mübarek olsun. O değil de Hz. İsa'nın doğum günü neredeyse bizim ülkemizde bile Noel tatiline dönüşmek üzereyken neden bugün yarım gün bile tatil değil..

Hadi görüşmek dileğiyle.

Anlaşılamayan Olmak

2012-01-29T11:40:00.003+02:00

İletişim konusunda en sıkıntılı dönemim lise yıllarım olmuştu. Aslında çevrem ile iletişim kurmamda hiç sıkıntı yaşamadım. Bahsettiğim konu daha çok anlaşılmak. Evet anlaşılmak herkes gibi benim de en büyük problemim olmuştu o yıllarda. Lise yılları deyince o yaş aralığının kritik döneme rastladığını ve bu yüzden böyle hissetmiş olabileceğimi düşünebilirsiniz ama değil. Yani "kimse beni anlamıyoooorrr" , "çook yanlızımmmm" gibi şeyler söylemiyordum içimden de olsa. Tam olarak sorun şuydu ; arkadaşlarım beni anlamıyor ve anlamak istemiyordu. Kendimi ifade etmekte yetersiz değildim. En az diğer arkadaşlarım kadar başarılıydım. Ama bütün lise hayatı boyunca toplamda yarım saat sesini duymadığım arkadaşlarıma benzemiyor, çekinmeden konuşuyor tartışıyor fikrimi söylüyordum. Bu da beni bazen şakayla bazen de ciddi olarak hedef haline getiriyordu. Birşeyi olabileceği en basit şekilde anlattığınızda bile insanlar sizi anlamıyorsa ya sizinle dalga geçiyorlardır, ya konu onların düzeylerine uygun değildir ya da aptal bir toplulukla karşı karşıyasınızdır. Yok hayır arkadaşlarım aptal değildi. Konularda çetrefilli olmuyordu genellikle. Biraz dalga geçme ama daha çok beni sinir etme eylemiydi onların yaptığı. Bundan zevk alıyorlardı. Beni sinir eden anlaşılmamak değil, söyleyecek tek bir sözü olmayan insanların ilgilendikleri tek şeyin benim anlaşılmazlığım (!) olmasıydı.

Liseye kadar hep sınıf başkanı olmuştum. Okulun en sevilen ve tanınan öğrencisiydim. Okulun en yaramaz, en başarısız ama en değerli en candan insanlarıyla aynı sınıfı paylaşıyordum. İçeri zili çaldıktan sonra okuldaki tüm öğretmenlerin ve müdürün dilinde olan sınıfımızın "ölüm sessizliğini" sağlamaya çalışırdım. Baskıcı bir insan değildim oysa. Kimsenin de ismini öğretmene vermezdim. Daha o yaşlarda insanların konuşa konuşa anlaşabileceğini kavramıştım. Ben konuşurdum sınıf dinlerdi. Öğretmen masasına oturur adeta sınıfı hipnotize ederdim. Öğretmenin sınıfa girmesiyle birlikte bir kıpırdanma bir uğultu başlardı, teneffüste bu gürültüye dönüşürdü ve içeri ziliyle birlikte bir sonraki terapi başlardı. Sınıfın en başarısız öğrencilerini cesaretlendirmek, en yaramaz öğrencisine onun ne kadar zeki olduğunu anlatmak, en sessiz ve içine kapanık arkadaşlarımızın dilini çözmek gibi şeylerdi yaptığım. Bu beni de mutlu ediyordu sınıfı da. Belki de bu yüzden öğretmen olmak istedim. Belki de bu yüzden blog yazıyorum. İnsanlarla konuşmak. Konuşarak anlaşmak güzel.

Lise ve üniversitede "anlaşılamaz" sıfatı yapıştı üzerime. Anlaşılmamak beni rahatsız ediyordu. Benim rahatsız oluşum da insanları eğlendiriyordu. Zamanla alıştım tabi. Ben alışınca farkettim ki artık beni anlamadığını söylemek sınıfta "komiklik" olmaktan çıkıp "salaklık" olarak algılanmaya başlamış. İşin ilginç yanı bana sürekli "kitap okumam" tembihleniyordu. Evet bir dönem kendimi ifade edemez hale geldim. Nedenini de biliyorum. Kendimi ifade edemez hal geldim çünkü " anlaşılamadığımı" düşünmek beni geriyordu. Basit bir formülle anlatabilirim bunun nedenini. 3 kelimeden meydana gelen bir cümle düşünün. Her kelimenin 2 alternatifi daha olsun. Yani ilk kelime için toplamda 3 farklı seçenek. İkinci ve üçüncü kelimeler için de 3'er seçenek. Birinci ikinci ve üçüncü kelimelerin yerleri değişmediği halde 3x3x3= 27 farklı seçenek var aynı şeyi anlatmak için. Üstelik kelimelerin sırasını değiştirmedik daha. Bir de onu deneyelim. Özellikle basit bir kelime seçiyorum. "Ali ata bak" mesela. Burada "Bak Ali ata" , " Ata bak Ali" cümlelerinde olduğu gibi kelimelerin yerlerini değiştirsek toplamda 6x27 = 162 farklı ifade etme seçeneği çıkar ortaya. Basit bir cümlede bile. Basit ve 3 kelimeden oluşan bir cümle ve ifade etmek için 162 farklı seçenek. Eğer konuşurken anlaşılamayacağınızı düşünürseniz bu bir kaosa neden olur kafanızda. Çevremdeki çoğu insanın bir şeyi ifade etmek için tek bir cümle dahi kuramadığı bir dönemde onlara en basit ve anlaşılır şekilde anlatabilmek için onlarca cümle kurup birini seçmek durumunda kaldığım için gerçekten "anlaşılamaz" hale geldim ve bana kitap okumamı isteyen öğretmenlerimden bile daha çok kitap okuduğumu bile bile içime attım bu durumu ve zamanla alıştım. Ayrıca belirtmek isterim ki okumak, konuşmayı geliştirmez. Yazmak geliştirir. Yazmayı geliştirmenin yolu ise okumaktır. O yüzden rica ediyorum ifade güçlüğü çeken çocuklara "kitap oku" ya ek olarak "blog yaz" , "günlük tut" gibi öneriler sunun.

Geçenlerde Okan'ın programını izliyordum yine. İzlediğim ender progamlardan biridir Okan'ın haftanın 5 günü farklı isimlerle yaptığı programlar. Genelde herkes uyumuş olur o vakitte ve genelde uyku tutmaz beni gece geç vakitlere kadar. Ayrıca işlediği konular ve davet ettiği konuklar ile gerçekten faydalı ve farklı programlar yapmakta kendisi. Ve benim gibi milyonlarca gencin o anda benimle aynı şeyi izlediğini bilmek de güzel. Twitter'ın en aktif kullanıldığı ve seyircinin en fazla dahil edildiği televizyon programı olması da neden farklı olduğunun cevaplarından sadece biri. Sabahları denk gelirsem trt de Okay Karacan'ın sunduğu Spor Manşet'i izliyorum bazen de twitter'dan soru ve görüşlerimi gönderiyorum. Tek kanallı siyah beyaz dönemleri de görmüş insanlar olarak bir tv programında konukların sorduğunuz sorulara cevap vermesi ve orda kısa süreli bir beyin fırtınası estirmiş olmanız ilginç bir deneyim gerçekten. Bazen de Okan'ı izlerken yapıyorum bunu. Geçen günlerde "Alışveriş Çılgınlığı" konusu tartışılıyordu. Buna benzer bir konuyu geçen yıl üniversitede sınıfta tartışmıştık. Sınıfın tamamı paranın herşey olduğunda ve insanı mutlu etmek için tek başına yeterli olabileceğinde hemfikirdi. Hatta hoca da onlara katılıyordu. Sonra dedim ki ben de " Tamam para önemsizdir diyemeyiz ama dediğiniz gibi herşey de değildir. Para yaşam standardını yükseltir ama yaşam kalitesinde başka faktörler de söz konusudur. Yaşam kalitesi ile yaşam standardını birbirine karıştırmayalım." Tabi bazıları katıldı bana ama çoğu örnek ver deyince ; Mesela Ali Ağaoğlu kadar zengin olsanız onun gibi mi yaşamak ister misiniz ? Onun kafasında yaşamak karşılığında size onun ki kadar para verilse kabul eder misiniz? Sizce Stephen Hawking kaliteli bir yaşama sahip mi? Ben cevap vereyim. Türkiye'nin en zengin adamı olma imkanı verilse bile bir başkası gibi yaşamak istemiyorsunuz. Siz o kadar zengin olsanız daha farklı şeylerin peşinden gidersiniz, daha farklı hayalleriniz var. Siz bu hayalleriniz için zengin olmak istiyorsunuz. Neden bir deli zengin olmak istemiyor. Çünkü hayalleri yok. Kimse zengin olmak karşılığında hayallerini vermez. Daha faydalı işler için harcarsınız o serveti, farklı hizmet alanlarında iş yaparsınız, dünya turu belki, belki okullar, yoksullara yardım, sokak hayvanları için projeler, kendi eğitiminiz.. uzar gider.. Kimse " onun kadar zengin olsam" dediği insanın kafasında yaşamak istemiyor haksız mıyım ? Çünkü para, yaşam standardını yükseltir sadece. Daha iyi imkanlar verir. Oysa yaşam kalitesi için para; sevgi gibi, aşk gibi, evlat gibi, eğitim gibi, kültür gibi, doğruluk, mutluluk, arkadaşlık, dostluk gibi sadece bir faktördür. Herşey değildir. Sadece sağlık bile kalite için yeterli değildir. Stephen Hawking bir dakika konuşabilmek için saatlerce hazırlık yapıyor. O kadar hasta ama mutsuz mu ? Ayrıca paraya ihtiyacı olmadığı halde para onun için bir şey ifade etmiyor. Mutlu çünkü başarılı. Çünkü dünya ona saygı duyuyor " dedim. İkna olmuştu herkes. Ve geçen gün programı izlerken bu konuşmayı hatırlatan bir atmosfer oluştu birden. Ben de yazdım. " Hayat kalitesi ile hayat standardını birbirine mi karıştırıyoruz acaba?" diye. Bu bir eleştiri değildi. Suçlama felan da değildi. Genel olarak konuşmuştum ama Okan sürekli eleştirilmekten olacak paranoyak bir tavır sergiledi. Olayı eleştirilmek olarak algıladığı için basite indirgeyemedi ve azıcık devreleri yandı gibi. Allah'tan konuğu yetişti imdadına. Kendimi uzun zaman sonra yeniden anlaşılmaz biri olarak hissettim. Ve ilk kez bu kadar insan önünde "anlaşılamaz" damgası yedim :) Hayır kasma bu kadar Okan. Sakin ol. Eleştirmek istesem "adama bak burnunu karıştırdı" derdim. Değil mi ama ?

Sakin olaydı iyiydi.

Ali Farka Touré

2012-01-27T12:50:00.002+02:00

Müzik dinlemeyi severim. Özellikle uzun yol seyahatlerinde ve bisiklet sürerken ve uyurken ve ders çalışırken ve insanları duymamak istediğimde. Ama müzik kültürüm yok denecek kadar azdır. Bakmayın burda bildiğim, sevdiğim, dinlediğim bir kaç grup ve sanatçıdan bahsetmiş olduğuma. Başından sonuna ezbere bildiğim şarkıların sayısı 3 ü geçmez. Ama iyi dinleyiciyimdir. Keşke bir müzik aleti de kullanabilsem. Gitar çalmak istiyorum mesela, ama zaman ayırmam gerek ona ve bunun için biraz beklemeliyim. Özellikle zaman ayırmam gerekmeyen bir müzik aleti ile deniyorum arada bişeyler ama galiba onun için de iyi bir eğitim almam lazım. Mızıkadan bahsediyorum.

Neyse müzik dinleme konusuna dönelim şimdi yine. Dinlediğim müzikler de garip benim. Huzur veren seslerin peşindeyim daha çok. Cem Adrian'ı görmezden gelirsek bu dediğim tamamen doğru. Mesela o kadar müzik dinleyen biri olmama rağmen "Fatih bilgisayarında bi sürü müzik var bana bi cd yapar mısın , ya da şu flash belleğe iyilerinden atar mısın ?" dediklerinde onların dinleyebilecekleri 5 parça bulamıyorum. Zaten "iyilerinden atar mısın ?" nasıl bir istektir anlamam. Neye göre iyi ? Kime göre ? Herkesin müzik zevki farklıdır. Anladım ki benim ki daha bir farklı. Mesela şu Ayna programında Afrika ülkeleri tanıtılırken arkada çalan müzikler beni benden alır. Bugün de size en sevdiğim ve en çok dinlediğim Afrikalı bir sanatçıdan bahsetmek istiyorum. Farklı şeyler dinlemek lazım cancağızım.

Ali Farka Toure'yi ne zamandan beri dinliyor olduğumu tam olarak bilmiyorum. Uzun zamandır bıkmadan usanmadan tekrar tekrar dinleyebildiğim ender sanatçılardan. Nice parçalar bilirim sevip sonra aşırı dozda dinlediğim için bıktığım ve şimdi duyduğumda mide bulantısına sebep olan. Ama Ali Farka Toure'de farklı bişeyler var. Size hayat hikayesini anlatacak değilim. Bir kaç küçük ayrıntı vermek dışında sadece "bi dinleyin bakalım" demek için yazıyorum bu yazıyı. Bi deneyin bi ayağınızda görün diyen satış elemanı gibi "bi dinleyin. Bi kulağınızda görün" diyorum.

Avrupa'nın eskiden olduğu gibi hala Afrika'ya olan hastalıklı bakışı yüzünden Afrikalı sanatçıların Avrupa'da başarılı olması eskiden olduğu gibi hala çok zor. Ali Farka Toure bu ön yargıyı bir nebze olsun yumuşatmıştı. Ondan sonra insanlar Afrika'da da sanatçı var orda da sanat var demeye başladı. Dikkatleri kara kıtaya çekmeyi başardı kısacası.

On çocuklu bir ailenin sonuncusu ve bebekken ölmemeyi başarmış tek çocuğu. Zor şartlara rağmen inatla hayata tutunmuş olması ailesinin ona gücü ve inatçılığı simgeleyen "eşşek" anlamına gelen "Farka" lakabını takmasına neden olmuş. Asıl adı Ali İbrahim Toure. Anlaşıldığı üzere Müslüman. Ve bu yüzden hak ettiği kadar ünlü değil. Mesela Türkiye'de bile çok bilinmez. Ailesi geleneklere çok bağlıymış ve geleneklere göre bir kişinin müzikle uğraşması için mutlaka müzisyen çocuğu olması gerekiyormuş. Ama o dışlanması pahasına müzikle uğraşmış. Önce ülkesinde sonra Batı Afrika'da ve nihayet Avrupa'da keşfedilmiş. Ama Avrupa'da müziği sanat değil sadece eğlence olarak gören ve sömürgeci davranışlar sergileyen insanlar yüzünden ülkesine dönmüş ve müziğe "çiftçi" kimliğinin gerisinde devam etme kararı almış.

Onun hakkında bildiğim bir kaç şeyi daha paylaşırdım aslında ama o bilgileri de içine alan harika bir tanıtım yazısını paylaşmak istiyorum sizinle. Bunun için tam buraya tıklayın . Ve çok severek dinlediğim bir sanatçıyı ve harika parçalarını en az benim kadar tanımış olun.

Restoration Hardware

2012-01-24T17:08:00.003+02:00

Sağ tarafta kategoriler arasında tasarım da yer alıyor olmasına rağmen uzun bir zamandır ilk başlardaki sıklıkta paylaşımlar yapamıyorum bu konuda. Paylaşmıyorum dediysem arada bir merak edip araştırmıyorum da demedim. İlginç birşeyler bulmak istiyorsanız ilginç şekillerde aramanızı öneririm size. Ben hep öyle yaparım. Google tabiki en önemli aracımız bu aramada. Ama kalkıp google'a "tasarım" veya "design" gibi klasik arama sözcükleri yazasanız muhtemelen daha önce gördüğünüz veya birilerinin bulup ortaya çıkardığı şeyleri bulabilirsiniz. Ama bu kelimelerin eş anlamlılarını farklı dillerdeki karşılıklarını kullanırsanız , kullandığınız kelimenin farklılığı dereceisinde farklı sonuçlara ulaşırsınız. Mesela "tasarım" diyeceğinize italyanca "progettazione" , Hırvatça "dizajn" , Portekizce "projeto" , Baskça "diseinua", Felemenkçe "ontwerp" deyin ve arayın. Bu başlangıçla daldan dala atlayın ve "evreka" diyene kadar gezinin. İşte böyle yaptım yine geçen gün. Baskça'dan yola çıktım ve nasıl geldiğimi bilmiyorum bu mobilya mağazasını buldum. O aralar paylaşmaya vakit bulamamıştım ama Kediler ve Kitaplar blogundan veya Pek Güzel Şeyler blogundan tanıyor olabileceğiniz Çavlan'a söyledim burayı. Biraz morali bozuldu tabi :) Benim hiç böyle çalışmam olamayacak Fatih dedi durdu. Kendini zor toparladı. Burada bahsetti kendi blogunda. Ama ben de paylaşmak istedim. Aslında söylenecek çok şey var ama benim şimdi çıkmam lazım. Verdiğim linkten iyice inceleyin. Depresyona girmenize gerek yok. Eğer yeterince uslu durursanız cennette bunları görebilirsiniz.

Daha fazlasını isteyin.

Savaş Sanatı | Sun Tzu

2012-01-21T15:15:00.002+02:00

"Savaş kötü bir şey . Bu yüzden sanatla yanyana kullanılması bile kulak tırmalıyor. Bu da yetmiyormuş gibi sanat olarak ifade edilmesi kabul edilemez" diyebilirsiniz. Savaş kötü birşey evet. Bu yüzden kulak tırmaladığı da doğru ikisi yanyana kullanılınca. Ama savaşmak kötü müdür tartışırız. Mesele ne için savaştığın çünkü. Onurun , şerefin, özgürlüğün , geleceğin, vatanın için mi savaşıyorsun yoksa petrol, sömürge toprakları veya değerli madenler vs için mi ? Demokrasi götürmek bahanesiyle mi savaşıyorsun, bağımsızlığını kazanmak için mi? Savaşın kendisi savaşmaktan daha kötüdür bence. Ayrıca savaş dünyanın en eski geleneği. En çarpıcı gerçeği. Çağlar kapatıp açan, ülkeler yıkıp kuran uluslararası bir töre. Resmi bir cinayet.

"Okumak Aptallıktır" diye bir kitap olabilir mi ? Okumanın yerden yere vurulduğu, okuyanlara hakaretler edildiği bir kitap ? Sonuçta kendisi de bir kitap olduğu için ve kendi okuyucularını da "aptallıkla" itham ettiği için.. Bu kitap öyle bir kitap işte. Evet Savaş kötüdür ama böyle böyle savaşılır diyen bir kitap. Savaşmayı bir sanat olarak ele alırsanız daha az insan kaybedersiniz demek istiyor aslında. Kısaca mecbur kalındığında nasıl daha az kayıpla savaşın kazanılacağını anlatıyor.

Peki ben neden okudum ? Sonuçta savaşmıyorum. Savaş kararları alacak pozisyonlarda olmayacağım da ortada. Savaşmak platonik bir hobim de değil. Neden okudum peki ? Öncelikle bu kitap her ne kadar savaş stratejilerini anlatıyor olsa da iş dünyasının da bu stratejilerden çıkaracağı dersler var. Hatta futbol, siyaset, ekonomi ve daha bir çok alanı etkilemiş ve etkileyebilecek bir kitap "Savaş Sanatı" . Ama şu an için tüm bu saydıklarım da bu kitabı okumam için sebep olamaz. Ne futbolcuyum ne teknik direktör. Futbol hakemliğine de devam etmeme kararı aldım zaten. Arada bir halı saha maçları ve La Liga dışında futbol ile alakam yok. Sonra iş adamı olmak gibi hayallerim de yok, iş dünyası da uzak bana. Siyaset desen benden uzak olsun. Peki Fatih neden okudun? Çünkü merak ettim. Çünkü bu kitap binlerce yıllık bir kitap. Çünkü bu kitap eskiden sadece generaller ve devlet yöneticilerinin ulaşabildiği bir kitapmış. Bu yüzden ilgimi çekti ve okudum.

Kitabın yazılış tarihi tam oalrak bilinmemekle birlikte yaklaşık 2500 yıl öncesine ait olduğu düşünülüyor. Sun Tzu dünyanın ilk köşe yazarı değil elbette. Adam tecrübelerini payşamış bir general bir devlet adamı ve aynı zamanda filozof. Bu kitap şimdilerde çok satılıyor olabilir, herkesin ulaşabileceği bir kitap olabilir ama eskiden öyle değilmiş işte. Kitap ve içindeki stratejiler binlerce yıl sıkı şekilde korunmaktaymış. Yani zannedilmesin ki bu başyapıt dünyanın ilk bestseller kitabı. Ama şimdi öyle mi ? Hala dünyanın bir çok ülkesinde askeri okulların temel kitabı olarak okutuluyor, üniversitelerde ders olarak işleniyor , bir çok iş alanında çalışanlara verilen eğitimlerde kaynak olarak gösteriliyor ve eskide olduğu gibi devlet adamlarının başvurduğu bir eser olma özelliğini koruyor. Her yıl askeri akademilerde bu kitapla alakalı seminerler düzenleniyor.

Okurken 2500 yıl önceki öğretilerin nasıl hala geçerliliğini korumakta olduğunu gördüm ve günümüzdeki karşılıklarını düşündüm bu taktiklerin. Basit ama geçerliliğini koruyan bu öğretiler aslında hayatın her alanına uyarlanabilir. Çin'in en çalkantılı ve zor zamanlarında generalliğini yapmış ve statejileri sayesinde ( Türklere karşı) önemli, zaferler kazanmış Sun Tzu'nun tecrübelerini aktardığı bu kitap her ne kadar savaşa yönelik öğretiler gibi dursa da bilim, sanat, ticaret, spor, siyaset gibi pek çok alanı doğrudan etkilemiş. Bir çok ünlü şirketin Ceo'sunun başucu kitabı olmuş. Sezar'dan Napolyona, Hitler'den Mao'ya bir çok lidere yol göstermiştir.

Kitapta zafere ulaşmak isteyen komutanın sırasıyla izlemesi gereken ve birbiriyle bağlantılı olan 13 durumdan bahsediliyor. Bunlar ; Savaş İçin Planlama, Maliyet, Savaşta Strateji ve Kuşatma, Taktik, Kuvvet, Gücün Kullanımı, Savaşta Manevra, Taktiksel Değişim, Orduların Yönetimi, Arazi Faktörü, Arazide Dokuz Zemin, Yangın Çıkartma ve Casusluk/İstihbarat.

Şimdi kitaptan altını çizdiğim bir kaç maddeyi paylaşmak istiyorum sizinle ;

- Askeri harekatlarda şekilsizlik önem taşır. Büyük komutanlardan biri bir zamanlar "En iyi harekat beklenmeyen; en iyi plan bilinmeyendir" demiştir.

- Çok önceleri Hunlarla savaşırken pek çok askerin parmakları donarak koptu, yine pek çok asker güneyli kabilelerle savaşırken vebadan öldü. Çünkü bu harekatlar kış ve yaz mevsiminde yapılmıştı.

- Düşmanın hazırlıksız ise seni beklemiyorken saldır kazanırsın. Savaş sanatlarının esası budur. Gizli tut açığa vurma.

- Yerli rehberler esir alınabilir ya da orduya katılabilir, fakat en doğru olanı belirli bir bölgeden olmayan profesyonel izcilere sahip olmaktır.

- Düşmanları rahat olduklarında onları yormak, iyi beslendikleri zaman aç bırakmak ve dinlendikleri zaman da harekete geçirmek mümkündür.

- Düşmanını ne kadar çok savunma yapmaya sevkedersen onu o kadar zayıflatmış olursun.

- Savaşta bir gücü bir kere yakaladığın zaman, korkak bile cesurlaşır. Adamlarını yeteneklerine göre seçmeli ve onlara uygun sorumluluklar vermelisin. Cesur savaşır, dikkatli nöbet tutar, zeki haberleşir. Kimse yararsız değildir.

-Hükümet galeyana gelip orduyu seferber etmemelidir, askeri liderler öfkeye kapılıp savaşa yol açmamalıdırlar. Kızgınlık sevince, öfke neşeye dönüşebilir, fakat yıkılmış bir ulus varedilemez ve ölüler yaşama döndürülemez

-Savaşta başarı, önceden hesaplama ve planlama yapan, düşmanını ve araziyi tanıyan, kendi yeteneklerini ve sınırlarını bilen, birliklerinde üstün moral sağlayan, düşmanını aldatabilen, çatışmada gereken yerde yoğunlaşan ve hızlı hareket eden tarafın olacaktır.

-Savaşmaksızın başkalarının ordularını altetmek, hünerlerin en iyisidir

Bu kitabın bana ne faydası olacak ki demeyin bile. Alın okuyun ve sonra size ne faydası olduğunu düşünün.

Bir söz de ben söylemiş olayım. Fd 'nin öğretisi olsun bu da :)

- Savaş bir sanattır ve bu sanatı bilmezseniz savaşmak mecburiyetinde kalırsınız.

Anne- Çocuk - Banyo

2012-01-15T13:11:00.004+02:00

Geçen gece İrma'nın Zaman Tüneli başlıklı yazıma yaptığı yoruma uzuuunca bir cevap vermek istemiştim ama cepten binbir zahmetle yazdığım onca şeyin avea'nın yine çekmiyor oluşu sebebiyle heba olmak üzere olduğunu görünce yazdıklarımı bir post-it'e geçirdim daha sonra yazmak için. Çünkü aynı şeyleri yazmak zor oluyor çoğu zaman. Neyse işte baktım cevap harbiden uzunmuş ve üstelik ben bunlardan bahsetmek istiyordum ilerde ; dedim yorum değil post olsun bari. Eklemeler düzeltmeler yaptım size bir post çıkarttım.

Önce mevzuyu hatırlayalım.

Şimdi bu küçük çocukların banyo olayı çok mühim. Herkes bir zamanlar çocuktu, hatta hala çocuk olan 2 buçuk milyar insan var. Yani bir şekilde bu dünyaya gelmiş her insan az sonra söyleyeceklerimden bihaber olamaz. Keşke annesinin karnında dünyaya gelmek için sabırsızlanan Fetuscanlar hatta yıllar sonra bir araya gelip bir insan olacak vitaminler, mineraller, tüm organik ve inorganik maddeler de beni duyabilse de nasıl bir annenin kucağına doğacaklarını öğrenseler.

Dünyanın dörtte üçü su bildiğimiz gibi. Mantıken bir canlının sudan korkacak bir fıtratla yaratılmış olamayacağı aşikar. Zaten bebeklerin yetişkin insanlar gibi yüzebildiği de Mavi Göl filminden beri herkesin bildiği birşey. Yani nasıl olur da bir çocuk kısa bir süre içerisinde kuduz belirtileri gösterir şekilde sudan korkabilir. İşte şimdi size hidrofobinin nedenlerini anlatıyorum iyi dinleyin.

Çocuk suyun rahatlatıcı özelliğini, yumuşaklığını daha doğmadan önce öğrenmiştir ve dünyada da ilk görüşte aşık olur suya. Eğlencelidir bir kere, sıçratılır, kafaya boca edilebilir, temizdir, sesi de güzeldir. Ama bişey olmuştur, garip bir durum söz konusudur, suya bişey olmuştur, üstünden buharlar yükselmektedir. "WwaaW !" der çocuk içinden. "Çok egzantriiiiiik...Çok mistik laaaağnnn" der. Birazdan olacaklardan habersiz. Ya arkadaşlar ben o birazdan olacak şeyleri geçmek istiyorum. Yüreğim el vermiyor. Büyüsün biraz hadi. Bi anda büyüsün. Filmlerdeki gibi. Yazık :(

Çocuk neredeyse okul çağına gelmiştir. Kirlenmek reklamlardaki gibi güzel olamamıştır onun için. Çünkü kirlenirsen annen sana temizlenmek cezası verir. Temizlik su olmadan olmamaktadır. Su sıcak olmadan temizlememektedir. Pazar günü Allah'ın kadınların çamaşır ve çocuklarını yıkaması için özel olarak yarattığı bir gündür çocuklar için. Pazara yaklaştıkça tedirginlik artar. İştahsızlık baş gösterir. Son gün titremelere yol açar. Kalp atışları hızlanır. Terleme başlar. Genellikle saati bellidir banyonun. Çocuk önceden bilir. Zaman daralır. Son saate girilir. Çocuk kimysal olarak banyodan önce pozisyonunu almaktadır. Birazdan başkalaşım geçireceğini sanmaktadır. Banyodan önce ve banyodan sonra şeklinde hayat iki bölüme ayrılır. Tükürük bezleri iflas eder. Ağız kuruluğu ve yutkunamama problemi yaşanır. Vücuttan sıvı bir şekilde atılacaktır ama. Bu dengeyi sık sık tuvalete gitme ile sağlar.

Kaçış yoktur. Banyonun çocuk açısından nasıl geçeceği annenin kazağı çocuğun başından nasıl çıkardığından anlaşılır. Annenin psikolojisi bu süreçte çok önemlidir. Çocuk sızlanıp annenin kafasının tasını attırmak istemez. Çünkü çocuk birazdan kendi kafasının, annesinin elindeki tasın altında olacağını bilir. Kazak kulaklarını koparacak kadar acıtır ama acı içine atılır. İçine ağlanır. Dudaklar büzüşür. Gözler dolar. Ama ses çıkarılmaz.

Anneden önce koşulup gidilse de hiçbir zaman şartları lehine çevirmeye yetecek kadar yalnız kalamaz çocuk banyoda. Kürsüye oturur ve bekler. Göz bebekleri büyümüştür. Bir musluktan sıcak bir musluktan soğuk su dolar kovaya. Ama neden sıcak daha çok açılmıştır. Bu noktadan sonra susmanın bir anlamı yoktur. Çirkefliğe başvurulur. Sıcak musluğuna el uzatılıp kısmaya çalışılır ancak kafaya geniş metal tas yenilince geri çekilir o el. Çocuk zaten en savunmasız haliyle annenin elleri arasındadır. O yaştaki çocuk kime nasıl yalvaracağını henüz bilmediği için kısık sesle "nooolur çok sıcak olmasııın!" der. Ama olur. Sıcağın alası olur hem de. Öyle ki çay demlesen demlenir. Zaten anne için bir bulaşıktan kir nasıl çıkarılıyorsa bir çamaşırdan bir yağ lekesi nasıl sökülebilirse çocuktan da kir öyle çıkarılır öyle sökülebilir. Anne, "banyo yaptırmak" adı altında bir haftalık stresini atmaktadır orada.

Anneleri o suyun sıcak olduğuna inandırmak için banyoda geçen sürenin yüzde 87'sinde ağlamak , zırlamak, ve yalvarmak gerekir. Kalan sürede ılık suyla yapılan banyo "çevireyim yanmasın" düşüncesi ile yapılmıştır. Yüz göz sabunlandıktan sonra kovaya sucak su ilave edilmesi ihtimalidir çocukları ileriki hayatlarında paranoyak yapan. Ayrıca anneler için çocuğun yüzü gözü ağzı burnu ile kıçı arasında hiçbir fark yoktur. Aynı kuvvetle, aynı basınçla aynı saldırgan tavırla yapılır bu iş. Sabunun beyne doğru ilerlediğini acıyla hisseden çocuk, yer yer kaybetmiş olduğu derisine dökülen kaynar suyla tüm diğer acılarla birlikte burnundaki sızıyı da unutur. Suyun sıcaklığı ile çıkan kir arasında doğru orantı olduğuna inanan annenin saç kökleri ile de bir alıp veremediği vardır. Son durulama da atlatılırsa yaşam devam edecektir. Fakat hala hayati tehlike geçmiş değildir.O su öyle bir sıklıkla ve tazyikle çarpılır ki surata; önündeki bir kaç dakika boyunca nefes alamayacağını anlayan çocuk bir miktar sabunlu suyla birlikte ciğerlerini havayla doldurur.

Ama biter. Ve kimse ölmez. Çocuk bir kaç saat kendine gelemez. Ailenin üvey çocuğu olduğunu düşündüğü bir kaç saatten sonra hayat normale döner. Bu döngü yıllarca devam eder. Bence bir çocuğun tek başına banyo erişkinliğine gelmiş olması kutlanacak bişeydir. Hatta tek başına banyo yaptığı ilk gün, her yıl coşkuyla kutlanmalıdır da.

Ve size ŞUNU izletme güzelliğini de yaparak gidiyorum buralardan. Güzel bir nostalji oldu diye düşünüyorum. Hoşçakalın.

Eithne Patricia Ní Bhraonáin

2012-01-14T11:39:00.004+02:00

Daha önce blogda Kaki King den bahsetmiştim.Enya’yı dinlediğimin her defasıda ona çok büyük haksızlık yaptığımı düşünüyor ve vicdan azabı çekiyorum.Mükemmel,tertemiz,saf adeta su gibi bir ses ile yakaladığı dünya üstü tınıyı mıknatısın etrafındaki demirtozlarını çektiği gibi çekmek istiyorum içime.Dinleyince müthiş bir şekilde dinlenme moduna geçen beynim,beni fantastik bir dünyaya yolculuğa çıkarıyor.Keşke vücudun solunumuna yardımcı olan deri üstü gözenekler duymak içinde olumlu etki yaratsa da beynimdeki dinlenme tüm vücuduma yayılabilse.

Sesindeki pürüzsüzlük güzelliğindeki durulukla bir bütünlük oluşturuyor.Duruşunda merhametli bir hanfendi görmemin sebebi bir önceki hayatımda onun benim annem olduğundan emin olmam mıdır(Reenkarnasyona inanmadığım halde) yoksa herkes mi bakınca benim gördüğümü görüyor bilmiyorum.Bence ben önceki hayat fikrinden dolayı pişman olduğum sırada siz onun gerçekten benim gördüğüm gibi merhametli bir duruşunun olduğunu itiraf edin.

İrlandanın en ünlü müzisyeni denilebilir,albümleri dünya genelinde 32 milyondan fazla sattığı 2001 2002 yıllarında Dünya çapında albümleri en çok satan bayan Vokal olmuştur.Dokuz kardeşlermiş ve kendisi beşinciymiş.Ailesi de müzikle uğraşıyormuş.Asıl adı Eithne Patricia Ní Bhraonáin olan 1961 doğumlu şarkıcı Kurbağa Prens filmi için şarkılar yaptıktan sonra Titanik Filminin müzikleri için James Cameron dan teklif almış.Ama reddetmiş. Çeşitli albümlerinden bir çok şarkı değişik filmlerde kullanılmış.Bunlardan biri de “Yüzüklerin Efendisi “Filmi.Bu film için “May it Be” parçasını tekrar yorumlamış ve Aniron adlı parçayı seslendirmiş. 1995 tarihli The Memory of Trees adlı albümüyle En İyi New Age albümü dalında Grammy ödülünü kazanmış.

Tana French in “ŞeY” adlı kitabını da bitireli fazla olmadı ve İrlandalı yazar Dublinden ve İrlanda dan o kadar çok bahsetmişti ki Enya dan da bahsederken İrlandaya ve Dublin e değinecek olmam ilginç bir tesadüf oldu benim için.Enya-Dublin-İrlanda üçlüsünden bir cümle oluşturmam gerekirse şunu söyleyebilirim.Enya İrlandanın en zenginlerinden biri olarak Dublinde bir Şatoda yaşıyormuş ve bekarmış = )

İşte Enya'nı Şatosu.

Not : Bu yazıyı çoook çok önce yazmış. Hatta paylaşmıştım. Bir kaç müzik de eklemiştim sağa sola. Böyle playerlarla şeedilebilecek, dinlemelik. Ama gel gör ki google Enya'yı müthiş bir koruma altına almış. O müzikleri kaldır sonra tekrar yayınla istesen diye mail gönderdiler ve yazıyı taslaklara attılar. " Önce o elini indir " demedim tabi kaldırdım yeniden yayınladım. Yok bi daha taslak haline getirdiler. Bi daha uyardılar felan. Üçüncü kez de aynı şeyi yaptıklarında ek olarak blogun kapatılabileceği tehdidinde bulundular ben de "taaam lan kaldırıyorum" dedim. Bugün baktım yazı taslaklarda duruyor. Gerekirse kovulurum. Yiğit Bulut'tan Ece Temelkuran'dan ne eksiğim var ki kovulmayayım diyerek tekrar yayınlamaya karar verdim. Hadi hayırlısı.

Zaman Tüneli

2012-01-13T18:40:00.003+02:00

"Annesi tarafından kazağı çıkarılırken kulakları ağrımış ve tırnakları hep haddinden kısa kesilmiş tüm çocukların da yeni yıllarını kutlamayı unutmayalım"

Pazar, Ocak 02, 2011

Her zaman kabustan uyanılmaz.Bazen kabusa uyanırsın.

Pazartesi, Ocak 03, 2011

Ve yalancı kime denir bilir misin ? Dün aşık olduğunu söylediği birini bugün daha fazla sevebilene.
Cuma, Ocak 07, 2011

Uykusu gelmeden yatağa gönderilmiş ve uyumaya zorlanmış bir çocuk gibiyim her güneş battığında.

Pazartesi, Ocak 17, 2011

'Yalın'ız. Yalnızca 'yalnız' değil.

Salı, Ocak 25, 2011

Hayat her ne kadar berbat olsa da şöyle bir gerçek var ki kaldırımdaki tüm çizgilere basarak yürümek, hiçbirine basmadan yürümekten daha kolay.evet.

Pazar, Ocak 30, 2011

Sevdiğimi bil diye konuşmuştum.Sevmeyi bildiğin için susuyorum.

Pazar, Şubat 06, 2011

Bazen bazı şeylerin değerini kaybedince anlarsın bazen de değerini anlayınca kaybedersin.

Cumartesi, Şubat 12, 2011

Hızla geçip giden bir arabanın arkasından sürüklenen boş teneke kola kutusu gibi mi görünüyorum hızla giderken arkana baktığında.

Pazartesi, Şubat 21, 2011

Titrek sessizliğin çınlatır kulaklarımı.Bilmem iyi mi susarsın kötü mü susarsın hakkımda?

Cuma, Şubat 25, 2011

Birisine bir şeyi kırk kez anlattığın halde anlamıyorsa o kişi ya aptaldır yada aşık

Perşembe, Mart 17, 2011

Sussam dinler misin beni ?

Perşembe, Nisan 07, 2011

Bazen bu dünyanın cehenneme gitmeden önce çıkan bir tür "kelime doğrulama" olduğunu düşünüyorum. Resimdeki ifadeleri kutucuğa doğru yazanlar direk cehenneme !

Cuma, Mayıs 20, 2011

Beyin Göçüğü

2012-01-11T14:25:00.004+02:00

Size de oluyor mu bazen bilmiyorum. Şimşek çakar gibi bir fikir gelir aklınıza ama aynı anda yok olup gider. Söner ya da kaçar herneyse. O fikri düşünmeye bile fırsat bulamamışsınızdır. Avuçlarınızın arasından kayıp gitmiş gibidir. Neydi bu şimdi dersiniz. Emin olduğunuz tek şey az önce yanıp sönen şeyin "harika" olduğudur. Öyle hissedersiniz. Milisaniyeler içinde gerçekleşmiş bir " doğuş-batış" olayına şahit olursunuz. Ne hakkında olduğunu bile tahmin edemediğiniz bir buluştur. Zorlarsınız zihninizi, o fikrin geri gelmesi için ama olmaz . Artık gitmiştir. Bir süre aklınızı meşgul eder bu "kayıp parlak buluş" ama bakarsınız ki olmuyor,; boşverirsiniz.

Aslında bence o parlak fikir hiç gitmiyor. Belki de karşımıza dikilip "Hadi ama az önce buldun beni. Bak işte tam karşındayım. Görmüyormusun ? Duymuyor musun beni ?" diye bağırarak söyleniyor bize. Ama artık göremiyor duyamıyoruz onu. O fikir ile biz farklı boyutlardayız. Aynı ortamda daha önce çekilmiş bir video oynatılıyor sanki plazmada. Ve biz o anda orda olmayıp plazmada gördüğümüz insanlara sesleniyoruz. Tıpkı o fikrin bizim karşımızda bize seslenmesi gibi. Duyamadıkları gibi duyamıyoruz. Göremedikleri gibi göremiyoruz. Peki o bir an parlayan, şimşek gibi çakan buluş nasıl görünüyor bize? İşte o da benimle farklı boyutlarda olan bir cevap. O sorunun cevabı da benim karşımda çırpınıyor belki ama ben göremiyorum.

Aklımız almıyor bir çok şeyi. Aklımızın aldığı ancak açıklamak için yeterli dil becerisine sahip olmadığımızdan çöpe giden şeyleri de hesaba katarsak çok çok az şeyle duygularımızı ifade ediyor, konuşuyor, para kazanıyor veya bilgiçlik taslıyoruz. Oysa neredeyse hiçbirşey bilmiyoruz. Oysa bize öğretilenler, öğrendiklerimiz, söylediklerimiz... hepsi toplamda beş para etmeyecek kadar az , eksik ve yanlış.

Kelimelerimiz kadar geniş düşünebiliyoruz değil mi ? Paramız kadar harcama yaptığımız gibi. Mesela çok az ingilizce bilen birinden ingilizce birşeyler söylemesini istesek muhtemelen aklından geçenleri bile yüzde doksan bilebiliriz. " My name is falan filan" . Dikkat edin ne söyleyeceğini değil ne düşüneceğini bildik. Çünkü hangi kelimeleri bildiğini de tahmin edebiliyorduk. Günlük hayatta da konuşabileceğimiz şeyleri düşünüyoruz, ifade edebileceğimiz şeyleri hayal ediyoruz. Elimizde bir torba var. İçinde de kelimeler. Ve biz elimizdeki torbadan çıkarabileceğimiz cümleler düşünüyoruz sadece. Hangimiz hiç anlamadığımız cümleler kurarız kendi kendimize. Mesela günde kaç defa hatta haftada kaç defa birşeyleri anlatmak için kelimeler bulamadığımız olur. Çok az değil mi ? Kelimeler düşüncelerini aktarmakta, kuru fasulyelerden resim yapmak istediğindeki kadar özgürlük tanır insana. Peki bizim beynimiz çoğu saçma sapan anlamlara sahip bir kaç yüz kelimeyi uygun şekilde yanyana getirmekten fazlasını yapamayacak kadar basit mi ? Elbette değil ama malesef kelimelerimizi zorlayacak kadar zorlamıyoruz beynimizi. Başımız ağrıyor çoğu zaman. Yorgun hissediyoruz veya bizi bu şekilde yoran insanlara kızıyor onlardan uzaklaşıyoruz. Nefesimizin yettiği kadar derinine dalabildiğimiz bir deniz ve kelime dağarcığımız kadar geniş ciğerlerimiz var bizim. İfade özgürlüğü sadece başkalarının düşüncelerimiz üzerindeki baskısının kaldırılması değil aynı zamanda kafamızın içinde ifade edemediğimiz şeylerin bileklerine bağladığımız zincirlerin de kırılmasıdır.

Şimdi en başa dönelim. Bir anda parlayıp kaybolan fikir demiştik. Neden kaçıyor neden kayıp gidiyor avuçlarımızdan ? Ve neden geri getiremiyoruz. ? Çünkü yeterli kelime bulamayınca zihin fikri "yok" sayıyor. Sigortası atıyor zihnimizin ifade yetersizliğinden. Error veriyor bir anlamda. Kelime yetersizliğinden atıl kalmış ne çok buluş var zihnimizde kimbilir. Ve açıklanmayı bekleyen ne fantastik hayaller. O yüzden diyorum ki gelişen, büyüyen ve üreten bir toplum olmak istiyorsak önce "konuşmayı" öğretmemiz lazım çocuklarımıza. Okumayı sevdirmemiz. Kendilerini daha iyi ifade edebilmelerini sağlamamız lazım. Özgürce düşünebilmelerine imkan vermeliyiz. Beş şık arasındaki doğruyu bulmayı değil kimsenin bilmediği için şıklara koyamadığı doğruları ortaya çıkarabilmeyi öğretmesi lazım eğitim sistemimizin.

Ohoooo kime diyorum ben.

Travma | Steve Hamilton

2012-01-07T14:40:00.002+02:00

Bu kitabı İstanbul' da tramvayda yaşlı bir kadının elinde gördüm. Merak ettim. Çünkü benim çevremde o yaşta toplu taşıma araçlarında kitap okuyan kimse yok. Evet hiç rastlamadım böyle bir tabloyla. Hoşuma gitti. Üstelik ismi de kapağı da ilgi çekiciydi. Memlekete trenle dönmeyi daha önceden planlamış olduğum ve uzuuuun süreceğini bildiğim için kitap ve kitaplar almayı da düşünüyordum. Tren biletini alışım ile tren saatim arasındaki iki saatlik zaman diliminde kendimi bir koşu kitapçıya yolladım. İki güzel kitap aldım. Biri daha önce bahsettiğim "Matt Haig'in Ölü Babalar Kulübü" biri de bugün bahsediyor olduğum "Travma". Tren yolculuğum 28 saat sürmüş, bu sayede okumaya başladığım ilk kitap olan "Ölü Babalar Kulübü" nü bitirebilmiş hatta "Travma" dan da 80 sayfa okuyabilmiştim.

Travma geçen yıl (2011 de geçen yıl oldu hey gidi) ödül almış bir kitap. Gizem dalında verilen bir ödül olan Edgar Ödülüne layık görülmüş. Kitabın yazarı Steve Hamilton ve orjinal adı ; The Lock Artist. İsminin böyle değiştirilmiş olması bence Türkiye'deki satışları olumlu etkilemiş olmalı. Kitabın kapağına gelince ben çok beğendim. İlknur tasarladı diye demiyorum gerçekten güzel olmuş. Sil Baştan, Zaman Çarkı, Saplantı , Kızıl Gerdan , Pusu , Öfke Tuzağı , Aklından Bir Sayı Tut ... ve daha bir çok Bestseller kitabın kapak tasarımını da yapmış ve kitapların başarısına büyük katkı sağlamıştır kendisi. Sil Baştan kitabı için ; "Bu kitabın kapağı bana ait :) afişleri eleştirdiğin gibi bunu da eleştirme" şeklindeki tehditlerinin bu kitabın kapak tasarımını çok beğenmiş olmamla hiç alakası yok hayır. Orjinalinden daha orjinal bir kapak olmuş tebrikler.

Kitabın içeriğine gelince... İsmine bakınca psikolojik, kapağına bakınca gerilim-polisiye-macera kokuyor. Ama kimin aklına bu kitabın çok güzel bir aşk hikayesini de barındırdığını düşünebilir ilk bakışta. Anlatım şekli, kitabın akıcılığı, kurgu ve ayrıntılar çok iyi.. Kesinlikle farklı bir tarzı var bu yazarın ve kitap özgün bir konuya sahip. Eleştirilerim ise sonunun daha güçlü ve etkili olabileceğiyle sınırlı. Film olur mu ? Olabilir ama sinemaya uyarlanması en zor kısmı kitapta geçen güzel aşk olacaktır. orayı iyi yansıtabilirlerse muhteşem bir film olur.

Yaşadığı bir travma sonucu on yıl boyunca tek bir kelime konuşamayan bir çocuğun genç olma hikayesi aslında bu. Üstelik öyle bir zaman ki bu sessiz dönem başına gelenlerin en temizi ve basiti "aşk". Konuşmaya en çok ihtiyaç duyduğu bir dönemde sadece susan bir kilit sanatçısı. Hani Einstein'ın bilime ilgisi 5 yaşında hasta yatağında yatarken babasının kendisine verdiği basit bir pusula ile başlıyordu ya işte Mike'ın da her türlü kapının veya kasanın kilidini tereyağından kıl çeker gibi bir çırpıda açma yeteneği, küçük yaşta amcasının bozuldu diye değiştirdiği bir kapı kilidini Mike'a vermesi ile başlıyor. Bu kilidin içini açıp sorunu buluyor ve tamir ediyor dahası aslında ne kadar basit bir mekanizmaya sahip olduğunu farkediyor. Böylece Mike'ın kilitlere olan merakı artıyor ve çok daha zor kilitler üzerinde çalışıyor. Bu yeteneği farkedilince başı beladan kurtulmuyor tabi. Gerçekte asla bir hırsızlık yapmıyor . Sadece farklı farklı insanların, grupların, mafyaların kendine gösterdikleri kilitleri açması karşılığında bir miktar para alan dilsiz bir çocuk olarak görüyor kendini. Ama bir gün içerdeyken yakalanıyor. Her gün malikanenin sahibinin verdiği görevleri yerine getirmesi karşılığında cezası affedilecek olan Mike, ev sahibinin kızına aşık olunca işler karışıyor. Kız onu korkunç bir hırsız olarak görürken... ve ona herşeyi açıklayabilecek cümlelerin tek bir kelimesini ağzından çıkaramazken..

Devamını merak ettiyseniz okuyun. Kesinlikle tavsiye ediyorum.

Bakalım başkaları ne demiş ;

“Sözcüklerle tarif edilemeyecek kadar derin.”
New York Times

“Müptelası olacaksınız.”
Booklist

“Bu kitap insanı içine çekiyor.”
San Francisco Book Review

“Uzun zamandır bu denli büyüleyici bir kitap okumamıştım. TRAVMA cesur, gerçekçi ve dolambaçsız okunacak, hayal kırıklığına uğratmayacak bir roman.”
Michael Connelly

Zat-ı Zıt

2012-01-05T15:45:00.001+02:00

Sizi her daim destekleyecek size her daim hak verecek ve fikirleri sizinkiyle aynı olup sizi hiç eleştirmeyecek arkadaşlarınızı çok sevin ama onlarla bir işe girişmeyin. Komşu olun hatta ev arkadaşı olun ama beraber çalışmayın. Birşeyler öğrenmek, kendinizi geliştirmek dahası bir iş yapmak , çalışmak istiyorsanız eğer " dinlemesini bilen, saygılı, medeni, tartışmasını bilen ama size zıt" birini bulun. Teoride ikincisinin doğruluğunu kabullenebilirsiniz ama pratikte ilkini daha makul bulacaksınız. Eğer ilkini, yani sizi hep takdir eden, hiç eleştirmeyen ve destekleyip arkanızda duracak birini arıyorsanız sadece "yanlış yapmakta" size cesaret verecek birini bulursunuz. Oysa sizden farklı düşünen biri ile çalışırsanız, konuşursanız fikirlerinizin eksiklerini, gediklerini en başından keşfederek onları giderip geliştirir ve fikrinizi mükemmelleştirirsiniz. Eşit kollu teraziye benzetebiliriz bunu. Karşıda ne kadar ağırlık yer alırsa kefeye o kadar çok şey koyabilirsiniz. Ama bu zıtlığı abartırsanız teraziyi kırarsınız. O kadar aç gözlü olmayın. Cümlelerimin sonunda "-siz" kullandığıma bakmayın. Kendime de ssöylüyorum bunları.

Bu düşünceme en uygun örnek sanırım "Google" . Kurucuları Sergey Brin ve Larry Page başlarda birbirlerini hiç sevememiş, fikirleri tamamen zıt ; ama heyecanlı, ama saygılı iki doktora öğrencisi. Düşünceleri de karakterleri de neredeyse simetrik bu adamların. Ama sonuç ortada. Sade, hızlı, kullanışlı ve işini en iyi yapan bir site. Büyümeye ve gelişmeye devam eden dev gibi bir şirket. Dünyanın en genç zenginleri. Çağın neredeyse en büyük buluşu.

Son söz Şeyh Said Şirazi'den : Olgun bir adamı dost edinmek isterseniz, eleştirin; basit bir adamı dost edinmek isterseniz methedin.

Farklı Bakabilmek

2012-01-04T15:00:00.005+02:00

Evet kendime özgü bir davranış felsefem vardı. İçimden nasıl geliyorsa öyle. Konuşurken, birşey yaparken, birşey hayal ederken.. İçimden ne geliyorsa, içimden geçen o şeyi kime anlatmak geçiyorsa içimden, içimden gelen şeyi içimden gelen kişiye içimden geldiği gibi anlatıyordum. Perdesiz. Böylece yanlış yaptıysam sorumluluğunu da kendim almış oluyordum. Ben yaptım diyebiliyordum. Özrümü de içimden gelerek dileyebiliyordum. Her cümlesi başka bir yerden alınmış saçma bir yazı olmak istemedim. Her kelimesinin arkasında durabileceğim özgün bir yazı olmalıydım. Böyle yaparsam karşımdakine birşeyleri anlatmaya çalışmayacaktım.Çünkü zaten en yalın haliyle söylemiş olacaktım. Bu halim çoğu insan tarafından hep takdirle karşılandı. Samimiyetim bazen küçük yanlışlarımın yok sayılmasını da sağladı. Böyle davranıyor olmam sayesinde çabucak insanların güvenini de kazanıyordum. Hiç tanımadığım insanların bile sadece bir kaç saatte tüm geçmiş hayatını, tüm özelini öğrenebiliyordum. Amacım öğremek değildi ama. Güvenilir olmanın çok daha büyük bir değeri vardı benim için. En yakınlarına anlatamadıklarını, anlatmadıklarını hiç düşünmeden anlatmaya başlıyorlardı. Güvenilmek güzel bir duygu evet. Ama bazıları da bu kadar savunmasız konuşuyor olmamı yadırgıyordu. Yalan, duruma göre çevresine ısı veren veya çevresinin ısısını alan bir küre gibidir. Yalan küresi kendinden daha soğuk olana ısı verir onu olduğundan daha mutlu eder. Kendinden daha sıcak insanların elinde ise mutsuzluğa sebebp olur. Çünkü onların enerjisini çeker alır kendine benzetir. Yani bazılarının yalana ihtiyacı varken bazılarının ondan hep kaçması gerekir. Tanıdığım bir çok insanın yalana nasıl da ihtiyacı vardı, nasıl da bağımlı olmuşlardı yalana. Acilen yalan söylenmeliydi yüzlerine, yalan krizleri tutmuştu bir çoğunun. Yalan söyleyemem demiyorum ama yalan söylemek gelmiyordu içimden. Ve eğer içimden gelmiyorsa yapmıyordum..

Seçenekler ne kadar çok olursa karar vermek o kadar zor ve sağlıklı olur. Ama biz her kararımızı "bence" diyerek düşünüp veriyoruz. Kararsız kalmaktan korktuğumuz kadar korkmuyoruz yanlış karar vermekten. Bu yüzden seçeneklerimizi hep azaltmaya çalışıyoruz. Hep aynı şekilde düşünmeye çalışıyoruz. Uyuşturuyoruz düşüncelerimizi.Yeni yollar arama yeteneğimizi kaybediyoruz. Ve yine bu yüzden hatalardan ders almıyor aynı hataları tekrarlayıp duruyoruz. Aynı geliyor herşey bize. Aynı sorulardan oluşan sınavlardan hep aynı puanları alıyoruz. Çünkü hep aynı yanlış cevapları veriyoruz. Aynı yanlış yönlere sapıyor aynı çıkmaz sokaklara yöneliyoruz. Oysa hayatın bizden bekledikleri çok daha karmaşık. Değişen şeyleri nasıl aynı sanıyorsak, aynı algılıyorsak; Örneğin daha çok sevmemize hatta aşık olmamıza rağmen hala sevemediğimizden şikayet ediyorsak, ölümleri bile kabullenemiyorsak.. Değişmeyen şeyleri değişmiş gibi görmemize de ihtiyacımız var ve hayat bizden bunu da bekliyor. Hala sevdiğimiz ve hala aşık olduğumuz birini sevmiyormuşuz gibi düşünmeye hatta ondan nefret etmeye de ihtiyacımız var.. Oysa biz farklı bakabilme yeteneğimizi uzun süre önce kaybetmiş insanlar olarak aynı hatalarla yine yanlış yerlerde kayboluyoruz bu labirentte. Çiviyi hep çakmış birinden yarısı çakılmış çiviyi ordan çıkarması istenirse yapabileceği tek şey eğer elinde gerekli aletler yoksa onu daha da çakıp tahtanın içinde kaybolmasını sağlamak olur. Başka bir alet başka bir yöntem olmadıkça adam hep kendi bildiğini yapar. Sonuç olarak doğru da yapıyor olsak bazen değişmemiz gerekir. Ve bu değişim için farklı bakabilmemiz, farklı bakabilmemiz için de bazı olaylara ihtiyacımız olacaktır.

Velhasılı kelam bulunduğum üzüntülü, kırılgan, ümitsiz ve pişmanlık dolu halime bakıp nerde yanlış yaptığımı sordum kendime ve cevaplar aradım. "Hep aynı hataları yapıyorsun çünkü hep aynı çerçeveden bakıyorsun dünyaya" dedim kendime."İçinden geleni yaparak seni daha doğru sonuçlara götürecek seçenekleri saf dışı bırakıyorsun, yapma !" diye de uyardım. Hatta "Yalan" da bir seçenek unutma dedim. Değiştim. Değişen şeylerin farkına varıp, değiştiremediklerimi değişmişler gibi görmem gerektiğine karar verdim. Kolay olmadı. Aniden ve durduk yere de olmadı. Bazı olaylar gerekiyordu bu değişim için. Bazı hatalar, yanlışlar, üzüntüler gerekiyordu. Sevmiyorum, güvenmiyorum, duymuyorum, inanmıyorum, değiştim demek için yanlışlara ihityacımız varmış. Tıpkı aşağıda aynı uzunluktaki noktaları farklı uzunluktalarmış gibi görebilmek için iki doğruya ihtiyaç duyduğumuz gibi.

Görsel

Feel the Change

2012-01-02T17:45:00.001+02:00

Bu son bir hafta çok garipti. Hani bütün bir dönem yapılmamış proje ödevinin son bir kaç güne sığdırılıp uykusuz gecelelerden sonra kıl payı yetiştirilmesi gibi, yeni yıla girmeden hemen önce bütün kötü şeyler, bitecek yıla ait birikmiş ve çekilmesi gereken tüm acılar birbir kendini gösterdi. Bitmedi. Daha doğrusu bitip bitmediği konusunda hiçbir fikrim yok. Sevdiklerinizin, arkadaşlarıızın, dostlarıızın bir bir gitmesi, onları anlayamadığınızı anlamanız, anlaşılamadığınızı da anlamış olmanız ve bir şekilde gerçeğin gerçek yüzünü görmeniz pişmanlığınızın tavan yapmasına sebep oluyor. Yaptığım iyi şeyler için duyduğum pişmanlık kötü şeyler için duyduğum pişmanlıklardan daha çok. Bana hep " farklı ve iyi" düşünmemi öğütleyen içimdeki şeye (artık herneyse) büyük kin besliyorum. Beni defalarca salak durumuna düşürdüğü için. Defalarca düşüncesiz damgası yememe sebep olduğu için. İnsanlara güvenmek bir hastalık arkadaşlar. Onlara inanmak salaklık. Onları üzmemek için kendi iç huzurunuzdan ödün vermek saflık. Bu dünyanın bir kuralı var. Sana kötülük yapana kötülük yapmakta tereddüt etme. Sana iyilik yapana da öyle hemen güvenme bi bekle bi düşün "Niye?" de. Bi çıkarı mı var ? Neden yaptı ki bu iyiliği ? Acaba benim iyilik sandığım bu şey aslında benim göremediğim bir kötülük mü ? Kısacası iyi olmakta acele etmeyin. Unutmayın. Siz melek değilsiniz ki kötülüğün günahını bekletip iyiliğin sevabını anında yazasınız.

Kapattım blogu. Kapatıyorum demek istemedim. Çünkü laf uzayacaktı biliyorum. Bu kayboluşa bu kötü gidişe bir son vermek için sadece kendimle kalmak istedim. Hala da istiyorum bunu. Yalnız kalmak istiyorum. İnanmıyorum gördüklerime. Gerçek olduklarına da inanmıyorum. Herşeyi tek tek dokunarak yeniden keşfetmeye ihtiyacım var. Şüphe ediyorum. Sofraya bir kaşık eksik gelse önce kendimi yoklarım öldüm mü ben diye? O kadar güvensizim. Bu hayat bir rüyaysa eğer, çocuğun bağırarak uyanma vakti geldi kabusundan. Kaybediş bir son bulsun diyeydi sadece. Telefonu duvara fırlatıp kırmadan önce yapmak istediğim birşeydi. Kapattım ama bu kez de " Bloğuna giremiyorum. Davetli de değilim. Kırıldım" diye mail atan arkadaşlarım olmaya başladı. Halka filminde kendiliğinden açılan televizyon gibi evet. Korkunç. O yüzden blogu bugün tekrar açtım. Ama çok sessiz olacağıma söz veriyorum.

Kötü bitti bir yıl. Kötü de başladı. Kıyamet yakışır hani.

Sıfır Noktasına

2011-12-29T18:20:00.001+02:00

Olaylar hiçbir zaman hayatınızı sıfırlamaz. Hiç depremlerin şehirleri sıfırladığını gördünüz mü? Hayatınızı sıfırlamak için sebeplerdir en fazla onlar. Depremlerin şehirleri tekrar kurmak için sebep olmaları gibi. Sıfırdan başlamak için sıfıra kadar dönmek lazım. Enkazın altında mısınız üstünde mi ? Tüm mesele bu işte. Enkazın altındaysanız sadece gökyüzünü hayal edersiniz. Güneşi. Bulutları. Ağacın yapraklarını. Rüzgarı. Ama üstündeyseniz. Üstündeyseniz yıkılan şehri daha net görürsünüz ve şehrin enkazını kaldırmanın onu tekrar kurmaktan daha zor olacağını anlarsınız. Ben.. Sadece gökyüzünü hayal ediyorum. Hayallerinizi sıfırlamak hayatınızı sıfırlamaktan daha kolay çünkü. Hayalleriniz hayatınız değilse tabi.

Hayat artık benim için kazayla silinmiş bir telefon rehberi gibi . Herkesi yeniden tanımam gerek. Yeniden kaydetmem gerek hafızama insanları. Bana selam verenin bile ismini söylemesi gerek.

Bugün ilk mesajı "hayat" attı bana. Bu benim numaram dedi. Kaydet. Baktım hala aynı numarayı kullanıyor. Unutamamıştım numarasını. "Bunu neden yapıyosun?" diye cevap verdim.

1000 kez affetmek 1 kez affedilmek etmiyor ayrıca.

Diş Ağrısı

2011-12-25T11:15:00.004+02:00

Cehennem azabı anlatılırken "ateş" yerine "diş ağrısı" kullanılsaydı sanırım herkes olayın vehametini daha iyi anlardı. Allahım sen ölmüşlerimi de diş ağrısı azabından koru. Affet onları. Böyle sağlıklı inci gibi dişleri olsun. Mahşer günü parlasın dişleri. Amin.

Sabahın köründe kalk git kursa, güzelim uykuyu mundar et, sonra ilk derste dişin ağrısın dersten çık, uyuşturucu krizine girmiş gibi titreye titreye ağrı kesici ara. Kantine çık ama bulama. Küfret. İn aşağı. Çık dışarı. Eczane ? Eczane yok. Zaten ne zaman ben bişeyi arasam o yok. Eldiven nerde ? Çorabın teki nerde ? Ayakkabının teki nerde ? Şarj aleti nerde ? Bu değil bu değil ince uçluu olanı nerde ? Yok ! Yok lan işte yok. Ne arasam yok oluyor. Hedefim bi gün bir süper marketi yok etmek evet. Yok yakında bi eczane ama dişimin ağrısından ağlamak üzereyim. Eczaneler neden bankalar gibi yanyana açılır anlamış değilim. Ulan sanırsın petrol kuyusu. Git başka yerde aç. Milletin ekmeğine mani olma bari. Neyse baktım en yakında "Büyük Baharatçı" var. Orda ne ararsan bulursun. Ama o anda buranın bu kadar büyük olmasına da küfrettim. Ağrı kesici var mı dedim birine. Hangisi dedi. Lan ver işte dişim ağrıyo sen daha iyi bilirsin. Keskin olsun dedim. Sana karanfil yağı verem mi ? dedi. Hızlı kesecekse tavuk pisliği bile yerim hacı ver işte. Keser keser. İki dakkada. Tamam ver hadi. Verdi. Pamuğa damlat dişinin üzerine koy dedi. Ekledi. Yutma. Heeee yutacam pamuğu. Malım ya ben. Yutarım belli olmaz. La bi sus da pamuk nerde ? Peçetelerin orda ? Öyle deyince sandım arkamı dönüp biraz gitsem peçeteler ben burdayım diyecek. Hani iki sevgili bi yerde buluşacak olsa buluşma noktası; büyük baharatçıda peçetelerin yanı olacak kadar bilinen bi yer sandım. Ara ara yok. Dedim ya neyi arasam bulamıyorum, kayboluyor diye. Neyse buldum sonunda samanlık iğne yöntemiyle. Pamuk da pamuk hani. Artanla yastık yapılır bildiğin. Aldım çıktım dersaneye döndüm.Kantine oturdum. Şişeyi çıkarıp pamuğa damlattım dişime bastım. Yutmadım. Adam yutma dedi çünkü. Bu arada millet nasıl bakıyor ? Krize girmiş tinerci gibi göründüm Allah bilir. Umrumda değil açıkçası. Acıdan başka bişey düşünemiyordum. Şimdi merak ediyorsunuz geçti mi diye. Yok. geçmedi. Arttı gibi geldi hatta. Ne küfürler ettim adama. Lan olum sen bana bildiğin ağrı kesici vereydin ya. Ne gereği var böyle şeylere. Hayır o değil alternatif tıbba olan saygımı ve güvenimi de yitirdim.

Daha önce de ağrımıştı. Hastaneye gittim . Dışardan bişey görünmüyo filmini çekelim dediler. Baktılar bişey yok. Psikolojik diyecekler diye tırstım. Erkek adam psikolojik hasta olmaz hacı. Ama herşey normal dediler. İlaç felan verdiler. Daha üçüncü gününde geçince bıraktım. Bir süredir de yoktu bi sorun. Sonra birden dişin yarısı kırıldı. Ama ağrı yoktu yine de. Bu sabah dişlerimi fırçalayamadan çıkınca bakkaldan "Nazar" aldım. Harbiden "Nazar" değdi dişime. O kırık dişime değince oldu böyle. Neyse ben şimdi çektirmeye gidiyorum. Son kez aynadan bakmam lazım. Dişcinin "Çok güzel dişlerin var !" sözleri aklıma geldi de. Abla insan bi Maaşallah der ya !

Ama önemli değil arkadaki bir diş sonuçta. Kimse oradaki boşluğu göremeyecek. Çünkü biliyorum ben asla o kadar dolu dolu, o kadar içten gelerek, o kadar kendimden geçerek gülümeyecem.

Bu arada aşk acısının diş ağrısına sebep olduğu konusu felan. Yapmayın böyle şeyler.

Bi de önceki yazıyı uzun olduğu için okumadığınızı unutmuş değilim. Bi kitap mı şeetsem deyip deneme yapmıştım oysa. Fikriniz ve eleştirileriniz bekleniyor hala.

Fişleme | Kısaca Fd

2011-12-22T12:33:00.002+02:00

Ellerinin üzerindeki henüz pıhtılaşmış kanları temizlemek için mutfağa girdi ve az önce öldürdüğü adama ait kanları tezgahın üzerinde duran büyük cam şişeden lavaboya döktüğü suyla yıkadı.

Lavabonun üzerindeki musluk sökülmüş yerine tıpa takılmıştı. Şehir şebekesinden gelen sular evin tüm yerlerinde bu tıpalarla engellenmişti. Evin suya ihtiyaç duyulan her köşesine bu cam damacanalardan yerleştirilmişti. Önceleri Filistin halkının gerçek bir çatışma olmaksızın kansız bir şekilde yok edilmesi için kısırlaştırıcı kimyasallar katılması şeklinde kullanıldığı bilinen su silahı bugün başka amaçlar için dünyanın bir çok ülkesinde daha açık ve pişkince kullanılır durumdaydı. Cam şişelerdeki suları bağlantı kurduğu bir Türk getiriyordu. Türkler, Avrupa’da artık pek az kişinin umursadığı “temiz su” talebini en güvenilir şekilde karşılayan su şirketlerinin sahibiydi.

Elinde, Türklerin temiz suyunun temizlediği yabancının kanının altında, salondaki boğuşma sırasında farketmediği bir çizik ortaya çıktı. Hala sızı yoktu ama soğuduğunda acı çektirecek kadar derindi bu çizik. Yüzünü de yıkadı ve sonra öldürdüğü adamın boylu boyunca ortasında uzandığı geniş salona dönüp, koltuğun üzerindeki havlu ile kurulandı. “ İşte başlıyor Jean “ dedi fısıldayarak. Farketmediği tüm çizikleri ben burdayım demeye başlamıştı şimdi. Adamı öldürmüştü. Soğukkanlılığı kendini bile şaşırtıyordu ama şimdi boynunda sırtında ve ellerinde hissettiği sızılar “Az hırpalanmamışsın Jean” dedirtiyordu az önceki fısıltıdan bir volume fazlasıyla.

Parmakları kesik siyah deri eldivenleri geçirdi ellerine. Onlar dışarının ayazından bir nebze olsun koruyabilirdi ellerindeki çizikleri. Yine siyah deri kordonlu analog quartz saatini taktı sol bileğine. Sahip olduğu ve taşıdığı tek mekanik aletti bu saat. Digital hiçbirşeye yer yoktu onun dünyasında. Cep telefonu yok. Digital saat yok. Bilgisayar yok. Televizyon yok. Radyo yok.. Hatta tüm Avrupa’da en geç iki hafta öncesine kadar elektronik olanıyla değiştirilmesi gereken kimlik kartını kullanıyordu hala. 2010 ‘ lu yıllar sosyal ağlar ve mobil cihazlar sayesinde insanların gizlice fişlendiğini anlatmaya çalışan ama komplo teorileri ürettikleri ve fazla paranoyak oldukları söylenerek görmezden gelinen küçük gruplara şahitlik etti. İnsanların büyük çoğunluğunun bu gerçeği öğrenmesi ve kendilerine yönelik bir tehdit olarak algılaması 20’lerin ortasını buluyordu. Ama artık çok geçti. 20’li yılların sonuna gelinirken dünyanın yüzde 90’ı internet kullanıyordu ve tıpkı bir grup gencin önceki gece müzik ve alkolün etkisiyle kendilerinden geçip gürültülü kavgalar etmesi, kırıp dökmesi ve birbirlerini daha önce tanımayan çiftlerin sabah sarmaş dolaş bir halde tam anlamıyla cehenneme dönmüş bir mekana aynı yatakta gözlerini açması gibi pişmanlık duyuyorlardı ama olan olmuştu. İnsanlar, siyasi ve dini görüşlerini, kişisel bilgilerini, hedeflerini, aradıklarını, yapmakta olduklarını ve çok daha özel ve mahrem konularını tüm insanlarla paylaşmışlardı. Ve işin garip yanı kendilerini tehdit altında hissetmelerine rağmen bunları yapmaya devam ediyorlardı.

Jean boynundaki çizikleri saklamak için de boğazlı siyah kazağını giydi ve üzerine siyah deri ceketini aldı. Kapıdan çıkmadan önce yerde yatan adama baktı son kez… Adamın ölüsü, ağzından akan kanların kirlettiği zeminde Jean’ın kesip kopardığı diline bakıyordu. Bu adamın arının kovanına sokulmuş bir değnek olduğunu düşündü. Ve kapıyı sertçe kapatıp çıktı.

Sokağa çıktığı anda izleniyor olacağının farkındaydı. İzleniyor olmak tüm insanların bildiği ancak önemsemiyor olduğu bir durumdu uzun zamandır. Önce mektuplar okunuyordu. Sonra telefonlar dinlendi. Smsler depolandı. İnternette gezinilen siteler tespit edildi. Mailler tarandı. Sosyal ağlarda paylaşılanlar indekslendi. Elektronik kimlik ile birlikte takip daha da kolaylaştı. Bir kredi kartınız varsa adresiniz telefonunuz ve tüm mal varlığınız, facebook veya twitter hesabınız varsa siyasi görüşünüz, dini görüşünüz, hassasiyetleriniz ve en samimi olduğunuz çevre, Linkedin veya benzeri sitelerde profiliniz varsa üzerinde çalıştığınız konular ve kimlerle çalıştığınız, elektronik paralarla ne zaman, nerede, ne satın aldığınız ve daha fazlası bilinebiliyordu.. Ama tüm bunlara rağmen herkes daha da özgürleştiğini düşünüyordu. Çünkü tüm bu bilgiler kimin işine yarayacaktı ki.. Tüm bu karmaşık parmak izlerinden izleme yapan insanlar nasıl bir sonuç çıkarabilirlerdi ki.. Üstelik toplumun yüzde 90’ı yasadışı işlere bulaşmadığından emindi ve izleme işi masum insanların daha huzurlu yaşamalarını sağlamaya yönelikti. Evet insanlar böyle düşünüyordu. Daha özgür olduklarını. Daha güvende olduklarını.

“Kimse özgür olduğuna inanan birinden daha iyi köle olamaz” - Johann Wolfgang Goethe

Kimsenin özgür olduğu falan yoktu. Jean özgür kalabilmek için tüm insanları daha özgür hissettiren herşeyden vazgeçmek zorunda kalmıştı. Teknolojiden, sokaklardan, yemeklerden.. İzlenmekte olduklarını bilen insanların bilmediği bir şey vardı. İzlemeyi insanlar yapmıyordu. Sadece bunlar için geliştirilmiş güçlü bilgisayarlar vardı. Önce aynı kişiye ait posta hesaplarını tespit ediyor, mailleri tarıyor, sonra bu posta hesaplarıyla üye olunan ağları tespit edip tüm verileri depoluyor, mesajlaşmaları , kişisel bilgisayarı ile girdiği siteleri, hesap numaralarını, şifrelerini, adresini ve en son giriş yapılan konumunu tespit edip kaydediyor, mobil cihazı ile yaptığı görüşmeleri yazılı hale getiriyor, smsleri tarıyor, saniye saniye konum bilgisini güncelliyor ve daha binlerce parçayı saniyeler içinde bir araya getirip basit ve anlaşılır bir şekilde raporluyor. Her veri konusuna göre gruplara ayrılıyor ve edindiği bilgileri kullanarak yeni çıkarımlarda bulunabiliyor. Bu bilgisayarlardan istenilen herhangi konumda, o anda seyir halinde bulunan tüm insanlara ulaşılabiliyor ve o konumdaki tüm insanların siyasi ve dini görüşü, işi, malvarlığı, yakın çevresi ve daha fazlası görüntülenebiliyor. Diğer yandan bu bilgisayardan herhangi bir isme ulaşmak isterseniz birkaç saniye içinde konumu ve hareket yönü ile birlikte diğer tüm bilgilerine ulaşılabiliyor. Ayrıca üzerinde taşıdıkları telefonlar birer böcek görevi görüyor ve ortam dinlenebiliyor.Bir çok insan da önceleri göçmen kuşları takip etmek için kullanılmış ama daha sonra uzaktan sağlık kontrolleri yapmak maksadıyla deri altına yerleştirilen pirinç tanesi büyüklüğündeki çiplerden kullanıyorlardı. Ama tüm bunlar birazdan öğreneceklerinizin yanında özgürlüğe müdahale sayılamayacak kadar basit şeylerdi.

Jean, terör, soygun ve diğer güvenlik önlemleri bahanesiyle kameralarla donatılan sokaklardaydı şimdi. Her 5 kişiye bir kamera düşüyordu. O bu şehirde en zor bulunacak kişiydi. Bunu biliyordu. Herhangi bir insan yalnızca 5 dakika içinde görüntülenebilirken onun bulunması saatler alabilirdi. Sokaklara döşenmiş kameralar suçluları bulmak ve yakalamak için kullanılan eskimiş bir yöntemdi aslında. 2010’lu yıllarda güvenlik güçleri bu kameralarla yakaladıkları terörist ve hırsızları televizyonlarda yayınlayarak etkili şovlar yapmış ama karşılığında insanların güvenlerini de kazanmayı başarmışlardı. Bugün üst düzey operasyonların son derece gizli bir yöntemle yapıldığından çok az kişinin bilgisi vardı. Bu yöntem oldukça acımasız ve ürkütücü aynı zamanda da etiğe aykırıydı. Yöntemin sızdırılması büyük halk hareketlerine ve isyanlara sebep olabilir, iç savaşlar çıkarabilir, yönetimlerine öfkeli insanları durdurmak imkansız hale gelirdi. İşte Jean’ın bildiği ama bilmemesi gereken bilgiydi bu. Avrupa ülkelerinin, geçtiğimiz on yıl içinde kendi vatandaşlarını katletmiş Arap liderler gibi yüzbinlerce insanı katletmesine gerek kalmaması için Jean ölmeliydi. Sadece Jean ölmeliydi şimdilik.

Jean dikkat çekmeden otobüs durağına kadar gelmişti. Kameralardan kaçtığı yoktu. Çünkü onu arayanların bu gibi basit yöntemleri kullanmayacağını bilen ve bilmemesi gerek tek kişiydi. İnsanların bakışları. Kaçması gereken bu bakışlardı işte.

2020’ler 10 yıl öncesinde hayal olan şeylerin sıradanlaştığı yıllar oldu. Kendi kendini temizleyen, ısıtan hatta kalp masajı yapan askeri üniformalar askerlerin sırtındaki ağır yükleri oldukça hafifletti, arabalar hava durumuna göre kendiliğinden renk değiştirir oldu, binaların dış yüzeylerinde kendi kendini temizleyen cephe kaplamaları kullanıldı ve günlük yaşamda bir çok alanda 10 yıl öncekinden yüzlerce kat daha küçük boyutlarda ama binlerce kat daha hızlı bilgisayarlar ve makinalar üretildi. Nanoteknolojinin en yoğun kullanıldığı alan ise sağlık oldu. Vücuda bakteriden daha küçük boyutlarda taşıyıcı robotlar verildi ve bilgisayarla bu mikroskobik robotlar yönlendirilip eskiden hasarlı bölgeye ulaşana kadar etkisini yitiren ilaçlar tam yerine ulaştıktan sonra patlatıldı ve kanserli hücreler yok edildi. Aids ile mücadelede büyük başarı sağlandı, hücre gibi davranan robotlar üretildi ve organlar tamir edildi, kanda dolaşan savaşçı robotlar zararlı bakteri ve mikropları yok etti. Tıkanan damarları açmakla görevli robotlardan 1000 tanesi bir noktadan daha küçük yer kaplıyordu. Görme yetisini kaybetmiş insanlar bu robotlar kullanılarak tedavi edildi. Yaşlanma geciktirildi vs. Ama her şey olumlu yönde gelişmedi. Tıpkı atomu parçalamanın hala başarı olup olmadığının tartışılıyor olması gibi. Ajan hücreler geliştirildi. Bu robot hücreler hiçbir uyumsuzluk göstermeden vücutta dolaşıyor ve beyne gönderilmesi gereken uyarıları bilgisayarlardaki trojenler gibi başka kaynaklara gönderiyordu. Başka bir deyişle onlardan vücudunda dolaştıkları insanın gördüğü şeyleri kendileriyle paylaşmaları istenirse daha önce kendi kendilerini çoğaltıp milyarlarca olmuş bu robotlar isteğe göre uygun noktalara konuşlanıp görüntüyü dışarıya iletiyorlar. Yeri geldiğinde beyin hücrelerinde uygun kimyasal reaksiyonlar gerçekleştirerek vücudunda dolaştıkları insanın farklı düşünmesini daha doğrusu kendisinden istenilen şekilde hareket etmesini sağlıyorlar. Kendilerine emir gelmediği sürece vücudun normal fonksiyonlarını yerine getirmek için diğer hücrelerle birlikte çalışıyorlar. Peki bu robotlar insanların vücuduna nasıl yerleştiriliyordu ? Önceleri daha önce hiç görülmemiş ölümcül grip türleri için geliştirdikleri aşılar yoluyla. Bu robotların üretimi hızlandırılınca artık böyle aşılara gerek kalmadı. Şebeke sularına bile atılır oldu. Gıda maddelerine yerleştirildi. Ve neredeyse tüm insanlar gerektiğinde kullanılabilecek robotlar halini aldı. Hiç kimse aslında bir asker olduğunu anlayamıyordu. Oysa her gün, her saat, her dakika sosyal ağlarda izler bırakıyor olmalarını alışkanlık sanan 2 milyar insandan biriydi herkes. Kullanılmış insanların beyinlerinde bir müddet hiçbir konuya yoğunlaşamayacak şekilde reaksiyonlar gerçekleşiyordu. Zaten zamanla unutmuş oluyorlardı. Ama köklü değişiklikler yaşamışlarsa ölmeleri yeğleniyordu. Bu oldukça basitti. Robotlara verilecek tek bir emirle vücudun farklı kritik noktalarında damar tıkanıklıkları meydana geliyor yani bir anlamda fişleri çekiliyordu.

Bakışlardan kaçabilirsen onlardan kurtulabilirsin.

Jean şimdi otobüsteydi. Yolcuların oturduklarında yüzyüze bakacakları şekilde yerleştirilmiş koltuklardan hiç bu kadar rahatsız olmamıştı. En arkaya gitmek istedi. Yavaş adımlarla ilerliyordu. Kimseye bakmamak bir çözüm değildi. Önemli olan kimsenin ona bakmamasıydı. Bu mümkün müydü ? Buranın içi insanların birbirlerinin yüzlerine solumalarını sağlayacak şekilde dizayn edilmişti adeta. Solunda kafasını elindeki şehir haritasına gömmüş genç bir Asyalı kadın vardı. Ülkeye yeni gelmiş bir turist dedi içinden. Boynunda Güney Kore bayrağının yer aldığı bir künye vardı. Bir an kendisini arayanların çalıştığı ofisi düşündü. Eve gönderdikleri adamdan görebildikleri son görüntü kesik bir dil olmalıydı. Burada olduğumu bilselerdi ne yaparlardı diye sordu kendi kendine. Muhtemelen buradaki tüm insanların bilgilerini görüntüleyeceklerdir ve en uygun kişiyi seçip görevlendireceklerdir. Koreli kadını seçme olasılıkları düşük olmalıydı .Jean da böyle düşünüyordu ama kadın birden kafasını kaldırdı ve etrafını gözetlemeye başladı. Jean şüpheye kapıldı ama hala bu kadının seçilmiş olabileceğine ihtimal vermiyordu. Hem kanında robotların olup olmadığı bile kesin değildi. Yanından geçti ve en arkaya ulaştı. Tam bu sırada omuzuna dokunan bir el. Hızlıca arkasına baktı. Koreli kadındı. Bakışları hala masumdu. Elindeki cep telefonunu uzattı Jean’a. Kadın galiba telefonu Jean’ın düşürdüğünü sanıyordu. Oysa az önce kendi cebinden çıkarmıştı ve sonra telefon çalmıştı. Ayağa kalkıp az önce geçen adama getirmişti telefonu. Jean telefonu yavaşça aldı ve kulağına götürdü. Onlardı. Hızlı hızlı soluk alan bir kadın. Bir nefes sesi sadece. Sonra nefesin uzaklaştığını hissetti. Konuşma yoktu. Başka sesler yaklaşıyordu. Bu bir çocuktu. Ağlamaktan yorgun düşmüş bir çocuktu sanki. Jean’ın elleri titremeye başladı. Sonra yine yorgun ve inleyen bir fısıltı duydu.

“Baba”.

Telefon düştü elinden.

…. Sadece denedim dün gece. Devamı gelecek mi bilmiyorum…..

Oku Ama Neyi ?

2011-12-17T17:50:00.005+02:00

Bir Türk bilimadamı söyleyin deseler hemen "Taşkın Tuna" derim. Tasavvufla bilimi harmanlayan bir insan sorsalar zaten "Siz Taşkın Tuna'yı mı tarif ediyorsunuz?" diye sorarım. Müthiş bir insan. Bi gün ilinizde bi yerde konuşmaya gelecek olduğunuzu duyarsanız vakit kaybetmeyin gidin yerinizi ayırtın. Benim gibi kapıda kalmayın son saat gidip. Geri dönmeyin evinize.

Okuduğum ilk kitabıydı "Oku Ama Neyi?" . Otuz Kuşun Öyküsü: Simurg'u ilk okuduğum kitaptı. Bir bilim adamından duymaya alışık olmadığınız kadar farklı bir üslubu var. Hulusi Kentmen gibi babacan, sevimli bi amcamız zaten kendisi. Üst düzey makamlarda ülkemize hizmette bulunmuş bir Fizik Yüksek Mühendisi. "Oku Ama Neyi?" şimdilerde okuduğum bir kitap değil öncelikle. Üniversitenin ilk yıllarında okudum hatta sunum yaptım bir ödev gereği. Zaten o ödev sonrası tanıştım Taşkın Tuna ile. "Oku ama neyi?" ve "Bir Çarpı Bir" adlı kitaplarını almıştım o dönem. Keşke okuduktan hemen sonra yazsaydım kitap ile ilgili birşeyler. Daha ayrıntılı yazardım bugün buraya yazacaklarımdan. Ama olsun ben bahsedeyim aklımda kaldığı kadarıyla. Aslında farklı bir çok ilgi alanına hitap eden bir kitap. Tasavvuf, felsefe, astronomi, uzay, fizik.. Dediğim gibi harmanlamış herşeyi bir kitapta. Aslında anlattığı da bu harmanlanışın geçmişi. Yaratılışta bugün aralarında farklar olduğunu sandığımız herşeyin bir noktadan meydana geldiğini anlatıyor. Herşey bir nokta içinde "yok" iken zamanın evrenin ve göremediğimiz herşeyin o "hiçlikten" var olup birbirinden uzaklaştığı bir yerde "Oku" emrini herkesin farklı yorumluyor olmasının normal olduğunu aslında neyi okursak okuyalım manada aynı şeyi anlattığını ifade etmeye çalışıyor. Hani Youtube'da bir video izlersin. Sonra yanda onunla alakalı başka bir video görürsün. Ordan oraya ordan oraya gidersin ya.İşte bu kitap sizi farklı alanlara yöneltebilir. Başka kitaplar okutturabilir buna benzer şekilde.

Bir arkadaşının "Simurg" u anlatmasıyla başlıyor kitabın serüveni. Yani Taşkın Tuna bu kitabı o hikayeyi dinledikten sonra yazmaya karar veriyor. Dinlediği hikayenin geçtiği kitabı alıp okuyor ve başlıyor yazmaya. Hikaye gerçekten çok anlamlı ve güzel. İsterseniz siz de bir okuyuverin önce.

Uzun ve orjinalini okumak isteyenler hemen bundan sonrakini, özetini okumak isteyenler alttakine baksın. Bu öykü Feriduddin Attar'ın MANTIKU'T-TAYR adlı eserinde geçer ilk olarak.

“… Günlerden bir gün, dünyadaki bütün kuşlar bir araya gelirler. Toplanan kuşların arasında hüthüt, kumru, dudu, keklik, bülbül, sülün, üveyk, şahin ve diğerleri vardır.

Amaçları, padişahsız hiç bir ülke olmadığı düşüncesiyle, kendilerini yönetmek üzere bir padişah seçmektir.

Hüthüt söze başlar ve Hz.Süleyman’ın postacısı olduğunu belirttikten sonra; kuşların Simurg adında bir padişahları olduğunu söyler. Ama, hiç bir kuşun haberlerinin olmadığını, herkesin padişahının daima Simurg olduğunu belirtir. Ancak, binlerce nur ve zulmet perdelerinin arkasında gizli olduğu için bilinmediğini ve onun “bize bizden yakın, bizimse uzak” olduğumuzu anlatır. Simurg’u arayıp bulmaları için kendilerine kılavuzluk edeceğini ilave edince; kuşların hepsi de hüthütün peşine takılıp onu aramak için yollara düşerler. Kuşların hepsi de Simurg’un sözü üzerine yola revan olurlar…

Ama, yol çok uzun ve menzil uzak olduğundan; kuşlar yorulup hastalanırlar. Hepsi de, Simurg’u görmek istemelerine rağmen, hüthütün yanına varınca “kendilerince geçerli çeşitli mazeretler söylemeye” başlarlar.

Çünkü, kuşların gönüllerinde yatan asıl hedefleri çok daha basit ve dünyevî’dir..

Örnek olarak, bülbülün isteği gül;
dudu kuşunun arzuladığı abıhayat;
tavuskuşunun amacı cennet;
kazın mazereti su;
kekliğin aradığı mücevher;
hümânın nefsi kibir ve gurur;
doğanın sevdası mevki ve iktidar;
üveykin ihtirası deniz;
puhu kuşunun aradığı viranelerdeki define;
kuyruksalanın mazereti zaafiyeti dolayısıyla aradığı kuyudaki Yûsuf; bütün diğerlerinin de başka başka özür ve bahanelerdir.
Bu mazeretleri dinleyen hüthüt, hepsine ayrı ayrı, doğru, inandırıcı ve ikna edici cevaplar verir. Simurg’un olağanüstü özelliklerini ve güzelliklerini anlatır.

Hüthüt söz alır ve şunları söyler. Söyledikleri, ayna ve gönül açısından ilginçtir:

Simurg, apaçık meydanda olmasaydı hiç gölgesi olur muydu?
Simurg gizli olsaydı hiç âleme gölgesi vurur muydu?
Burada gölgesi görünen her şey, önce orada meydana çıkar görünür.
Simurg’u görecek gözün yoksa, gönlün ayna gibi aydın değil demektir.
Kimsede o güzelliği görecek göz yok; güzelliğinden sabrımız, takatımız kalmadı.
Onun güzelliğiyle aşk oyununa girişmek mümkün değil.
O, yüce lûtfuyla bir ayna icad etti.
O ayna gönüldür; gönüle bak da, onun yüzünü gönülde gör!

Hüthütün bu söylediklerine ikna olan kuşlar, yine onun rehberliğinde Simurg’u aramak için yola koyulurlar.

Ama, yol, yine uzun ve zahmetli, menzil uzaktır…

Yolda hastalanan veya bitkin düşen kuşlar çeşitli bahaneler, mazeretler ileri sürerler.

Bunların arasında, nefsanî arzular, servet istekleri,
ayrıldığı köşkünü özlemesi,
geride bıraktığı sevgilisinin hasretine dayanamamak,
ölüm korkusu, ümitsizlik, şeriat korkusu, pislik endişesi,
himmet, vefa, küskünlük, kibir, ferahlık arzusu,
kararsızlık, hediye götürmek dileği gibi hususlarla;
bir kuşun sorduğu “daha ne kadar yol gidileceği” sorusu vardır.
Hüthüt hepsine, bıkıp usanmadan tatminkâr cevaplar verir ve daha önlerinde aşmaları gereken “yedi vadi” bulunduğunu söyler. Ancak, bu “yedi vadi”yi aştıktan sonra Simurg’a ulaşabileceklerdir. Hüthütün söylediği, “yedi vadi” şunlardır.

VADİLER

1.Vadi
İstek
2.Vadi
Aşk
3.Vadi
Marifet
4.Vadi
İstigna
5.Vadi
Vahdet
6.Vadi
Hayret
7.Vadi
Yokluk (Fenâ)

BEKÂ
Kuşlar gayrete gelip tekrar yola düşerler…

Ama, pek çoğu, ya yem isteği ile bir yerlere dalıp kaybolur, ya aç susuz can verir, ya yollarda kaybolur, ya denizlerde boğulur, ya yüce dağların tepesinde can verir, ya güneşten kavrulur, ya vahşi hayvanlara yem olur, ya ağır hastalıklarla geride kalır, ya kendisini bir eğlenceye kaptırıp kafileden ayrılır.

Bu sayılan engellerin hepsi de Hakikât yolundaki zulmet ve nur hicaplarıdır.
Bu hicaplardan sadece otuz kuş geçer.
Bütün vadileri aşarak menzil-i maksudlarına yorgun ve bitkin bir halde uzanan bu kuşlar, rastladıkları kişiye kendilerine padişah yapmak için aradıkları Simurg’u sorarlar.
Simurg tarafından bir görevli gelir…
Görevli, otuz kuşun ayrı ayrı hepsine birer yazı verip okumalarını ister. Yazılarda, otuz kuşun yolculuk sırasında birer birer başlarına gelenler ve bütün yaptıkları yazılıdır.

Bu sırada, Simurg tecelli eder…
Fakat, otuz kuş, tecelli edenin (!) bizzat kendileri olduğunu; yani, Simurg’un mânâ bakımından otuz kuştan ibaret olduklarını görüp şaşırırlar.
Çünkü, kendilerini Simurg olarak görmüşlerdir.
Kuşlar Simurg, Simurg da kuşlardır.

Bu sırada Simurg’dan ses gelir:
“Siz buraya otuz kuş geldiniz, otuz kuş göründünüz. Daha fazla veya daha az gelseydiniz o kadar görünürdünüz. Çünkü, burası bir aynadır!”

Hasılı, otuz kuş, Simurg’un kendileri olduğunu anlayınca; artık, ortada, ne yolcu kalır, ne yol, ne de kılavuz...

Çünkü, hepsi BİR’dir.

Aynı, aşıkla, maşukun aşkta;
habible, mahbubun muhabbette;
sacidle, mescudun secdede; bir olması gibi...
Aradan zaman geçer, “fenâda kaybolan kuşlar yeniden bekâya dönüp”, yokluktan varlığa ererler…” .

Özet

Rivayet olunur ki, kuşların hükümdarı olan Simurg ( Zümrüd-ü Anka ya da batıda bilinen adıyla Phoenix ), Bilgi Ağacı'nın dallarında yaşar ve her şeyi bilirmiş.Bu kuşun özelliği gözyaşlarının şifalı olması ve yanarak kül olmak suretiyle ölmesi, sonra kendi küllerinden yeniden dirilmesidir.....

Kuşlar Simurg'a inanır ve onun kendilerini kurtaracağını düşünürmüş. Kuşlar dünyasında her şey ters gittikçe onlar da Simurg'u bekler dururlarmış. Ne var ki, Simurg ortada görünmedikçe kuşkulanır olmuşlar ve sonunda umudu kesmişler.
Derken bir gün uzak bir ülkede bir kuş sürüsü Simurg'un kanadından bir tüy bulmuş. Simurg'un var olduğunu anlayan dünyadaki tüm kuşlar toplanmışlar ve hep birlikte Simurg'un huzuruna gidip yardım istemeye karar vermişler.

Ancak Simurg'un yuvası, etekleri bulutların üzerinde olan Kaf Dağı'nın tepesindeymiş. Oraya varmak için ise yedi dipsiz vadiyi aşmak gerekirmiş, hepsi birbirinden çetin yedi vadi... İstek, aşk, marifet, istisna, tevhid, hayret ve yokluk vadileri...

Kuşlar, hep birlikte göğe doğru uçmaya başlamışlar. İsteği ve sebatı az olanlar, dünyevi şeylere takılanlar yolda birer birer dökülmüşler. Yorulanlar ve düşenler olmuş...

"Aşk denizi"nden geçmişler önce...". "Ayrılık vadisi"nden uçmuşlar...". "Hırs ovası"nı aşıp, "kıskançlık gölü"ne sapmışlar... Kuşların kimi "Aşk denizi"ne dalmış, kimi "Ayrılık vadisi"nde kopmuş sürüden... Kimi hırslanıp düşmüş ovaya, kimi kıskanıp batmış göle...

Önce Bülbül geri dönmüş, güle olan aşkını hatırlayıp;
Papağan o güzelim tüylerini bahane etmiş (oysa tüyleri yüzünden kafese kapatılırmış);
Kartal, yükseklerdeki krallığını bırakamamış;
Baykuş yıkıntılarını özlemiş;
Balıkçıl kuşu bataklığını.

Yedi vadi üzerinden uçtukça sayıları gittikçe azalmış. Ve nihayet beş vadiden geçtikten sonra gelen Altıncı Vadi "şaşkınlık" ve sonuncusu Yedinci Vadi "yokoluş"ta bütün kuşlar umutlarını yitirmiş... Kaf Dağı'na vardıklarında geriye otuz kuş kalmış.

Sonunda sırrı, sözcükler çözmüş: Farsça "si", "otuz" demektir... murg" ise "kuş"...
Simurg'un yuvasını bulunca ögrenmişler ki; "Simurg - otuz kuş" demekmiş.Onların hepsi Simurg'muş. Her biri de Simurg'muş. 30 kuş, anlar ki, aradıkları sultan, kendileridir ve gerçek yolculuk, kendine yapılan yolculuktur.

Simurg Anka'yı beklemekten vazgeçerek, şaşkınlık ve yokoluşu da yaşadıktan sonra bile uçmayı sürdürerek, kendi küllerimiz üzerinden yeniden doğabilmek için kendimizi yakmadıkça, her birimiz birer Simurg olmayı göze almadıkça bataklığımızda, tüneklerimizde ve kafeslerimizde yaşamaktan kurtulamayacağız. Şimdi kendi gökyüzünde uçmak zamanıdır...

Yazar Taşkın Tuna MANTIKU'T-TAYR ı okuduktan sonra yazıyor bu eseri demiştim. Kitap gerçekten çok güzel ve faydalı bir kitap. Roman havasında bir çok bilgi veriyor. Bilgi verirken sıkmıyor, akıcı bir şekilde yazılmış kitabın sayfalarını merakla çeviriyorsunuz. Kesinlikle tavsiye ediyorum.

Bakın kendisiyle yapılan bir söyleşide bu kitap ile ilgili sorulara nasıl cevap veriyor Taşkın Tuna ;

‘Oku Ama Neyi’ de, okuyucuya ne gibi bir mesaj vermek istiyorsunuz?
Cevap) Bir değil birden fazla mesaj vermek istedim. Herkes biliyor ki, Kur’an’da ilk emir ‘Oku’ diye başlar. Hemen arkasından insanın zihninde çok sayıda soru düğümlenir. Acaba ne okuyalım? Burada kastedilen herhalde masal ya da hikaye değil; aşk, macera veya polis romanı da değildir. Geriye kalsa kalsa bilim kitapları ile Kur’anı okumak gelir. İyi hoş ta Matematik okumak, tıp okumak, kimya okumak özetle pozitif bilim ya da sosyal içerikli kitaplar okumak sorumuza karşılık verecek midir? Öte yandan Kur’anı okuyan, hatta ezberleyen hafızlar vardır. Acaba onlar da Oku emrine tam olarak uymuş olacaklar mıdır? Görülüyor ki, daha ilk bakışta aklımıza takılan bu soruları tam olarak çözemiyoruz.

Peki sizce Oku’dan amaç nedir?

İşte ben de kitabımda bunu anlatmağa çalıştım. Okumak demek anlamak demektir. Anlamak demek karşılaştırmak demektir. Karşılaştırmak, yani mukayese etmek, değerlendirmek demektir. Okunacak nesneleri, diğer ‘okunanların’ yanında bir yerlere yerleştirmek, çerçeveleyip kavramak, idrak etmek, algılamak, kapsamak demektir. İşte çevremizde gördüğümüz ya da görmediğimiz nesnelerin niçin ‘var’ olduklarını değil, ‘nasıl’ davrandıklarını anlamak esas olmalıdır. Bu, okumanın ilk ve vazgeçilmez şartıdır. Bunun için doğa olaylarını, mikrokozmos ve makrokozmosu, başka bir deyişle küçük ve büyük ölçekteki evrenleri, uzayı ve zamanı anlamak demektir. Yalnız burada çok ince bir noktayı belirtmem gerekecek, izin verir misiniz?

Ben de onu rica edecektim, biraz daha açıklar mısınız?

Bakınız diyelim ki, parçacık fiziği konusunda uzmanlaştınız. Bütün atom altı parçacıkların hepsini sular seller gibi öğrendiniz. Diyelim ki Tıpta, Astronomide uzmanlaştınız, önemli buluşlara imza attınız. Çok şeyler biliyorsunuz. Acaba oku’dunuz mu?

Peki eksik olan ne sizce?

Eksiklik şurada. Herhangi bir bilim dalında istediğiniz kadar uzmanlaşınız, profesörlük payesine de erişin, eğer ‘okuduklarınızı’ insan’la bağdaştıramazsanız, gerçek anlamda okumamış olursunuz. Zira tüm evren, insan için vardır. İnsan’ı içermeyen bir kâinat, Mevlana’nın dediği gibi boştur, sadece bir cesettir. Buna göre, insanın nereden gelip, nereye gideceğinin bilincinde olması, kendisini ‘OKUMASI’ kendi benliğine sefer etmesi, kendisiyle hesaplaşması, her an yeni bir tecellinin kendisinde tezahür ettiğinin şuuru içinde, çevresine ve topluma o gözle bakması, kendini her zaman eksik ve yetersiz bulup, mânen yükselmek için çaba sarf etmesi ile ‘oku’ manın gerçekleşeceğine inanıyorum.

Bu arada şu kısa videoyu izleyin. :)

Okuyun !
Neyi mi ?
Bu kitabı işte.

Bloglar ve Sosyal Medya

2011-12-14T14:05:00.002+02:00

Yazacak o kadar çok şey var ki ? Kendi koyduğum "Bir yazıdan sonra yeni bir yazı için iki gün sabret !" prensibimi bir kenara atsam günde 2 - 3 yazı yazabilirim. Ancak uzun sayılabilecek kadar bir süredir bloglarla ilgilenen biri olarak edindiğim izlenim ve tecrübe de şu söyleyeceklerimi destekliyor ki ; iki günde bir yazmak bloğunuzun kalbine iyi gelmektedir. Bu sıklık en ideali bence. Daha sık yazarsanız öncelikle sizi okuyan arkadaşlarınız sizi takip etmeye çalışan okurlarınız oluverirler. Benim için "arkadaş" , "okur" dan daha iyidir daha candır ciğerdir. Yazarların okuru vardır. Yazarın okurun çoğundan haberi olmaz. İletişim azdır. O sadece kitabını yazar. "Okur" da okur. Geri bildirim vardır ama azdır. Bloglar ise daha samimi , daha sosyal bir mekanizmaya sahiptir. Üst düzey iletişim vardır. Blogda çoğunlukla "arkadaş" vardır "okur" değil. Çünkü sizi okuyan "arkadaşlarınız" yazdıklarınız bağlı olarak fikrini söyler, yol gösterir, teselli eder, destek verir, yardım eder. Sizin de bu arkadaşlarınızı tanıma olanağınız vardır. Üstelik insanların birbirlerini çok daha doğru tanıma imkanı sunar bloglar . Gerçektir bir kere. "Sanal alem" tanımlarına aykırıdır. Mesela bugün ben 10'dan fazla blog arkadaşıma cepten ulaşabiliyorum ve sık sık görüşüyorum. Onlarla blogda tanıştığımı bile unuttum, sanki çocukluktan beri tanışıyormuşuz gibi . Dediğim gibi daha samimi bir ortamı var blogların. Bir kitabın okurları gibi değildir buradaki arkadaşlarınız. Okuma bitince kapatıp rafa kaldırmaz sizi. Beraber yazarsınız oradaki şeyleri. Evde okur, işte okur, okulda okur, arabada, metroda,köprüde; yolda okur. Ama "okur" olmaz; "arkadaş" olur. Siz de arkadaşlarınızın "okurlaşmasını" istemiyorsanız. Yazma sıklığınızı iyi ayarlayın. Günde 5- 6 yazı yazmanızın bloğunuzun ilerde size ekonomik olarak az da olsa katkı sağlamasından başka hiçbir yararı olmayacağını bilmenizi isterim. "Ayrıca hızlı koşan atın.." meselesi de var. Arayı çok açmadan ama arkadaşşlarınızı da yazılara boğmadan dengeli bir şekilde yazmanızı tavsiye ederim. 2 güne 1 yazı bence idealdir.

Başka birşey yazacaktım , öyle yaptım nihayetinde; yine başka bişey yazdım. Bu yıl Mayıs ayında bir seminer hazırladık arkadaşımla. Blogları anlatmak, üniversite öğrencilerine blogların faydalarından bahsetmek, bunu nasıl yapacaklarını göstermek için birşeyler yapalım dedim. Fikrimi hocalarımıza söylediğimde önce şaşırdılar sonra benden fazla heyacanlandılar. Çerçeveyi genişlettik. Sosyal medya ve internet okuryazarlığı oldu konumuz. "İnternette ne nedir?" sorusuna cevap aradık bir anlamda. Facebook, Twitter, Google, Youtube, Blogger... ve çok daha fazlası. İyi oldu. Çok iyi hazırlandık. Çok araştırma yaptık. Hocalarımızın çoğu o gün ordaydı. Katılanlara belge verildi. Güzeldi. Öncesinde bir afiş hazırladım. Sonra madem sosyal medya konumuz; hadi orada yayılacak bir tanıtım yapalım dedik ve bu videoyu hazırladık.

İki gün sonra görüşmek dileğiyle arkadaşlar :) Kendinize iyi bakın !

Nedir Bu Çektiklerim ?

2011-12-11T18:30:00.006+02:00

Yer Eskişehir Odunpazarı. Gerçekten tam öğrenci şehri. Anadolunun gelecekte Avrupa’dan bile daha cazip ve daha modern hale geleceğinden şüphem yok. Umarım şehirler kurulurken sistemli ve geleceğe yönelik yapılaşır.

Civardaki en güzel evlerden birinde oturuyorduk. Yemyeşil ve güzel bir manzaraya sahip ilçenin dört bir tarafı görünüyordu. 20 metrelik balkonunda son kat olmasının verdiği rahatlıkla mangal yapardık zaman zaman. Bir akşam üzeri çektiğim fotoğraf. Oraya rasgele tünemiş gibi görünüyor ama öyle değil. Bunun bi de sevgilisi var. Her gün karşı binanın çatısındalar. Allah bir çatıda kocatsın ne diyelim.

Her hafta Salı günleri Pazar vardı. Ortalama 20 tl ye bir haftalık dengeli ve neredeyse eksiksiz pazar yapabilen kişiye öğrenci denir. İşte pazarda çektiğim bir fotoğraf. Bu arada ben küçükken "Buraya pazar ne gün kurulur?" diye soranları "Salak" diye fişlerdim.

Efektler de kullanmış olsam sol taraftaki ranzaya ait yazlık yatağın hala orda durduğunu farkedebiliyoruz. Öğrenci evi dediğime bakmayın düzenli derli toplu temizdi. Yemekler evde yapılır yenirdi. Yumurta-makarna ikilisine de muhtaç değildik açıkçası. Yelpaze oldukça genişti. Bilin yani :)

Sakaryadan son dönüşümde hava çok güzeldi ve zaman sıkıntısı yoktu. Kitap okumak, içinde dolaşmak, yıllardır gördüklerimden farklı manzaralar görmek için treni tercih ettim. Yolda bir sürü fotoğraf çektim. Bu da onlardan biri. Bana otomobil reklamlarını hatırlatıyor.

Üniversite 2 sınıfta Amerika’nın başında Bush vardı hey gidi ! Yer üniversitedeki evimiz. Ufak bir photoshop ile okun ucundan çekilmiş izlenimi verdim.

Bu görüntü çoğunuza yabancı gelmeyecektir tabi biraz dikkatliyseniz. Yer İstiklal Caddesi. Hala ordaysa ve görürseniz gelip bir haber verin. Bişey deniycem

Malatya İnönü Kapalı Çarşısında gördüm bunları.

Bu çocuk kim mi ? İnamoto :) Yok yok benim küçük kuzenlerden biri. Doğduğu dönemde Galatasaray’ın Japon futbolcusu İnamoto’nun adıyla çağrılırdı teyzelerim tarafından. Aslında bu sevimli görüntüsünü gölgeleyecek düzeyde problemli ve yaramaz bir çocuk. Dayıma mı çekti nedir ? Neyse adı Yiğitcan. İlginç bir çocuk. Daha bundan kaç tane var biliyor musunuz ? 60 küsür. Yanlış duymadınız. Büyüklü küçüklü benim 60’dan fazla kuzenim var. 8 teyze 3 dayı 3 amca 3 hala. Olsun o kadar değil mi ? Size kuzenlerin 60’da birini gösterdim. Hepsi iyi çocuklardır. En tehlikelisini gösterdim işte. Doğrusu fazla konuşmak istemiyorum çünkü yengem arada bloga bakıyo. Nassın yenge ?

Yer Sakarya Otobüs Terminali. Kuşlar yuva yapmıştı doğalgaz borularının üzerine. Doğal yaşam dendiğinde kimin aklına gelirdi doğalgaz boruları. Kuşlar işte. Bu dünyanın süsleri.

Yer Kahramanmaraş. Ben böyle dondurma görmedim. Ve beklediğimden daha güzel bir şehir. Çarşılarını gezin görün bence. O sandıklar. O ahşap malzemeler. O çarıklar. Artık dondurma yiyemiyorum tek kötü yanı o. İlerde belki ayrıntılı anlatırım.

Yer İzmit. Sık sık gidiyordum. Halamın oğlu cezaevinde görev yapıyor e bide yakındı Sakarya'ya (hala öyledir umarım). Sahilde yürüyoruz. Bu elindeki izmariti denize atıyordu. Bu sırada denize yakın olan ben olduğum için orada sandal olduğunu görebiliyordum.Engel olamaaycak kadar hızlı gelişince atladım hemen sandala. Madem indim. "Çek hadi bi fotoğraf" dedim.

Yer Eskişehir. İlerde bu şehirde otursam nasıl olur diye düşünürken. " Ohaa neden denemiyorum?" dedim ve..

bitti.

Şimdilik.

Facebook Masalları

2011-12-08T16:04:00.006+02:00

Facebook çalıntı bir fikirle ve üstelik kanunsuz bir şekilde olsa da öyle veya böyle birkaç üniversite öğrencisi tarafından kuruldu. Kurulduğu andan itibaren çok hızlı bir şekilde yayıldı. Genişledi. Büyüdü büyüdü ve birkaç yıl içerisinde her 3 internet kullanıcısının 2 sini kendine üye, hatta 3 kullanıcısından 1’ini tuvalette bile giriş yapacakları kadar müptelası haline getirdi. Hakkında araştırmalar yapıldı, makaleler yayınlandı, dergilere kapak oldu, kitaplar yazıldı, ödüllü bir filme konu oldu, kurucusu geçen yıl yılın adamı seçildi, şarkılar yazıldı, sosyal ayaklanmalarda başrolü oynadı, arap baharını hızlandırdı, bazı insanlar çocuklarının adını facebook koydu, psikolojiden beslenip yine psikolojiyi etkiledi, yeni hastalıklar türedi. Hiçbir site bu kadar geniş kitleye bu kadar geniş yelpazede insana ve bu kadar farklı sınıfa hitap etmemişti. Hiçbir site bu kadar hayatın içine girmemiş ve hiçbir zaman hayatlar bu açıklıkta bir web sitesine aktarılmamıştı. Fotoğraf için, müzik için, video için, chat için, reklam için ayrı ayrı ünlü siteler vardı henüz facebook yokken. Sonra facebook geldi kısa süre içerisinde her dalda ayrı ayrı bu büyük siteleri gerisinde bıraktı ve bunlardan daha fazlasını daha fonksiyonel bir şekilde bir arada toplamış bir yapıya dönüştü. Değeri 100 milyar dolara yaklaşan bu sitenin sahip olduğu kullanıcı bilgileriyle ne yapmayı planladığı konusundaki tartışmalar sürerken her geçen gün yüzbinlerce kişiyi kendisine üye yapmayı başarıyor. Hal böyle olunca mucizeler ve bu mucizeleri konu alan bir kitap kaçınılmaz oldu. Emily Lieberthikayelerin kahramanlarıyla yaptığı konuşmalar sonrası her biri gerçek yaşamdan olan öyküleri “Facebook Masalları” adlı kitapta topladı.

Evlat edinmek isteyen genç bir çiftin, hiç tanımadıkları insanlar tarafından Facebook’ta paylaşılanilanlarıyla mutlu sona ulaşmaları,

Babaları tarafından terkedilmiş iki kız kardeşin babalarının, annelerinden sonraki eşinden olup tıpkı kendileri gibi terkedilmiş ve babasız büyümüş kız kardeşlerini 12 yıl sonra Facebook sayesinde bulmaları ve üç kardeşin birlikte yaşamaya başlaması,

Bir kağıt satıcısının oğlu olan CrisHughes’in üniversitede oda arkadaşı Zuckerberg ile birlikte kurdukları bir site ve bu başarısı ile Amerikan seçimleri öncesi kampanyalar döneminde Obama’nın internet müdürü olması yönündeki teklife verdiği olumlu yanıt, Obama’ya kazandırdığı fazladan 5 milyon seçmen ve seçimlerden sonra adının “ Obama’yı Başkan Yapan Çocuk” olarak anılması.

Çocuk denecek yaşta dünyaya getirdikleri evlilik dışı bir bebeği evlatlık bürosuna bırakan gençler, aradan geçen 22 yıl sonra gerçek anne babasını facebook sayesinde bulan bir çocuk.

Küçük bir kasabada görev yapan genç bir öğretmen, Danimarka Başbakanı Rasmussen’ifacebooktan arkadaş olarak ekleyip onu okuluna, özel eğitime ihtiyacı olan öğrencileriyle bir koşu yapmaya davet etmesi, aradan geçen aylar, sonrasında kendisine gelen bir telefon, bir konuşma dolayısıyla oradan geçecek olan başbakanın okula uğraması, gazetelerin röportaj için öğretmenin peşinden koşmaları, Zuckerberg’in bu olaydan söz etmesi. Öğretmenin kasabaya ve okula yaptığı katkıdan dolayı ödüllendirilmesi ve terfi edilmesi.

Hiç tanımadığı birinin hikayesini facebook sayesinde okuyup iletişime geçmesi ve her geçen gün ölüme yaklaşan bir anneye organ bağışında bulunması

İş ilanını facebookta veren bir adamın Microsoft’a girme hikayesi.

Ve daha 10’larca modern zaman mucizesi.

Ben bu yıl sosyal medya seminerindeki sunumum için faydalı olabilir diye alıp okudum. Belki sizin de ilginizi çeker dedim.

Sözlük Mimi - A Harfi

2011-12-05T10:10:00.008+02:00

Bazen kelimeler hakkında konuşmak istiyorum. Ama genellikle uzun soluklu şeyler olmuyor bunlar. Yani kelimenin köküyle, nasıl kullanıldığıyla, ne anlama geldiğiyle ilgilendiğim yok, sadece o kelimenin o anda aklıma ne getirdiği ile ilgili şeyler. Bana neyi çağrıştırdığı, neyi hatırlattığı gibi. Üniversite yıllarında ( böyle söyleyince de çok uzun zaman öncesinden bahsediyormuşum gibi oluyor ama aslında anlatmak istediğim zaman dilimi bu yılı da içine alan geçmiş 4 yıldan ibaret) , arkadaşlarla okulun kantininde oturduğumuzda ve karşılıklı susuştuğumuzda birimiz önce davranır ve “ı want play a game” derdi. Oyun şöyleydi. Biri ortaya bir kelime atar ve sağındaki kişi o kelime hakkında konuşabildiği kadar konuşurdu sonra o da bir kelime söyler bitirirdi. Onun sağındaki de o kelime hakkında konuşur ve böyle dönerdi. Bu oyun aslında birçok yönden iletişimi ve zihni geliştiren bir oyun. Hızlı düşünme, hazırlıksız ama düzgün konuşma gibi şeyler..Düşündüm de bu oyunu bloglara da uyarlayabiliriz. Aklımdaki kaba taslak kurallar şöyle.

1- Bir Türkçe sözlük ediniyoruz önce : ) sözlük herkeste bulunmayabilir
o yüzden şu site yeteri kadar kelime fikri verebilir tık
2- Sonra sözlükten istediğimiz bir harfe geliyoruz.
3- O harfin ilk kelimesinden itibaren kelimelere bakıyoruz.
4- Hakkında konuşmak istediğimiz kelimeleri not ediyoruz. En az 5 kelime.
5- Sonra seçtiğimiz bu kelimeler hakkında yazıyoruz.
6- Sonra izleyicileri de oyunun içine katıyoruz. Nasıl mı ?
7- En sonda hangi harfle başladığı önemli değil; bir kelime ortaya atıyoruz ve izleyicilerin bu kelime ile ilgili yazıp, yazdıktan sonra da kendinden sonra gelecek yorumcuların devam edecekleri kelimeyi büyük harflerle belirtmelerini istiyoruz. Kelime dışında büyük harf kullanılmasa daha güzel olur.
8- Son olarak da 5 kişiyi mimliyoruz.
9- Kullandığınız harfi başlıkta yazmanızı öneririm. Çünkü ilerde başka bir harf ile yeniden bu mimi yanıtlamanız mümkün.

Gelelim kelimelerime. Ben ilk harften başladım. Çünkü mim dışında da arada sırada kelimeler ile ilgili yazmak istiyorum. Sırayla gideyim dedim yani.

Abaküs : Kendisiyle anaokulunda tanıştım sanırım. Saymaktan çok boncuklarıyla değişik şekiller oluşturma çabasındaydım. Avuç içini kaşımak istediğinizde de kullanılabileceğini belirtmek isterim. Parmaklarınızı dönen boncuklar üzerinde gezindirme hissi paha biçilemez. Artık yetişkinseniz ve o şey kardeşiniz veya çocuğunuzun elindeyse boncukların sesi sinir bozucu oluvermiştir. Bir an önce çocuğa abaküsün sadece sayı saymayı öğrenmek için kullanılması gerektiği bilinci kazandırılmalıdır. Biz yaptık onlar yapmasındır.

Abanmak : İlkokul 5’e kadar tenefüslerde okulun bahçesinde diğer alakasız yüzlerce öğrenci arasında futbol oynayan ve bütün gün maçları 40’ar dakikalık kocaman duraklamalara sahne olan çocuklar için abanmak sadece bir futbol terimidir. Özellikle penaltı atışlarında bolca telaffuz edilen bu kelime; penaltıların genellikle kalıbından dolayı penaltı atma isteği reddedilemeyen yarmanın haddinden fazla gerilmiş olmasıyla kendini hayati tehlike altında hisseden kalecinin dudaklarında “ abanmak yok laaağn “şeklinde büyük oranda dikkate alınmayan bir yalvarışa dönüşmektedir. Bu 10 ar dakikalık periyotlarla oynanan maçın en ilginç yanı her 10 dakikanın 5 dakikasının; topun, olmayan kale direklerinin altından mı üstünden mi geçtiği tartışmasına ayrılmasıdır.

Amigo : Kelimenin İspanyolca olduğunu sanıyorum. Değilse de değmeyin ben öyle bileyim. Vay be dedem gibi konuştum. Değme; elleme, karışma, dokunma bırak anlamında kullanılır. Neyse ne diyordum; Amigo. Bir gün Malatya maçındayım. Gittiğim ilk maç. Maçı izlemeye gittim. Zaten stada başka ne için gidilir diyenleriniz olacak. Biraz sabredin. Maç başladı. Heyecan dorukta. Gol geldi gelecek. Önümüzde Malatyaspor’un efsane amigosu Ramo. Tamam arada bağırılır, destek verilir, şarkılar, marşlar söylenir tamam da, bir taraftan da maçı seyretmemiz normal değil mi ? Dedim ya gol geldi gelecek. Heyecan dorukta. Herkes maça dönünce amigo delirdi. En son “Bağırsanıza lan maç izlemeye mi geldiniz buraya?” dedi sinirlenip gitti . Haklıydı biz ne için gelmiştik buraya. Ayıp etmiştik.

Anason : Anasonla ilgili bir hikayem yok. Ama sözlükteki tanımı güldürdü beni. Şöyle yazıyor ; “Maydanozgillerden, kokulu tohumu hamur işlerinde ve rakı yapımında kullanılan, yurdumuzda da yetiştirilen bir bitki”. Ben turunçgillere bile zor alışmışken maydanozgiller ne lan. Maydanozgiller dediğimde kusura bakmayın ama sobalı müstakil bir evde televizyon karşısında oturmuş çay içen maydanozlar geliyor gözümü önüne. Dedim size. Kusura bakmayın. Öyle. Maydanozgil. Bunlara kız verilmez şimdi. Kaynana herşeye maydanoz olur felan.

Atlet : Evde atletle dolaşan birini gördüğümde sinirlerimin tepeme çıktığını duymayan kalmadı sanırım. “ Aaaaa atlet dedi terbiyesiz” diyen biri var mı bakim. Vallaha yok. Şimdi size bişey anlatıcam. Yedinci sınıftayım. O zamanlar yedinci sınıfa orta iki deniyor tabi. Beden eğitimi hocası o gün sınıfta işliyor dersi. Kadın başladı sorular sormaya. Arka sırada ilgilendiğim yok ama “atlet nedir?” diye sorduğunu duyunca kendimi tutamayıp soğuk bir espri mahiyetinde “atlet bir iç giysidir” demek üzere parmak kaldırdım. İzin verilince de yaptım. Lan sınıf öyle mi donup kalır. Öyle mi şok yaşar. Kızlar elleriyle ağızlarını kapadılar felan, kim “yazıklar olsun” dedi kim “terbiyesiz” dedi anlayamadım bile. Linç girişimi an meselesiydi o kadar yani. Atlet lan atlet. Ne zamandan beri ayıp bişey oldu anlamadım. Sanırsın külot demişim. Hayır o değil hoca neden sınıftan özür diletti bana onu da anlayamadım. O gün ilk kez sordum kendime “geniş mezhepli miyim lan ben?” diye .

Daha yazacak çok kelime vardı not ettiğim ama fazla uzamasın. A harfinde bu kadar şey çıktı Z ye kadar neler çıkar kimbilir :)

Takipçiler için geliyor bu kelime.
"BİSİKLET"

Şimdi de mimlediklerim.

@Aslı , @Dr.eamer , @Ebru Özgün, @Finduilas , @ayşa , @Maya , @Syhn , @ebruhu, @bidost, @Çavlan, @ipekböceği, @Diplomalı Bakkal , @Lütfücüğüm, @çitlembik, @Hatsumomo, @DepsperateHousewife, @Pippi Haşmet, @Tazekahve,@Cat

Çok mimledim. Evet.

Bu arada Anason kelimesinin kalbini kırdım sanırım. O yüzden bunu da ekliyorum.

Oyun İçinde Oyun

2011-12-03T16:35:00.009+02:00

Yüzyılın cainisi kabul edilen aşırı sağcı, hristiyan, mason, ırkçı, Türk ve Müslüman düşmanı, Norveçli Anders Behring Breivik'e psikiyatri raporları sonucunda "paranoyak şizofren" teşhisi konulmuş ve 77 kişinin ölümünden sorumlu tutulamayacağı belirtilmiş. Bu durum bahane edilip Norveçli Hristiyan Breivik'in ırkçı değil sadece "Hasta" olduğu mu anlatılacak dünyaya? Oysa dünyanın ırkçılığın zaten hastalık olduğunu anlamış olması gerekmiyor muydu?

Bundan üç yıl önce ev arkadaşımla birlikte bi kaç internet kafeye elimizde kamera ile girmiştik. Bir araştırmaydı. Bilgisayar oyunları ve insan psikolojisi üzerine. Orada oyun oynayan çocuklarla konuştuk. Oynarlarken görüntüledik. "Ölmek, öldürmek , çizmek, parçalamak, gebertmek" 8-9 yaşlarındaki bu çocukların ağzından çıkan en masum kelimelerdi. Gerisi argonun bir kaç level üstü ve yaratıcı küfürler. Bundan bir kaç ay önce motorsikleti sanayiye götürmüştüm. Tamir başladı ben de bekliyorum. Tamirhanede onlarca eski ve tamir bekleyen motorsiklet var. 7- 8 yaşlarında şişman bir erkek çocuk birinden inip diğerine biniyor. Pek bi hareketli hani. Usta tanıdık. Kardeşimden dolayı söz polisliğe geldi. Sonra çocuğa döndü. "Rahat dur bak tutuklar seni polis amca!" dedi. Sonra da " Sen seviyor musun polisleri?" diye sordu. Çocuğun cevabı çok manidardı. "Seviyorum da her zaman değil. Gerçek hayatta seviyorum ama GTA'da polislerden gıcık alıyorum. Ne zaman araba çalsam hemen geliyorlar, ben de öldürmek istiyorum. Oyunda kızlar var. Onları arabana atıyorsun sonra.." böyle şeyler. Şimdi düşünelim bu çocuk bu oyundan hangi güzel davranışları kazanmış olabilir ?

Breivik sıkı bir savaş ve strateji oyunları hastasıydı. Özellikle World of Warcraft" ve "Call of Duty - Modern Warfare" oyunlarını düzenli olarak oynuyordu hatta düzenlediği saldırıda bu oyunlardan faydalandığını da belirtti. "Call of Duty - Modern Warfare" 'ı ben de oynadım bi süre. Ama sadece nasıl bir oyun olduğunu görmek için. Ve oynarken çok net bir şekilde farkettim oyunun " Arap düşmanlığını, ırkçılığı, müslüman karşıtlığını,öldürme hissini ve şiddeti.." körükleme diğer yandan da " insani olan ne varsa" köreltme misyonunun varlığını. Norveç'te bu katliam sonrası, Breivik'in manifestosunda bahsettiği oyunlar piyasadan kaldırılmıştı. Oysa bizim ülkemizde her köşe başında olup günden güne de artan internet kafelerde ofis programlarından daha önce kuruluyor bu oyunlar. Yazıya başlarken amacım kısa kısa dünyadan haberlere değinmekti daha önce "Naber dünya?" başlıklı yazılarda olduğu gibi. Ama ilk haberde bu kadar uzatınca vazgeçtim ondan. Bu yazının ana mesajı "Çocuklarınıza sahip çıkın ! " olsun. Görüşmek dileğiyle.

Gelecek Dosyaları

2011-12-01T10:30:00.007+02:00

Nerede gelecek hakkında bir yazı görsem üşenmeyip okuyorum ne kadar uzun olduğuna bakmadan. Nerede gelecek hakkında bir kitap görsem alıyorum düşünmeden. Tarih kitaplarını da seviyorum ama bazen “olan olmuş” diyesim geliyor . Hele de ülkeyi yöneten koca koca adamlar bile en çok ileriye bakmaları gereken zamanda kendilerini geçmişe saplayıp duruyorken. Üstelik dün gitti, yarının garanti değil bugüne bak meselesi var bir de. Evet dün bitti. Belki de geleceğimizin garantisi olmadığı için gelecek hakkında farklı tahminleri, fikirleri, öngörüleri, görüşleri,iddiaları görmek daha anlamlı. Hani yaşayacağımızın garantisi yok ya ; ne yapayım ben yaşamayacağım geleceği diyebilirsiniz. Ama ben farklı bakıyorum. Belki de “yaşayamadım” diyeceğimiz zaman dilimi sandığımız kadar yaşanmaya değer değildir. Karanlık bir ev düşünün. Labirent benzeri koridorlar ve bir çıkış kapısı. İçerisi öldürücü bir gazla dolu. Kapı açılacak ve nefesinizi tutup içeri gireceksiniz. Önünüze ne çıkacağını bilmiyorsanız çıkışa doğru yol almak yerine sizden öncekilerin girip çıkamadığı bir odada diğer cesetlerin üzerine düşersiniz. Bu tür öngörüler kehanet değil daha da karmaşıklaşan o labirentte bizi çıkışa götüren oklar hükmündedir. Her kesimden insan için faydalı olacağını düşünüyorum. Neye yatırım yapacağını bilen girişimcileri, teknolojinin yakın gelecekte ne boyutlara ulaşacağını bilen gençleri, gelecek neslin yeni neslin şartlarına hazır ebeveynleri… Hadi kendiniz için çok umursamadığınız bir konu gelecek; peki çocuklarınız için de bu kadar kaygısız mısınız ? Gecenin bir vakti kapınız sert bir şekilde çalınsa kapıyı açmaya küçük kızınızı veya oğlunuzu mu gönderirsiniz ? İşte gelecek bir gün kapımızı gecenin bir vakti böyle sert çalacak. Ve biz zamanın gerisinde kaldığımız derecede geç kalacağız kapıyı açmaya. Gittiğimizde küçük çocuğumuz kapıyı çoktan açmış olacak. O kapıya çocuğumuzdan önce varabilmek için zamanı (gelecekteki şimdi) tam anlamıyla kavramış olmamız gerekiyor. Az sonra bahsedeceğim kitap kendi başına bu söylediklerimi sağlıyor demiyorum kesinlikle. Çok çok azını belki. Söylediklerim genel anlamda “geleceğe merak” konusu içindi. Şimdi kitaba geçebilirim.

Kitap için “İnsanlığın Mahrem Tarihi” adlı kitabın yazarı Theodore Zeldin, “Dünyanın delirdiğine mi yoksa daha da akıllandığına mı karar vermenize yardımcı olacak bir kitap” demiş. Bence çok abartmamış. Orijinal adı “FutureFiles” olan kitabın kapağında ilginç bir iddia da yer alıyor;Gelecek 50 Yılın Tarihi. Kitabın yazarı Richard Watson amacının geleceği tahmin etmek değil çeşitli senaryolarla bakış açılarını ve ufukları genişletmek olduğunu söylüyor. “Geleceği tahmin ettiğini söyleyen her kimse ya yalancı ya da ya da aptaldır” diye de ekliyor. Ama kitaptaki öngörülerin deli saçması olduğu sonucunu çıkarmamamız gerekiyor. Adam biraz mütevazı çaktınız mı ? Bakalım başkaları ne düşünüyor kitap hakkında ;

Gelecek dosyaları, evrensel hissediş ve şaşırtıcı bilgilerle dolu. Ayrıca merak uyandıran ilişkileri göz önüne seriyor. Watson, baştan sonra mantıklı, canlı ve aydınlatıcı açıklamalarda bulunuyor.”
– Richard Neville

Geleceğini düşünen herkes için göz ardı edilemeyen büyüleyici bir inceleme.
-Ester Van Doornun (Bookseller& Publisher)

“Watson’ın devlet ve politika hakkındaki gelecek düşünceleri uzun bir çalışmanın ürünüdür. Bu kitap; politika ve ulusal iş kolu yönetimi, dünyanın geleceği hakkında dikkat çekici bir bakış açısı ve etkileyici açıklamalar sunuyor
-JaneGarcia ( Government News)

Şimdi gelelim bazı soru ve ayrıntılara ;

Gelecekte niçin daha uzun banyo yapacağız ?
Gelecekte eğitim sistemi ? Gelecekte vergi sistemi ? Geleceğin suçları ? Gelecekte oy kullanma ?
Makinalar insanların yerini alabilir mi ?
Ömrümüz uzarken genç de kalabilecek miyiz?
Gelecekte yemekler ve yeme alışkanlıklarımız ?
Gelecekte sağlık alanındaki değişimler, tıp, ilaçlar… ?

-GPS,RFID,sensörler ve akıllı tozlar sayesinde mahremiyet yok olacak, şeffaflık ve risk artacak.
-İnsanlar küreselleşmeye ve homojenleştirmeye karşı çıkacak. Avrupa Birliği bölünecek ve sonra çökecek.
-ABD Başkanını sadece Amerikalılar değil tüm dünya seçebilir.
- İnternet gelecekte ülkelerin ikinci senatosu görevi görecek.
-Savaşların şimdiki nedeni petrol ama yirmi otuz yıl içinde yerini su ve gıda alacak. Kıtlıklar yüzünden göçler yaşanacak.
- Blog yazarları daha az önyargıyla ve herhangi bir uzman grubunun yapabileceğinden daha geniş yelpazede daha fazla bilgi yaratabilecek.
-Gazetelerin geleceği ? Gazete okumaya devam edeceğiz ama o gazeteler şimdikine benzemeyecek.
-Televizyonun geleceği ? TV izlemeye devam edeceğiz ama Tv programları şimdiki gibi hazırlanmayacak.
-Reklamların geleceği ? Daha hedefe yönelik, daha az sinir bozucu, daha kişisel. Mesela markete girince indirimdeki deterjan markasından, arabamızı yanlış yere parkettiğimizde en yakın otoparktan bilgilendirme mesajı düşecek telefonumuza.
-Paranın geleceği ? Az da olsa bugünkü anlamda para kullanılıyor olacak. Bazı küçük ödemeler için sadece. Çoğunluğu mobil ve peşin olacak.
-Arabalar şimdiki arabalara çok az benzerlik gösterecek, tekerlek yeniden icat edilecek bir anlamda. Belki uçan arabalar. Ama nanoteknoloji kullanılıyor olacağı kesin. Araba ruh halinize veya hava şartlarına göre şekil ve renk değiştirecek. Kaza yaptığınızda arabanın göçen kısımları nanoteknoloji sayesinde eski şeklini alacak kısa sürede. Ama arabaya sahip olmak daha zor olacak. Yollar daha paralı. Yakıt pahalı, vergiler yüksek olacak. Kiralamak daha cazip gelecek. Toplu taşımaya dönüş olacak.
-Borçlanmalar ve düşük maaş sebebiyle çekirdek aile yerini yeniden geniş aileye bırakacak.
- İş değil iş gücü sıkıntısı çekilecek, sebebi doğum oranındaki düşüş. İhtiyaç robotlarla karşılanmaya çalışılacak.
-İnsanlar daha yorgun, daha stresli, daha uykusuz ve asabi olacak.

Daha bir çok tahmin, öngörü, fikir… hepsi mantıklı sebepleriyle..

Okuyun.

İhap Hulusi Görey

2011-11-29T08:55:00.003+02:00

İhap Hulusi adını herkes bilemeyebilir ama herkes başı ağrıdığında veya başı ağrıyan ninesine gripin aldığında görmüştür gripin kutususunun üstündeki "başı ağrıyan kadın" resmini. Küçük değişikliklerle hala bu logo kullanılıyor. Bunun dışında en bilinen eserlerinden biri de Atatürk'ün siparişi ile yaptığı Alfabe'nin kapak resmi. Bilirsiniz bu kapakta Atatürk ve Ülkü Adatepe yer alırdı. Hatta hala bu kapak kullanılıyor yani en azından bizim ilkokul dönemimizde öyleydi. Bu söylediklerim şimdiki gençler için örnekler. Biraz eskilere gidersek İhap Hulusiyi bilenler onu "Kulüp Rakısının" etiketi ile tanır( 1930'dan beri), Banka reklamları, ilaç reklamları, milli piyango ve pullar... bu böyle uzar gider.. Kolay mı 10 bine yakın eser. Türk reklamcılığının öncüsü. Afiş sanatının kurucusu. Aslında bu yazıyı dün onun doğum gününde yayınlamak istemiştim ama bu hafta başıma gelmeyen kalmadı şükür. İhap Hulusi'den ben gripin ile haberdar olmuştum yıllar önce. Geçen yıl üniversitede "Sosyal Medya Paneli" için çalışırken medyayı ayrıntılı işlemeye girişince İhap Hulusi'den bahsetmem gerekti. Sonra neden ben blogda ondan bahsetmiyorum dedim. Öyle kaldı bu zamana kadar. Geçen gün doğru düzgün yazılar yazmalıyım artık diye düşününce aklıma ilk bu konu geldi. Baktım 27 kasım da onun doğum günü; tamam dedim yazıyorum. Ve yazdım. Günümüzün sanatçı(!) kalabalığı arasında onu bize unutturmayı başarmış olabilirler. Umarım iyi bir hatırlatma olmuştur. Hadi biraz tanıyalım onu şimdi. Hadi.

27 Kasım 1898’de Kahire şehrinde Mısır’ın ünlü mimarı Ahmet Hulusi’nin oğlu olarak dünyaya gelmiş İhap Hulusi. İlk öğrenimini Saint Mary ve ortaöğrenimini Saidiya adlı İngiliz okullarında okumuş. Almanya’dan bir ressam ona 3 yıl boyunca posta yoluyla resim dersi vermiş. Bu süre sonunda resim eğitimi görmek için Almanya’ya gidip 4 yıl Münih’te Heiman Schule atölyesinde çalışmış. Afiş ve basın ilanları dalında ünlü afiş ressamı Ludwig Hohlwein’den eğitim almaya başlamış. 1923’te Türkiye’nin ilk afiş sergisi olan Galatasaray Sergisine katılınca kendisi de aynı zamanda bir ressam olan Sultan Abdülmecid İhap Hulusi ye ait afişleri görüp çok beğenmiş ve onu saraya davet etmiş. İhap Hulusi Almanya’da Hohlwein yönetiminde 3 yıl süren eğitimini tamamladıktan sonra 1925’te İstanbul’a dönmüş. Zaten ailesi de İngiliz işgaline uğrayan Kahire’den İstanbul’a taşınmış daha önce.

İhap Hulusi ileri derecede İngilizce, Almanca, Fransızca ve Arapça bildiği için babası tarafından gelen Dış İşleri Bakanlığında çalışması konusundaki baskılara dayanamayıp görevi kabul etmiş ama kendini ait olduğu dünyaya atması uzun sürmemiş ve görevini bırakıp zamanın en gözde dergisi olan Akbaba’da çalışmaya başlamış. 56 yılını verdiği bu sektörde grafik ve afiş sanatının kurucusu ve Türk reklamcılığının öncüsü olan İhap Hulusi, Türk markaları için yaptığı tasarımları ve devlet kurumları için hazırladığı afişleri göz önüne alındığında “Cumhuriyeti Afişleyen Adam” tanımlamasını fazlasıyla hakediyor.

Ömrüne sığdırdığı 10 bine yakın eserle aslında sadece Türkiye’de değil tüm dünyada grafik sanatını ticari iletişime uygulayan ilk sanatçılardan biri İhap Hulusi. Cumhuriyeti, devletin kurumlarını, milli değerleri, devlet politikalarını ; resmi belgeler ve soyut kavramlar olmaktan çıkarıp halkın içinde , onların anlayacağı bir şekilde somutlaştırırken yarım yüzyıldan fazlasına şahitlik eden eserleriyle de en gözle görülür şekilde tarihi belgeliyor. Her alanda nereden nereye geldiğimizi, nasıl dönemlerden geçtiğimizi anlatıyor. Halkın okuma yazma bilmediği, daha doğrusu çok azının okur yazar olduğu bir dönemde en etkili yolla tam anlamıyla Cumhuriyetin medya ayağından sorumluydu İhap Hulusi. Zaten bizzat bu sorumlulukla gelmemiş miydi ülkesine ? Almanya’da eğitim gördüğü o ünlü ustası ona Amerika’ya gitmesini önermesine rağmen o ille de Türkiye demişti.

İlk afiş siparişini 1927’de İzmir’den İnci Diş Macunları için almış, özgün yapıtları beğenilip, Akbaba vasıtası ile de daha geniş kitlelerce tanınması sonucunda bir çok gazete ilanı ve afiş siparişi almaya başlamış. Bunun üzerine 1929’da İstanbul’da ilk atölyesini açmış. Böylece üretime hız vermiş. 1930’da Atatürk’ün en sevdiklerinden olduğu söylenen Kulüp Rakısı için etiket tasarlayan İhap Hulusi, Atatürk’ün siparişi üzerine okullarda öğretilen yeni Türk Alfabesi Dersi’nin kitap kapağını tasarlamış. Atatürk’ün ve Ülkü Adatepe’nin yer aldığı bu kitap kapağı çalışması sanırım en çok bilinen eseri. Bunların dışında; Ziraat Bankası, Türkiye İş Bankası, Yapı ve Kredi Bankası, Garanti Bankası, Sümerbank, Emlak Kredi, Türk Ticaret Bankası, Maliye Bakanlığı, Türk Hava Kurumu, Kızılay, Yeşilay, Tariş, Zirai Donatım Kurumu ve daha bir çok kurum ve özel kuruluşa afiş, ilan, etiket, pul ve reklam çalışmalarıyla hizmet vermiş. Üzerinde üçgen sembolü bulunan bir eser görürseniz bu "İhap Hulusi" nindir diyebilirsiniz.

Cumhuriyetin 10. Yılında ilk uzman tasarımcı olarak yaptığı hizmetlerden dolayı Atatürk ona bir kol saati hediye etmiş. Bu sırada Mısır’ın devlet demir yolları, tekel idaresi ve şehir hatlarına ait ilanları, ünlü İngiliz viskisi John Haigh’in, İtalyanların Cinzano ve Fernet Brenca’sının afiş ve etiketlerini yaparak adını yurt dışında da duyurmuş.

O zaman ki adı Teyyare Piyangosu olan Milli Piyango için 45, Tekel için 35 yıl çalışmış, sayısız özel kuruluşa hizmet vermiş, Türk reklamcılığının öncülerinden, afiş sanatının kurucusu İhap Hulusi hizmet yaptığı hiçbir yerde sigortalanmadığı için yaşamının son dönemlerinde büyük sıkıntı çekmiş ve sefalet içinde yaşamış. Maalesef Osmanlı ile Cumhuriyet arasında köprü kurmuş ve yeni devletin kurumlarının kurumsallaşması sürecinde büyük roller üstlenmiş bu ünlü sanatçımıza da tıpkı diğer bir çok büyük sanatçımızda olduğu gibi yaşamında sahip çıkamamışız.

Bazen bir kamera ile sokağa fırlayıp insanlara sorayım diyorum “İhap Hulusi ismi size tanıdık geliyor mu ?” diye. 100 kişiden 2 kişi tanıyor mudur acaba ? Hiç sanmıyorum ama umarım bir gün bunu yaparsam sokak beni utandırır. Çünkü ben utanmazsam bu sokak beni utandırmazsa sanatçısına değer vermeyen bir millet olarak paylaşmakla azalmayacak bir utancı kucağımızda bulacağız “sokaklar” olarak.

Film Sepeti 15

2011-11-25T13:45:00.002+02:00

Kağıt

Bu film sadece fragmanıyla bile "Ben bu filmi izlemeliyim" dedirtiyordu izleyiciye. Başarılı gibi görünüyor ve gerçekten başarılı oyunculardan oluştuğunu da gösteriyordu. Toplumsal sorunları en iyi irdeleyen ve işleyen bir yönetmenin, Sinan Çetin'in filmiydi üstelik. Kesin izlenmeliydi yani. İzledim. Peki bekleneni verdi mi ? Bi kaç kez izledim. Yakın geçmişimize bir olay üzerinden ışık tutuyor ve bu görevi de hakkıyla yerine getiriyordu. Bugün hala konuşuyor olduğumuz "Sansür" ün konu edildiği filmde bürokrasinin yavaşlığı, aşırılığı, kendini devlet olarak görenlerin kendi inisiyatiflerini "yasa" olarak ifade etmelerinden kaynaklanıp "yaşanmış" dramlara dikkat çekiliyor. Neyse filmin verdiği mesajı bir kenara bırakıp oyunculara ve oyunculuklara gelelim. İki isim göze çarpıyor ki bence Türkiye'de en başarılı oyuncular sıralamasında zirveyi zorlayacak isimler bunlar. İlki filmde "Müzeyyen" karakterini canlandıran ve bunu başkasının yapamayacağını düşündürecek kadar mükemmel yapan "Asuman Dabak" . Tatlı Hayat dizisinde "Menekşe " karakteri ile zaten onda bir cevher olduğunu anlamıştık. Ama bu kadın aldığı her role uyum sağlıyor. Ben de "Bu kadının oynayamayacağı karakter yok" düşüncesi hakim. Sesini kullanışı, oyunculuğu.. Neyse. Keşke ondan birkaç tane daha olsaydı Türkiye'de. Ama yok. Diğer oyuncu Öner Erkan. Ben onu belki geç olabilir ama "İki Aile" dizisi ile tanıdım. Komedi ona ne kadar yakışıyorsa dram ve psikolojik yapımlar da o kadar yakışıyor. Ya da o yakışıyor rollere her neyse. Bazı Türk oyuncuları "Bunlar yabancı olsaydı nasıl olurdu nerelere gelirdi ?" şeklinde hayal ediyorum. Öner Erkan da onlardan biri. Ve bu ülkenin ağzı açık izlediği yabancı aktörlerden daha büyük bir oyuncu Öner Erkan. Bundan eminim. Bu filmde tek kelimeyle harikaydı. Netice olarak bu film güzeldi arkadaşlar. Oyunculukları ile konusu ile mesajı ile izlenmeyi hak ediyor. İzleyin demiyorum. İzlemelisiniz.

Utanç

Size izlemeniz gereken bir film daha öneriyorum. Filmin adı dünyanın uzun süre önce kaybettiği bir duygu. Utancın kaybolması utanılacak şeylerin varlığını saklayamaz. Daha geniş bir çerçeveden bakınca hiçbir ölüme, hiçbir zulüme sebebler bulamazsınız. Ne kadar uzaktan bakarsak o kadar içimizde hissederiz acıyı. Burası Afganistan. Bu film, Rusların- Amerikalıların ve bu ikisi ile mücadele ettiğini iddia eden bir örgütün kıskacında yaşayan Afganistan halkının yaşamını küçük bir kızın yaşadıklarıyla anlatmaya çalışan bir film. Bir yanda savaşı bir oyun olarak gören çocuklar, bir yanda oyunu savaş olarak gören bir çocuk. Savaşı oyun, oyunu savaş olarak gören çocukların yaşadığı bir dünya. Savaşla oyunun birbirine karıştığı bir hayat. Ve filmin son cümlesi okuma mücadelesi veren küçük kız Baktay'a seslenen arkadaşından geliyor ; Öl Baktay öl. Ölmeden özgür olamazsın.

Ruhlar Bölgesi

Uzun zamandır belirli bir mantığı olan, zeka ürünü olup "bööö" ," ceee" şeklinde korkutma denemelerinden uzak duran, abartılı olmayıp herşeyi dozunda bırakan bir korku filmi izlememiştim. Hani kötü bir rüya gördüğünüzde bunu "bir yerlerin açıkta kalmıştır" ile açıklayan tipler gibi filmdeki tüm mantıksız şeyleri tutup dine bağlayan, inançlara yükleyen filmlerden olmamış bu film. Daha orjinal ve öznel bir konu seçmişler ; "Astral seyahat". Testere ve Paranormal Aktivity'nin yapımcılarından demem yeterliydi aslında. Bu film testerenin akılcılığı ile Paranormal Aktivity'nin korku öğrelerinin harmanlanmış hali. Güzel olmuş. Korku filmlerinden hoşlananların izlemesi gereken bir film.

Önereceğim filmler bitmedi ama bu film sepetinin de sonuna gelmiş bulunuyoruz. Bir başka film sepetinde görüşmek dileğiyle Size iyi seyirler diliyorum. hoşçakalın.

Blog Çağı | Ceyda Aydede

2011-11-23T13:23:00.003+02:00

Global Tanıtım Halkla ilişkiler ve Araştırma Ltd’nin kurucusu ve genel müdürü olan, 2003 yılında Uluslararası Halkla İlişkiler Derneği (IPRA) ‘nın dönem başkanlığını yapmış ve halkla ilişkiler sektöründe çeşitli kurum ve yayın organlarınca verilmiş başarı ödüllerinin sahibi Ceyda Aydede, bilgi çağında globalleşmenin etkisiyle değişim sürecine giren gazetecilik, habercilik, televizyonculuk, medya ve pazarlama anlayışını mercek altına almış ve gelecek için daha yalın alternatif iletişim kanalları bulmamız gerektiği kanaatine varmış. Bu anlamda blogların yakın dönem için en uygun alternatif iletişim kanalı olabileceğini düşünmüş ve başlamış “blog” denilen şeyi daha ayrıntılı olarak incelemeye. Bu konu ile alakalı olabileceğini düşündüğü tüm kitapları taramış ancak tam olarak aradığını bulamayınca “bloglara” dalış yapmış ve tabiri caizse olayı yerince incelemek istemiş. Blogların daha fazla kesim tarafından daha etkili olarak kullanılmasını sağlamak için bir “bilinçlendirme” misyonu edinmiş. Bu kitap da bu misyonun ürünü.

Kitap dört bölümden oluşuyor. İlk bölümde pazarlamanın dünü ve bugününü ele almış. 60’lar, 70’ler, 80’ler 90’lar şeklinde 10’ar yıllık dilimlerde öne çıkan pazarlama özelliklerinden, trend ve stratejilerinden bahsetmiş. İkinci bölüm , “bloğun doğuşu” ile değişen pazarlama hakkında. Blogun ne olduğu, nasıl dğduğu, pazarlamayı nasıl etkilediği ve etkileyeceği, son olarak da blogda altın kurallar yer alıyor. Üçüncü bölümün ana başlığı “Kurumsal Bloglar” . Burada şirketlerin bloglarla tanışması, bloglara nasıl baktıkları, iş dünyasının blog sahibi olma nedenleri ve kurumsal blogların faydalarından söz etmiş. Dördüncü ve son bölümde blogcular için bir klavuz hazırlamış yazar. Blog kurallarından, blog kültüründen ve kimlerin blog tutması gerektiğinden bahsetmiş.

Blog veya Pazarlama alanlarında araştırma yapmak isteyenler için önemli bir kaynak olabilir. Ancak bu kitaptan sonra “blog ve yeni pazarlama stratejileri” hem ayrı ayrı hem de birlikte kullanımı manasında oldukça hızlı gelişme gösterdiği için “Yeterlidir” diyemem. Yine de başlangıç için kısa, öz ve derli toplu bir kaynak niteliğinde.

Islıksız Adam

2011-11-19T18:29:00.004+02:00

Hatırlamıyorum burada daha önce bu problemimden bahsettim mi ama sadece bu problemime özel post girmediğimden eminim. Evet blogda 350 civarında yazı yazdım ve bunların içinde ıslık çalamama problemimden daha önemsiz yüzü aşkın yazı mevcut. “Evet ıslık çalamıyorum” temalı postuma hoşgeldiniz. Yazının bundan sonraki bölümü için alt paragraflara bakınız. Farkındayım buraya yazdığım şeyler için bazen “yazı” bazen de “post” adını kullandığımı farkettiğinizi. İkisinin de gönlü kalmasın diye öyle. Ayrıca benim bilinçaltımda “yazmak” kalemle yapılır. Sorma neden ?

Tekrar ediyorum. Ben ıslık çalamıyorum. Şarkı söylerken çalınanından bahsetmiyorum. Hani şu yüksek sesli ve parmaklar kullanılarak yapılanından. Cedricvari bir ifadeyle söylüyorum ki ; eğer erkekseniz ve ıslık çalamıyorsanız sizin içi hayat gerçekten çok zor. Üzerimdeki baskıyı ancak benim gibi ıslık çalma özürlü erkekler anlayabilir. Ve erkek gibi ıslık çalan kızlar; sizler benim ve benimle aynı kaderi paylaşan erkeklerin hayatını daha da zorlaştırdığınızın farkında mısınız?

Tarih 2008’in son ayları. Üniversitede son üç yılımızı geçirdiğimiz eve henüz taşınmadan önce 8 ayımızı geçirdiğimiz iki katlı evin alt katında yaşam mücadelesi verirken. Bir gün çıktım dışarı ayakkabılarımı bağlıyorum tam bitti kalktım ayağa düzelttim şöyle kılığımı kıyafetimi; üstteki teyze (ev sahibinin de yaşlı teyzesi olur. Yalnız yaşar. Sık sık bastonuyla alt kata mesaj gönderir mors alfabesini kullandığını sandığımız bir şekilde) balkondan ( hemen başımın üstünde) seslendi; evladım şu patates kamyonunu durdurur musun ? Dünyam başıma yıkıldı. Çünkü o arabayı durdurabilmek için çok geç kalmıştık. Araba tam kapının önünden geçiyordu çünkü. Dünya üzerinde yaşayan pek az insan için bu durum “geç kalınmışlık” olarak nitelendirilir ama benim için herşey çoktan bitmişti. Ya arabayı yakalayıp kendimi önüne atana kadar kovalamalıydım yada saçma sapan bağırmalıydım. Birincisi daha uygundu benim için ama o tereddüt halinde bir arabaya bir balkondaki teyzeye bakarken o ihtimalin bir anda elimdeki kar tanesi gibi eridiğini hissettim. Ben teyzenin benden böyle bir istekte bulunacağına yanlışlıkla kafama bir kova sıcak, pis ve sabunlu su dökmesinin daha güzel olabileceğini düşünürken O bana sanırım yaşlı bir teyzeye kasıtlı olarak yardım etmemek suçundan “yazıklar olsun !” bakışı atıyordu. Tek diyebildiğim şu oldu ; teyze ben sana pazardan bir torba patates alırım akşam okul çıkışı.

Başıma gelmiş başka bir “Islıksız adam” hikayesi daha anlatayım size. Müzeyyen abla orta yaşlarda bekar bir akrabamızdır. Yalnız yaşar. Bunda hiç zorluk da çekmez. Erkek gibi kadındır zira. Biner bisiklete çarşıdan kasabaya gelir gider felan, görseniz bildiğiniz şoför Nebahat. Bilgisayar yavaşlamış gel bi format çek dedi. Gittim baktım formata gerek yok. Bi kaç temizlik, bakım ve ince ayardan sonra istenilen hıza ulaştı. İndim apartmandan. O da geldi arkamdan. Tam dış kapıdan çıktım bir de baktım ne göreyim. Bizim kasabaya giden otobüs tam önümden geçiyor. Daha önce bahsettiğim nedenlerden yine geç kaldım diye düşünüp birkaç hızlı adımdan sonra yavaşlayıp durdum. Arkamdan kulakları sağır eden bir ıslık ve 100 metre ilerde duran otobüs. Dönüp Müzeyyen Ablaya baktım. Bana “ Hadi koş bin “ dedi. Kendimi çantası sırtında servise binen anaokulu öğrencisi gibi hissettim. O gün karar verdim boynuma düdük asmaya. Ama onu da yapmadım.

Hergün dershaneye ve kursa gitmek için otobüse binmek zorunda olan bir erkek için ıslık çalamamak sorun olmaktan çıkıp “herkesin gözleri önünde otobüsü kılpayı denilecek zamanlama ile kaçırma fobisine" dönüşmektedir. Hiç koşmasaydım keşke dersin. O gitseydi sonra ben gelseydim dersin. Keşke biraz daha hızlı koşsaydım dersin. Keşke daha erken çıksaydım dersin. Keşke şimdi herkes bana bakmasa dersin. En azından dükkanın önünde oturan bakkal, manav, berber ve diğerleri görmeseydi bu halimi dersin. Bu işkence bir sonraki araba gelene kadar devam eder.

Aslında çalsam çalarım ( Bkz :If I Want to Whistle i Whistle ) ama deneyip çalamamak korkusu var. O yüzden hiç denemiyorum. Deneyip çalamamaktan ne kastettiğimi alttaki Kuzey-Güney dizisinden bir sahne çok güzel anlatıyor. Kıvanç’a katılıyorum ve ıslık çalamayanlar adına tüm otobüs şoförlerine sesleniyorum. “ Burdayım ben görmüyor musun ?”
Islık çalamayanlar birleşip Taksimde "Biz burdayız görmüyor musunuz ?" şeklinde pankartlarla yürüyüş mü yapsak ?

Bendeki Özgür Ruh

2011-11-18T17:08:00.004+02:00

Milli takım maçını izlemek için eve erken gelmek istemiştim, aklımda bu maçı izlemekten daha eğlenceli bir aktivite yoktu ama her plan yaptığımda aklıma gelir tanrının plan yapan insanlara güldüğü. Eğer düşündüklerimiz bizi yaratan ve kaderimizi elinde tutan Allah’ın bizim için çizdiği yol ile örtüşüyorsa düşündüklerimizi yapmış oluruz ancak . O akşam eve dönerken aklımda olanlar ile örtüşmüyordu Allah’ın bana çizdiği yol. Ve yine O ne istediyse onu yaptım. Kendimi Samsun da buldum. Güzeldi. Farklılık oldu benim için. Plan yapmadan yaşamak dünyada hala beni şaşırtacak bir çok şeyin olduğunu öğretti. Bir uçan halıya binmiş gibiydim. O beni nereye götürüyorsa götürsün asla itiraz etmiyordum. Bu ruhum için de geçerliydi. Aslında korkunç bir şeydi bu. İnsanların içinde dolaşırken bedenim, ruhum onu ilk kez terk ediyordu. Ayakları tutmayan bir insanın asla yürüyemeyeceği fikrinden ilk kez uzaklaşıp ayakta durmaya başlaması gibiydi. Ruhen başka bir dünyada olduğumu bedenimle dolaşan kalabalıklar anlayabilirdi. Ben tıpkı felçli adam gibi dönüp kendi bedenime baktığımda yukardan onun tek bir adım dahi atabileceğine ihtimal vermezken, şimdi düşmeliyim yere , herkesin ortasında diye düşünürken baktım ki hiçbir şey olmamış gibi gülüyor eğleniyor diğer insanlarla vakit geçiriyor aklımın ve ruhumun terk ettiği bedenim. Bir ömür boyunca kucağında hiç büyümemiş bir bebeğe göz kulak olduğu için, sürekli onu düşündüğü ve onun için endişelenip, ona zarar gelmesinden korktuğu için onu bir an olsun kucağından indirmeyen ve şimdiye dek hiç yalnız başına uzaklara koşamamış bir kadının, kucağındaki bebeğin bir anda kocaman bir adam olup onu terk etmesiyle daha yalnız ama daha özgür olması gibiydi. Artık daha yalnız ve daha özgürdüm. İnsanlar arasında dolaşan bedenime göz kulak olmak zorunda değilsem , o kendi başının çaresine bakabiliyorsa ve insanlar bunu asla farkedemeyecek gibi görünüyorsa o halde istediği yere gidebilirdi artık ruhum. Özgürdüm ilk kez.

Zaten bir köleyseniz ve seçebildiğiniz tek şey efendinizin kim olacağıysa bence bunun yeni efendiniz için hiçbir değeri ve anlamı olamaz. Ama özgürleşmiş ruhunuzu kendi isteğinizle bir başka insana bir kadına teslim etmek istiyorsanız ya çok aptalsınızdır ya da çok aşık. Ben… Ben orda kendi bedenimi bırakıp uzaklaşmıştım, kendi başınıN çaresine bakabiliyordu çünkü. Özgürdüm artık. Taa ki ruhu kendisini terkettiği için ayakta durmakta zorlanan ve ordan oraya savrulan bir başka insan görene kadar. Ama biliyordum ki iki yarım asla bir tam etmezdi.

My Eskimo Friend

2011-11-16T13:30:00.004+02:00

Kırmızı ışıkların hiçbir yaptırımı yok bana bundan böyle.
O yüzden beklemiyorum artık.
Önce sağıma bakmıyorum sonra soluma bakmıyorum.
Sonra yine sağıma bakmadan geçiyorum karşıdan karşıya.
Arabaların içinden geçebileceğime inanıyorum.
Arabaların içimden geçebileceğine.
Yeşil yanacağından şüphem yok ama..
Ama ben yokmuşum ki.
Oysa kahraman filmin sonunda anlamalı değil miydi aslında çoktan öldüğünü.
Şimdi hayalet gibi dolaşıyor yollarda .
Ve biliyor ki hayaletler için yanan hiçbir ışık yok.
Üşümüyor. Uyumuyor. Yağmur bile ıslatmıyor.
Kırık linklerle dolu bugün bedenim.
Görüntülenemeyen sayfalar var yüreğimde.
Hayat günün birinde gelip neyin var neyin yok elinden alıp gittiğinde,cebinde saklamayı basardığın o çok değerli şeyi ortaya çıkarmakta acele etme çocuk.
Çünkü hayat bu, dönüp onu da elinden almaya üşenmiyor.
Varlığımı kanıtlayan ne kaldı ki ?
Yanında yakmadım mı tüm eski fotoğrafları ?
Yenilerini çekeriz diye ?
Şimdi nereye eskimo dostum ?
Şimdi nereye ?

Sil Baştan | Ken Grimwood

2011-11-11T13:15:00.001+02:00

Oynadığınız bilgisayar oyunlarını hatta eskilere gidip atari oyunlarını düşünün. Mutlaka “Ben daha önce burayı geçmiştim” dediğiniz ama bir türlü daha önce ilerlediğiniz yere kadar gidemiyor olduğunuz bir kısım gelecektir aklınıza. Evet bazen ince bir ayrıntıdır, bazen dikkat çekmeyen bir geçit, bir anahtar, bir yoldur sizi bir level üste taşıyan ve saatlerdir uğraşıp durduğunuz kısır döngüden çıkarıp yepyeni dünyalara yolcu eden. İşte bu kitap benim hayal dünyamda, yepyeni dünyalara açılan üzerinde dolaşıp farkına varamadığım kapıların ve geçitlerin anahtarı özelliğindedir. Tamam kısır döngüye henüz dönüşmemişti hayalgücüm ama düşünce dünyamızda böyle gizli geçitlerin olduğu fikri bile mutlu etti beni. Demek ki bi gün hiç ummadığımız bişey bize dünyayı veya dünyamızı (ikisi çok ayrı şeyler. Benim için özellikle) daha eğlenceli hissettirebilir dedim.

Bir kitap için fazla şaşaalı övgü olduğunu düşünebilirsiniz ama şimdi kitabın ayaklarının yere basması için eleştirilerimi sıralayınca dengeli bir kitap yorumu yaptığımı göreceksiniz. Şunu kitabı okumakta olan herkes hissedecektir ki (yani umarım) okurun hayalgücü kitabın yazarının hayalgücünden daha ileride. Kitap bir kıvılcım için fazlasıyla yeterli ama tek başına yangınlar çıkarmaya gücü yetmez. Bu başlangıç ile çok daha fantastik bir roman yazılabilecek olduğunu kitabın son 100 sayfasına girerken anlıyorsunuz. Çok fazla tekrar var. Bu sıkıyor haliyle. Aslında bu benim yorumum. Kitabı beğendim. Sırf özgün konusu için bile olsa bu kitap okunur. Okuyucunun düşünce ufkunu genişletecek eğlenceli bir bilim-kurgu romanı diye düşünüyorum. Yazar sanki bu kitabın konusunu kulak misafiri olduğu bir grup dâhiden çalmış gibi. Eksik bir şeyler var ama fikir süper. İlk paragraf ile ikincisi arasında dağlar kadar fark olduğu doğru ama sanırım kitabın sevdiğim yanını ne kadar sevdiğimi anlatırken abartılı konuşmadım.

Çok özet bir şekilde konusu şöyle; Jeff Winston 43 yaşında evli bir adam. Karısıyla yaptığı bir münakaşa sonrası kalp krizinden ölüveriyor. Ölüyor demeyip ölüveriyor dememin bir nedeni var çünkü bu adam için “ölmek “ gidivermek, gelivermek, bir koşu alıp gelmek gibi bir vaziyete dönüşmüş durumda. “İnsan öldükten sonra öldüğünü düşünür mü ?” diye soruyor öldükten hemen sonra Jeff Winston. Açıyor gözlerini. Neyse ki rüyaymış diye düşünüyor. Ama 18 yaşındaki bedeninde, üniversite yatakhanesinde yeniden doğduğunu anlaması fazla zamanını almıyor. Şaşkınlığı üzerinden atması çok uzun sürse de geleceği avucunun içi gibi bilmesi onu heyecanlandırıyor. Futbol maçlarını, at yarışlarını, modayı, efsane filmleri… hatırlayabildiği herşeyi herkesten önce biliyor olması onu kısa sürede çok zengin bir iş adamı yapabiliyor. Ancak bir sorun var. 43 yaşına geldiğinde tüm birikimi, tüm tanıdıkları, tüm hayatı yeniden sıfırlıyor. Hayatını tekrar tekrar yaşamak sanıldığı kadar kolay olmuyor. Sevdiği herşeyi ve herkesi defalarca kaybetmeye mahkum bir adamın hikayesi.

Acaba siz hayatınızı kaç defa tekrarlasaydınız daha önceki hatalarınızın hiçbirini yapmıyor olurdunuz ?

Not : Geçmişte yazdığım şu yazıda da bu kitaba değinmiştim.

Yarasalar

2011-11-07T16:25:00.001+02:00

Geçmişin, acı tecrübelerin ve hataların volume denen şeyi azaltır. Bi gün bakarsın film olmuş sessiz film. Kısılır sesin, kırılır cesaretin. Yürümeye yeni başlamış bir çocuğun bir müddet sonra eskisinden daha şapsal yürümesi gibi biraz. Düştüğü için korkmuş olmaktır onu olması gerekenden daha geride yapan. Tecrübelerin, ağız boşluğunu karanlık bir mağara olarak kullanan yarasalara dönüşür birer birer. Harflerle beslenirler bu yarasalar. İçinden geçenleri ne zaman kelimelere dökmek istesen, söylemeye çalışsan yarasalar duygu kervanını talan eder ve kelimelerindeki harfleri yerler. Kervandan pek az harf kurtulup sese dönüşür ama ne fayda ? Eciş bücüş, saçma sapan kelimeler yığını olmuşlardır hepsi çoktan. Anlayamazlar seni. Anlatamazsın zira kendini. Kötü hatıralarından acı tecrübelerinden meydana gelip çoğalan bu yarasaları yok etmenin yolu aç bırakmaktır onları. Ve onları aç bırakmanın tek yolu susmaktır. Susuyorum çünkü artık kendimi anlatamıyorum. Bundan böyle beni anlamak istersen sözlerime değil gözlerime bak. Orada yarasalara yem olmaktan korkan kelimeler bulacaksın. Hiç yola çıkmayacak bir duygu kervanı göreceksin.

Senin Adın Kim ?

2011-11-03T18:53:00.002+02:00

Dershane başlayalı dört hafta oldu ve ben ilk haftadan beri en samimi olduğum arkadaşımın adını bilmediğimi kendisine çaktırmamaya çalışıyorum. Evet utanç verici bir durum ama bana adını iki kez söylediğinden başka o tanışma safhasına ait hatırlayabildiğim hiçbir şey yok. Belki de her teneffüs kantine gidip karşılıklı çay kahve içip konudan konuya atlayarak sohbet edeceğimizi öngöremedim. Haftalardır yaptığımız bunca muhabbetten, şakalaşmadan sonra ona “Pardon ama senin adın neydi ?” demem normal olur mu sizce ? Olmaz biliyorum. Üstelik dershaneye sonradan yazılan akrabasını benimle tanıştırmışken ve artık üçümüz birlikte takılıyorken bunu asla yapamam. Zaten bu işi iyice çıkmaza sokan da o akrabasının aramıza katılması değil mi ? Mesela akrabasını yalnız gördüğümde ona “Şey nerde ?” diye mi sormalıyım ? Ya da “şey” günün birinde gelmediğinde “şey neden gelmedi?” seklinde mi ?Peki sordum diyelim. Çocuk dönüp bana “Kim ? Ne ?” diye sorsa ben ne yapacam ?“Şey ya işte. O senin akraban varya. O.” Ayıp. Yeminlen çok ayıp. Adam haftalardır senin etrafında pervane olsun, tutsun seni sınıf sınıf dolaştırıp arkadaşlarıyla tanıştırsın, aynı sınıftaki akrabasına seni tanıtsın, her teneffüs beraber takılın ama sen adamın adını dahi bilme. Ayıp.

Ne yapmalıyım ben şimdi ? Adını bilmediğimi ona çaktırmadan nasıl öğrenmeliyim? Sahte yoklama kağıdı numarası çok riskli. İnsanlar neyin peşinde olduğumu merak edeceklerdir; çünkü sınıfta hiç yoklama alınmadı şimdiye kadar. “Hadi herkes şu kağıtlara kendi adını yazsın ‘bom’ oynayacaz” demek için de müsait bir ortam olduğunu sanmıyorum. Sonuçta bir dizi eğitim görmüş ufku açık genç öğretmen adaylarıyız hepimiz. Akıl sağlığından şüphe edinilen öğretmenlere kim evlatlarını gönül rahatlığıyla teslim eder ki? Gerçi öğrencilik hayatım boyunca akıl sağlığından hiç şüphe duymadığım bazı öğretmenlerim olmadı değil. Ama yok “bom” da olmaz. Siz ne dersiniz ? Ne yapmalıyım ? Siz olsanız ne yapardınız ?

Bu ne başlık diyeceksiniz şimdi ? Video boşuna değil. İzleyiniz. Çavuşça olduğu için tam olrak anlayamayacaksınız. Ama Türkiye Türkçe'si karşılığı altta. Hadi kendinize iyi bakın. Terliksiz dolaşmayın.

gel derim gelmez gelme derim gelir
annem elbise dikti babam dombra çaldı
seviyorum seviyorum seviyorum çabuk seç
tıngır mıngır ayaklı seksen sekiz toynaklı
annem elbise dikti babam dombra çaldı
seviyorum seviyorum seviyorum çabuk seç
olsa gündüz olur olmazsa gece olur
annem elbise dikti babam dombra çaldı
seviyorum seviyorum seviyorum çabuk seç

Brienz Rothorn Bahn

2011-11-02T13:30:00.007+02:00

Dünya turu yapma hayali kurmamış olan var mı aranızda ? Alıp başımı gitsem uzaklara dediğiniz de mi olmadı hiç ? Kışın ortasında, vize-final arefesinde bir anda sıcacık ve hiç dilinden anlamadığın aynı zamanda dilinden anlayan kimsenin olmadığı bir ülkeye ışınlansan mesela. Ders çalışırken dirseğinde oluşmuş acı ve kızarıklık geçmeden tüm sıkıntılarını, streslerini savursan bi tarafa. Ben hep hayal ederim bunları mesela. Ölmeden önce yapmak istediğin 100 şeyin ilk 3 ü içinde sayarım hatta. Bir yıl ömrün kalmış deseler çantamı hazırlar yola çıkarım bile. Yaparım bi şekilde. Acun'u, Ayna'nın sunucusu Saim Orhan'ı, Gülhan Şen'i ve eskilere gidersek Barış Manço'yu çok şanslı bulurum bu yüzden. Bi de üstüne para kazanıyor olmaları beni deliii ediiiyoooorrrr Pınaaarrrrr ! (Sözüm cennetten dışarı Barış Abi)

Peki küçüklüğünde Heidi'yi izleyip onun köylüsü olmayı, onun arkadaşı olmayı ne bileyim Peter ile taso, gazoz kapağı, çelik çomak oynamayı, dağlardan son sürat aşşağlara koşmayı(nedense bunun çıkışını hayal etmeyiz), Heidi'yi müslüman yapıp dedesinden isteyip evlenmeyi(kızlar için Peter), çocuklarını alp dağlarının nefis havasını soluyup, sularını içip,yaylalarında otlayan ineklerinden sağılan sütlerinden içirmeyi... öHmmm öhm neyse. Tamam hayal ettiniz işte..Etmişsinizdir. Edin. İşte oralara bir tur düzenlemek nasıl güzel olurdu dedim "tatil dediğin nasıl olmalı?" sorusunu kendime sorduğum bi gün. Nasıl bi yer olmalı, nereye gitmeli. Sonra Heidi geldi aklıma başladım araştırmaya. Tam da istediğim gibi turlar düzenleniyormuş Isviçre'de. Hem de hayal ettiğimden bi kaç kat daha mükemmel bir şekilde. Buharlı trenle. Tarihi buharlı trenle daha doğrusu.

O tren yolu - dağlardan göllerden,köylerden, nehirlerden, zirvelerden geçen - çoooookkk eskiden beri faaliyetteymiş. Seferler sanırım 2. dünya savaşı sonrasında bi kaç yıl durmuş. Bunları geçen yılın bize en uzak tarihlerinde okuduğum için tam olarak hatırlamıyor ve yeniden araştırmaya üşendiğim için de sizden özür diliyorum. Oraya gitmek kalmak ne kadar tutar bilgim yok ama buharlı trenle şehir şehir dolaşmak (bi kaç gün sürüyo yolculuk) çok pahalı değilmiş. Çocuklardan da para alınmıyor zaten. Bence düşünülmesi gereken bir alternatif. Sonuçta tren güzel şey. Güzel şey tren.

http://www.brienz-rothorn-bahn.ch/en.html Buradan daha ayrıntılı bilgilere ulaşabilirsiniz. Hadi size iyi " hiiiç öyle oturuyorum" lar.

Özlemiş olabileceğiniz introyu izledikten sonra altta linkini verdiğim "arabic" versiyonunu da mutlaka izleyin.
Boşuna link vermiyoruz burda.
Lütfen !

Buradan -> Tık <- Buradan

Mixed Thought

2011-11-01T14:13:00.002+02:00

Bu post biraz karışık olabilir. Çünkü içimdeki yazma isteğini henüz belirli bir konuda yoğunlaştıramadım. İçimde yazmayı isteyen yaratık her kimse ya da neyse oldukça maymun iştahlı görünüyor. Her neyse Laptop servisten geldi. Artık daha sık ve derli toplu yazılar yazmaya gayret göstereceğimdir. ( Dikkat ettiyseniz "Laptop" kelmesi büyük harfle başlıyor. Evet araya giren 20 günde değerini anladığımı söyleyebilirim ) Böyle duygusal aşklı meşkli yazılar beklemeyin artık benden. Çünkü geçmişe dönüp baktığımda saçmaladım mı acaba diye sormuyor değilim.

Değil mi ama madem yeniden sevemeyecek kadar gücün kaldı geriye. Neden çeneni yoruyorsun. Bu arada bugüne kadar ruhsal yapım hakkında "Zayıfsın" diye yorum yapanlara ben de hakveriyordum. Yanılmışım.Yanılmışsınız. Her olumsuz şeye, her imkansızlığa ve engele rağmen "sevginin" hiçbir koşul istemediğini ve düzgüncedürüstçe sevilebilceğini göstermek de zayıflık değildir, bu kadar çok severken "artık ona ayak bağı olmamalıyım" diyerek susabilmek de zayıflık değildir. Güçlüyüm ben bi kere. Bunu sen yapabilirsen sen de güçlüsün demektir.

Yukardaki konuyu yukarda bırakıp başka bir konuya geçiyoruz bu paragrafta. Eğitim sistemi yazın ve arkanıza yaslanıp sadece dinleyin. Yok yok o kadar derinlemesine işlemeyecez. Anlayamadığım bazı şeyler var bu eğitim şeyinde. Şey diyorum çünkü sistem demek doğru değil . Şimdi biz devletimizin bizim verdiğimiz vergilerle açtığı güzelim üniversitelerde okumak için eşşek gibi öss denen bir sınava çalıştık ve "okumaya hak kazanmış olma" başarısını şeettik mi. Tamam şeettik. Sonra bir takım profesör ne bileyim doktor ve bi dolu büyük adam gelip dersler verdi. Sonra her ders için aramızda gerizekalı olup anlamayanlar olabileceğini düşünüp bizi vize ve finallere soktunuz. Yetmedi ödevler, projeler verdiniz velhasılı kelam 4 yıl boyunca verdiğiniz eğitimi(!) zırt pırt ölçüverdiniz. Tamam burada da problem yok. Herşey bitti diploma verdiniz. "Sana vereceğimiz herşeyi verdik. Sen de gerizekalı olmadığın için bu diplomayı almaya hak kazandın" deyip altına da mühür basıp bizi babamızın evine yolladınız. Sonra biz size gelip " öğretmene, mühendise, hemşireye, doktora.. ihtiyacın varmış. Ben senin verdiğin ödevleri yerine getirdim ve kendimi ıspatladım. Sen de bana ehliyet verdin. Ben bu işleri yapabilirim. Bunu sen söyledin" deyip iş istediğimizde "Yok olmaz. Seni bir dizi sınava sokmamız lazım" dediniz. Üstelik o işi yapıp yapamayacağımızı ölçmeyecek bir dizi b(ç)oktan seçmeli soru soracağınızı belirtiniz. Şimdi benim merak ettiğim bişey var ki. Siz bana mı güvenmiyorsunuz yoksa eğitim sisteminize mi? Biz bu dersleri verememiş olabiliriz diyorsanız sorarım neden "4 5 yıl" oyaladınız beni. Yok sana güvenmiyoruz diyorsanız neden verdiniz o diplomayı ? Ben bu ülkede eğitim gördüm. Hani Papua Yeni Gine'de okuyup gelsem diyebilirsiniz ki "Evladım bu ülkenin vatandaşlarından istediği bir takım farklı nitelikler var. Sen bunları görmemiş olabilirsin. Biz seni bir sınava sokalım bakalım ne kadar bizim verdiğimiz eğitime maruz kalmışsın". Ama ben Papua Yeni Gine'de okumadım ki :9

Herşey bi yana "defterin mangal kömürü gibi kilo ile satıldığı bir ülkede bilgi toplumu kültürüne sahip olmak çok ütopik geliyor bana."

Kafanızı şişirdim. Gülümsetmeden ayrılmak istemiyorum mekandan. Geçenlerde film almak için gittiğim Cd markette bu kareyi yakaladım. Hoş tesadüf değil mi sizce de ? :)

Bu aralar kendinizi iyi ihssetmeye ne kadar çok ihtiyaç duyduğunuzu bildiğimden size şunu öneriyorum ek olarak. İyi gelecektir. Kendinize iyi davranın.

An Invisible Sign

2011-10-27T14:25:00.005+03:00

İnsan kendini ne kadar güçlü, iradeli ve özgür hissetse de yürürken bile kaldırım taşlarının etkisinde kalabildiğini itiraf edemiyor kendine. Yine yürürken kulağına gelen hoş bir müziğin ritmi çelme takmıyor mu ayaklarına ? Ben bunlardan çok daha fazlasını yapmakta olan biri olarak kendimi çoğu kez aciz bir tutsak gibi hissediyorum. Hani henüz ayakta durmaya başlamış bir bebeği ayakta durdurduktan sonra bırakıp bırakmamakta karasız kalırsınız ya, çünkü ne kadar durabileceğini bilemezsiniz, çünkü kendini aniden yere bırakabileceğinden korkarsınız, çünkü bıraktığında onu tutamayacağınız kadar uzakta durmak istemezsiniz. Aynen öyle oluyor işte nefesim bazen. Daha önce düşünmeden alıp verdiğim nefes için özel çaba harcamam gerekiyor. Ve bundan sonra tüm hayatım boyunca nefesim için çaba harcayacak olduğumu düşünmeye başlıyorum. Anlatabildim mi bilmiyorum ama "bu bir tür suni teneffüs". Kendi kendine yapıyorsun bunu. Sanki ruhun bedeninden dışarı çıkıyor ve ruhsuz bedenini yaşatmak için suni teneffüs yapıyor. Düşünmeye başladığında bozuyorsun kendini. Bunu farkettiğinde kendini düşünmekten de korkuyorsun artık.

Başka şeyler de var. İnsan kendi ile iddiaya girer mi hiç ? Giriyorum ben işte. Gece yürüyorum yolda. Arkadan gelen arabanın ışığı düşünce önüme başlıyor saçma bir iddia. Hemen ilerde bir elektrik direği var. Ben o direğe ulaşmadan araba geçerse yanımdan... Çok kötü olur..öyle diyeyim.. çok istediğim ne varsa olmayacak mesela.. Evet bana da saçma geliyor ama eğer o direğe arabadan önce ulaşırsam tüm bunları düşünmekten de kurtarmış olacağım kendimi. Hem bu çok kolay bişey. Biraz hızlı yürümekten ne zarar gelir ki. Bunu yapabilirim. Evet ne kadar saçma olsa da ben o çok istediğim şeyin olmamasına böyle basit bir şey yüzünden izin veremem. Bırak basit birşeyi ben çok daha olmayacak şeyleri bile göze alabilirim. Hızlanıyorum. Arabanın çok yaklaştığını anlayabiliyorum önümde uzayan gölgemden. Biraz daha hızlanmam gerek. Eğer benden önce oraya ulaşırsa.. Hızlanıyorum. Daha hızlı yürüyorum. Gecenin bir vakti durduk yere koşmaya başlıyorum. Gölgem direği geçiyor. Sonra ben geçiyorum. Bir saniye sonra araba geçiyor beni. Sonra yavaşlıyorum. Bu şeyin ne kadar saçma olduğunu düşünmeye başlıyorum. Ne yani diyorum " Herşey buna mı bağlıydı, bu muydu tüm yapman gereken, çok aptalsın kabul et". Evet biliyorum. Olmayacağını. Daha doğrusu birşeylerin böyle saçma birşeye bağlı olmadığını. Ama içimdeki bu "oyunbozan" sesin "Bak gördün mü bu sana bir işaret. Olmayacak işte. Vazgeç" demesini de istemiyorum. Bir başkasını değil içindeki bir sesi bile susturamıyorsun insanoğlu. Acizsin işte. Pencereden yola bakıp. "Bir dakika içinde buradan 5 araba geçmeli diyorum" eğer geçmezse.. geçmezse vazgeçmen gerektiğine bir işaret.. 5 araba geçiyor..sonra saçma diyorum. saçma evet. bir başka iddia başlıyor 10 dakika içinde 5 kırmızı araba geçmeli..geçmezse hiç iyi şeyler olmayacağını anla.. bazen geçiyor bazen geçmiyor..

Hepiniz kendinize söz verirsiniz bazen. Ama pek azınız kendinizle iddiaya girersiniz. Düşünün bir hiç iddiaya girmiş olabilir misiniz kendinizle ? Mesela "En azından bir kez "kalbine girmeliyim" ölmeden. Yoksa çok kötü olur" dediniz mi ? Yoldan bir kırmızı araba geçene kadar nefesinizi tuttuğunuz gibi mutluluğa kapadınız mı kapınızı hiç " o" gelene kadar hayatınıza.

Belki de yukarda yazdıklarımı çoktandır düşünüyor olduğum için bu film bana çok özel geldi. Film güzel benden söylemesi. İzleyin.

Yalansın Dünya

2011-10-25T15:30:00.004+03:00

Bu aralar kara bulutlar dolaşıyor ülkemiz üzerinde. Düşünecek çok şey varken neden yazacak tek bir şey bulamıyorum. Bu kadar yardımsever bir milletin parçası olmaktan gurur duyuyorum. Bir kaç kendini bilmez cahilin ettiği laflara itibar etmezsek acımız azmış gibi bir de bunlar için moralimizi bozmazsak daha iyi olacak. Geceden sonra sabah, kıştan sonra bahar nasıl geliyorsa öyle güzel olacak ülkemizin geleceği. Sabır.

Her toplumda hastalıklı düşüncelere sahip insanlar yetişir. Ama toplumların hasta olup olmadığı o hastalıklı düşüncelere nasıl baktıklarıyla nasıl tepki verdikleriyle belli olur. Bizim milletimiz özellikle gençlerimiz artık çok daha bilinçli. En azından bilinçli kesim sesini çok rahat bir şekilde duyurabiliyor ve dar görüşleri, hastalıklı düşünceleri kontrollü bir şekilde bastırabiliyor. Twitter başta olmak üzere sosyal medyanın doğru kullanıldığı taktirde nasıl bir nimet olduğunu da görmüş olduk.

Bu kadar şeyin üst üste gelmesi elbette psikolojimizi olumsuz etkiliyor. Annesiz babasız kalan çocuklar , evlatlarını kaybeden anneler babalar, eşini dostunu abisini kaybeden insanlar nasıl ki sevgiye şefkate yardıma muhtaçlarsa nasıl ki psikolojik olarak olumsuz etkileniyorlarsa, toplum olarak da aynı acıyı paylaştığımız için bu günlerde "toplumsal bir travma" geçirme tehlikesi mevcut. Ama bunun yanında daha geçen gün okuduğum bir haberde yapılan bir araştırmanın sonuçlarının "Türk insanının kaza anında başkasına yardım etmeye çalıştığını, olay yerinden kaçmayıp kazazedelere güven vermeye kendisi dışındakileri sakinleştirmeye uyarmaya yani onu kurtarmaya çalıştığını" ortaya koyduğunu söylüyordu. Bu durum dünyanın başka hiçbir milletinde yokmuş. O anki psikolojik davranışların yansıması böyleymiş. Evet biz buyuz işte. Yunus'tur bizim atamız. Mevlana'dır rehberimiz. Gururluyuz.

Bugün Yunus' u kaybettik. Eve geç gideceği için babasından korktuğu kadar korkmuyordu ölümden. Deprem sırasında onu korumak için üzerine kapaklanan adamın hatırına onu bir müddet daha yaşattı Allah. " Eyvah çok geç olmuş. Babama söylemeyin" derken aklından kim bilir neler geçiyordu. Yunus için çok geç kaldığımızı babasına kim söyledi acaba?

Aslında yazmayacaktm. Yazamıyordum çünkü. Alttaki videoyu hazırlamıştım yayınlamak için.

Yunus Emre'nin bir şiiri "Yalan Dünya".

Ölü Babalar Kulübü

2011-10-23T15:55:00.006+03:00

Yolda olmak tam olarak açıklayamadığım bir şekilde rahatlık veriyor bana. Yolda telaşlanan, stres yapan, korkan insanları gördüğümde bu halleri bana çok anlamsız geliyor o yüzden . Çünkü yolda olmak henüz hiçbir yere ait olmamaktır. Yolda olmak bir "gitmektir" bir de" gelmek" oysa ne gitmiş olmaktır yolda olmak ne de gelmiş olmak. Hesap sorulamayacak bir vaziyettir yolda olmak. Neredesin diye sorulduğunda " Yoldayım" diye cevap verdiğinizde hissettiğiniz duygudur yolda olmak. Tüm yükümlülüklerinizi hükümsüz yapan bir faaliyettir. Teslim olmak evet. Ne yapmalıyım şimdi diye endişe etmenin faydasız olduğu bir teslim oluştur. O yüzden bunaldığımda yola çıkarım ben. Yürürüm. Önce kendime en uzağından bir hedef belirlerim gitmek için. Sonra giderim. Tatilde okuduğun bir kitap ya da merak edip severek araştırdığın bir konu veya ders gibidir benim için yürürken düşündüğüm şeyler. Zorunda olmadan yaptığımız şeylerden biri. Yolculukta böyledir işte. Zorundalıklarının son kullanma tarihi geçmemiştir ama hepsinin canı cehennemedir öyle değil mi ?

Öyle. Bu yüzden son dönüşümde en uzun yolculuğu seçtim. Treni. Uzundu evet. Tam 28 saat sürdü. Daha önce denemediğim için pişmanlık duyduğum bir deneyim oldu. Tren yolculuğunun neden diğerlerinden daha eğlenceli olduğunu bir başka yazımda belirtirim. Şimdilik neden uzun sürecek bir yolculuğu seçtiğimi bilin yeter.

Yolda yapmayı en sevdiğim şeylerden biri (Şeylerden biri dediğime bakmayın. Ya müzik dinlersin ya kitap okursun ya da aynı anda ikisini yaparsın) kitap okumaktır. Bu yüzden biletten sonra hemen soluğu kitapçıda aldım. İki kitap beğendim. Biri "Travma" diğeri "Ölü Babalar Kulübü" . Trende bitirebileceğime inandığım kitapı seçtim. "Ölü Babalar Kulübünü". Bitti de zaten. Hatta Travma dan da bi 80 sayfa okudum. Yolculuk sırasında sadece kitap okuduğumu sanacaksınız şimdi. Ama bu doğru değil. Dedim ya anlatırım yolculuğu daha sonra. Kitap okurken müzik dinlerim ben. İkisi aynı anda yapılır evet.

"Ölü Babalar Kulübü" nün yolculuk için ne kadar doğru bir seçim olduğunu anladım. Yolculuk içinde yolculuk. Zaman tüneli gibi. Düşünsenize kitabı kapatıp bir yolculuktan çıkıyorsunuz başka bir yolculuktasınız. Güldüren, hüzünlendiren, sürükleyici bir hikayeydi Matt Haig'in kitaptaki Philip karakterinin hikayesi. Aslında bir kaç alıntı yapsaydım kitabın sıcaklığı hakkında daha sağlıklı bir fikir edinirdiniz ama bunu yapmadım maalesef. Ayrıca hiç eleştirmeyecek miyim sandınız ? Tek bir şey var ki o da şu bence ; kitap sanırım sonda iki üç sayfaya ihtiyaç duyuyor. Daha net açık ve güzel bir son olsa bu eleştiriye de gerek kalmazdı.

Kitabın kendi tanıtım yazısını da verip bitireyim. İyi okumalar.

"Bar sahibi babası trafik kazasında ölünce on bir yaşındaki Philip Noble'nin tüm dünyası altüst olur. Amcasının annesine göz koyması da ayrı bir sorundur. Sonunda bir gün, babasının hayaleti Philip'in karşısına çıkar ve kaza sonucu ölmediğini, cinayete kurban gittiğini söyler. Hayalet babanın, oğlundan istediği tek şey intikamını almasıdır. Katilin de, kardeşi Alan olduğunu açıklayınca bir anda Philip'in dünyası kararır.

Philip okuldaki bilim laboratuvarından çaldığı zehirlerle hayaletin isteğini yerine getirmeye karar verir. Ama bir yandan da aklı fikri Alan Amca'sının koyu dindar ortağının güzel kızı Leah'dadır. Çeşitli gelgitler yaşayan Philip'in kafasında yanıtlanması gereken pek çok soru da vardır. Hayaletlerin sözlerine güvenilebilir mi? Yoksa onlar da yaşayanlar gibi yalan söylerler mi? Philip sonunda kararını verir. Ne var ki harekete geçme anı geldiğinde, kendisi de bir felakete doğru sürüklenir..."

24 x ∞ = ∞

2011-10-20T12:25:00.003+03:00

Şimdi normal nefes alıp verdiğiniz bir andasınız.. Nefes alıp verdiğinizi bile düşünmediğiniz bir an. Her şeyin normal seyrettiği bir zaman dilimindesiniz. Zamanın nasıl da çabuk geçtiğini düşündüğünüz bir zaman. Şimdi tam şu anda durdurun herşeyi. Gücünüzün durdurmaya yettiği herşeyi durdurun hemen. Nefesinizden başlayın birşeyleri durdurmaya. Her geçen saniyeyi sesli olarak sayın. Ama sevgilinizin kulağına onu ne kadar çok sevdiğinizi fısıldarken ki gibi değil mesela. Fanatiği olduğunuz takımın maçına gitmişsiniz de bir tezahürata başlamadan önce 3'e kadar sayıyormuşsunuz gibi. Şöyle. Biiiirr..İkiiii. Üüüççççç. Şimdi tuttunuz değil mi nefesinizi? Başlayın saymaya.

Biiirr. İkiiiii. Üüüüç. Döööört.Beeeşş.Altıııı.
Yediii. Sekiiiizz. Dokuuuuzz. Ooonnn. Oonbiiirr. Ooonnikiiii.
Onnüüüüççç. Oondööörttt. Ooonnbeeeşş. Oonnaltıııı. Onnyediii. Onsekiiiiz.
Onndokuuuuzz. Yirmiiii. Yirmibiiir. Yirmiiikiii. Yirmiiiüüüçç. Yirmiiidööörttt.

Nefesiniz kaça yetti en son? Eskisi gibi normal mı nefes alış verişleriniz? Ciğerinizdeki bir nefesten kopardığınız 24 küçük nefes bile canınızı nasıl yakıyor değil mi? Kalp atışlarınız nasılda hızlandı, gözbebekleriniz nasıl da panikledi ve nasıl da boğuluyordunuz değil mi? Altı üstü ciğerinizden kopardığınız 24 küçük nefes. Ya nefesinizi değil ciğerinizi verseydiniz ?

Dün akşam yemekten sonra kaç meyve yediğinizi sayabilirsiniz. Mesela 2 elma bir 1 muz. Bu sabah kahvaltıda içtiğiniz çayı sayabilirsiniz. 3 bardak gibi. Bugün okulda kaç dersiniz olduğunu söyleyebilirsiniz. 6 ders gibi. Okul veya iş çıkışı gidip mağazadan aldığınız bir gömleğe veya eteğe verdiğiniz parayı da sayabilirsiniz. 25 Tl veya 30 Tl gibi. Pastane ile evinizin arasının kaç adım olduğunu, şimdi şu anda Taksime gitmek isteseniz kaç saatte orda olabileceğinizi de hesaplayabilir sayabilirsiniz. Kaç saat uyuduğunuzu da, kaç yaşında olduğunuzu da, kaç yıldır evli olduğunuzu da sayabilirsiniz. Amaaaa insanları sayamazsınız. Hayatları sayamazsınız. Sadece "bir insan" vardır. İki insan olmaz. İki tane "bir insan" dır o. 24 şehit denilemez. İnsanları nitelerken 24 yürek, 48 kol, 24 karaciğer, 48 göz diyemezsiniz. Çünkü insanlar sayılamayan varlıklardır. Sonsuz bir nefestir onların taşıdıkları. İçlerinde bu dünyaya ait olmayan sonsuz bir ruh taşırlar. Sonsuzu kaçla çarparsan çarp yine sonsuzdur. Her biri ayrı bir dünyadır onların. Ayrı ayrı insanlar. Ayrı ayrı hayatlar. Her biri ayrı bir ümitle vardı. Hayatlar toplanmaz. Ümitler gibi.

Kendimi o kadar suçlu hissediyorum ki ben. O kadar işe yaramaz ve değersiz hissediyorum ki anlatamam. Hepimizin üzerinde hakları var onların. Bugün onların yerinde olmaya tercih ettiğimiz her ne varsa o şeyin en iyisini yapmaya mecburuz. Onlarla birlikte mücadele etmeye "okumayı" mı tercih ettik? O halde elimizden gelenin en iyisini yapmak ve üretmek zorundayız. Öğretmen misin ? Pırıl pırıl vatanını seven değerlerine bağlı ve ülkesine faydalı gençler yetiştirmek boynunun borcu. Doktor musun ? İnsanlara ülken için hizmet etmek boynunun borcu ? Mühendis misin ? Yerli uçak, araba, tohum, tank üretmek Japonlarınkinden daha sağlam binalar dikmek, daha kaliteli tarım ürünleri yetiştirmek boynunun borcu ? Taksici misin ? Haram lokma yemeden alnının teri ile ekmeğini kazanmak zorundasın. Çalışmak zorundayız. Hepimiz. Dürüst bir şekilde. Yılmadan. Birilerine boyun eğmeden.

Son olarak mecliste olup bu devletin verdiği maaşla karınlarını doyurup Pkk ya terör örgütü diyemeyen Bdp için de bir kaç cümle söylemek istiyorum. Zaten bir işe yaradıkları yok. Bir de çıkmış kimi savunuyorlar utanmadan. Ağzını açan "Savaş" diyor. Ne savaşı ya. Siz kimsiniz ki ? Kim demek yanlış oldu." Nesiniz?" demeliyim. Savaş devletler arasında yapılır. Ve insanlara karşı yapılır? Şehre inen domuzları temizlemek ne zamandan beri savaş oldu ? Diğer yandan en başından beri söylediğim şey şu : Bu pisliğin altından Suriye çıkacaktır. Saldırıdan bir gün önce Suriye Muhalifleri Türkiye'de idi. Türkiye'nin desteğini almışlardı. Esad'ın köpekleri yaptı bunu. Suriye şimdiye kadar karışıktı ama şimdi kaşınıyor. Esad'da Pkk da intihar etti. Suriye ile bir savaşa çekilmek istendiğimiz çok açık. İnceldiği yerden kopsun !

Aşktan Korkma

2011-10-17T14:45:00.002+03:00

Eğer milyarlarca insan tek bir merkezden yönetilen birer bilgisayar olsalardı. Hani farklı bir evrenden ya da dünyadan milyarlarca ışık yılı uzaklıkta uzayın derinliklerinde çok çok gelişmiş başka bir boyuttan 5-6 çılgın arkadaşın programladığı ve tek tek ilgilendiği bir sistemden bahsediyorum. Öncelikle sadece birer robot olduğumuzu anlayamayacağımız şekilde programlanmış buna rağmen çok zeki ve duygusal davranabilen birer et ve kemik yığını olsaydık. Oradakilerin, yani bizi programlamış çılgınların her müdahalesinde, milyarlarca olduğumuz için çok az ilgileniliyor olmamızın avantajıyla oluşturabildiğimiz ahlak, doğrular, bilgiler, çevre ve aşk bir anda yerle bir olabiliyor. Biri bizim bağlı olduğumuz sistemin başına geçiyor bir gün ve keyfine göre değiştirmeye başlıyor yıllardır biriktirdiklerimiz. Aslında sistem kendi kendine mükemmel işleyebiliyor. Neredeyse kusursuz bir algoritma. Günlük koşuşturmaları içinde kaptığı "kızgınlık, stres, korku, endişe, acı" birikip tehlikeli hale gelmeye başladığında "ağlama" programı otomatik olarak devreye giriyor ve çok da derin olmayan bir tarama gerçekleşiyor. Bir müddet rahatlama sağlıyor bu. Ama sisteme bulaştırdığı bazı şeyleri diğerleri gibi silemiyor işte. Yakınlarının ölümleri büyük hasarlar veriyor mesela, aşk virüsü ise çökmeye kadar götürebiliyor. Mutlaka formatlamak gerekiyor bu durumlarda. Ama sahip olduğu herşeyi kaybetmesi anlamına da geliyor bu temizlik.

Tabi ki böyle değiliz biz. Evrenin dışındakileri, evreni, uzayı, sistemleri, galaksileri, dünyayı, denizleri, dağları, hayvanları, insanları, organizmayı, hücreyi, ribozomu, atomu, protonu, kuarkları yaratan ve mükemmel bir şekilde yöneten kontrol eden aynı anda hepsinden haberdar olan ve Kaf suresi 16. ayetinde "Andolsun, insanı biz yarattık ve nefsinin ona ne fısıldadığını biliriz. Çünkü biz ona, şah damarından daha yakınız." diyen Allah var.

Bu yüzden sevin. Aşık olun. Korkmayın. "Allah" var.

Ağlamak konusuna gelince. Neye ağladığının hiçbir önemi yok biliyor musun ? Eğer biliyorsan bunun için ağla. Ağlamaya değer hiçbirşey olmadığı için ağla. Çünkü bu ağlamaya değer.

Yakıtı İnsanlar Olan Ateş

2011-10-14T16:49:00.002+03:00

Bazen olmadığını çok iyi bildiğiniz halde "oldu" dersiniz bir şeye. Olduğu için değil, daha iyisi olamadığı için. İyiyim dersiniz mesela ama iyi olduğunuz için değil, "iyi diyelim iyi olsun" diye hiç değil, daha iyi olamayacağınızı bildiğinizden. Hiç anten düzeltme faaliyetinde bulundunuz mu bilmiyorum. Biri çatıdan seslenir "Oldu mu ?" diye. "Olmadı" diye yanıt verirsiniz. "Şimdi nasıl?" der. "Olmadı sağa çevir" dersiniz. O yüzlerce kez "Şimdi nasıl?" dese de siz hiç gerçekten "iyi" diyeceğiniz kadar iyi olamamış bir ekrana bakıp direktifler vermeye çalışırsınız. Bir süre sonra her ikiniz de bu işin uzun sürdüğünü düşünmeye başlarsınız. Tam en bozuk haliyle bırakacakken "bozuk ama hiç yoktan iyi bir netlikteki ekranla karşı karşıya gelirsiniz" "Şimdi nasıl?" der siz de kısa ve hızlı bir cevap vermek zorunda olduğunuzdan "iyi" dersiniz. Çatıdaki arkadaşınız eşiniz dostunuz artık her kimse. Gelip kendi gözüyle görene kadar da neden bu haliyle kendisine "iyi" olduğunu söylediğinizi anlatmazsınız. İşte insan hayatta bazen içine sinmeyen bir şekilde "iyiyim" der "Nasılsın?" diye soranlara. Aslında yalan değildir. Bir süredir bundan daha iyi olamamıştır üstelik daha iyi olacağına dair ümidi de kalmamıştır. Bir rüzgarda berbat olacak kadar iyi işte. Bir süredir bu şekilde "iyi" dedim soranlara. Yalan da değildi. Daha iyi olamayacaktım nasılsa. Ama bu rüzgardan sonra "iyiyim" dersem yalan olur. Ayrıca "iyi diyelim iyi olsun" diyenlere bir sorum var; Yukarıda yeterinde "iyiyim" demedim mi sizce?

Kutsal kitapta cehennemden bahsedilirken "..yakıtı insanlar ve taşlar olan cehennem ateşi.." ifadesi geçer. Cehennemi henüz görmedim ama dünyada yakıtı insanlar olan ateş "aşk" olmalı.

Yaktı. Yandın.Yaktın. Yandım. Yaktım. Yandı. Yaktı .Yandı. Yaktı. Yandı....

Yine Geldi Sonbahar

2011-10-11T11:20:00.005+03:00

Sonbaharı her mevsimden daha çok seviyorum. Söyleyecek çok şeyi olup susmayı seçmiş, düşünmek için en uzun yoldan yürüyen hayalperest çocuk gibi. Kül kedisinin gece 12 de olduğu mevsim sonbahar. Sonra ben başka bir şeye daha benzetiyorum bu mevsimi. Aşk gibi biraz. Onu düşünen, hayal eden, seven, ona bakan ve yakın olan tarafın sıcak ve huzur doludur ama onu görmeyen ondan uzak olan tarafın, onunla ilgili ümitsizliklerin olduğu tarafın üşür. Üşür de ne kelime donar. Acı verir. Çürür yavaş yavaş. Sonbaharın güneşi de böyle değil midir? Güneşe bakan tarafın ve gölgede kalan tarafın.

Kalbim. Onu sevdiğim ölçüde içine kum doluyor sanki. Ve her ümitsizlikte her acı veren sözünde her susuşunda bir hançer saplanıp içindeki kumları boşaltıyor. Kırk delikten boşalan bu kum nasılsa bir türlü bitmiyor. Öyle bir delice doluyor ki yine yerine iyi ki 40 hançer saplanmış ,yoksa nasıl dayanırdı diyorum. Vardır bi sebebi. Hala sevebilmemim vardır bi sebebi diyorum.

Söylediğim her söz , hislerimi bindirdiğim her cümle, göz yaşları, onun söyledikleri yani her şey.. Kocaman bir sarayın kocaman salonunda kocaman bir davete gelmişler sanki ete kemiğe bürünüp. Her kelimem bir insan oluvermiş ve davete katılmış. Çok kalabalık. Mahşeri bir kalabalık adeta. Herkes konuşuyor birbiri ile. Her cümlem kendini anlatıyor bir başka cümleme, cümlesine. Muhabbet eden gruplar, yalnız dolaşanlar, bağırarak konuşanlar var. İçlerinden en eziği “sevgi” sözcüğü galiba. Çünkü hissettiklerim bir sürahi dolusu suysa “sevmek” kelimesi bir bardak sadece. Tamamını alamadığı için üzgün. Her cümle aslında biraz mahcup bana karşı. İşe yaramadığı için. Fısıltılar birleşince büyük bir gürültü oluşuyor. Ben hala konuşuyorum. O hala konuşuyor ve ettiğim her kelime ve duyduğum her cümle o anda kapıdan içeri giriyor. Zaten o anki konuşmalarımız tüm salonda duyuluyor yüksek sesle herkese ulaşıyor. Bizi duyduklarında aralarındaki muhabbeti kesiyorlar ve bir müddet sonra konuşmaya devam ediyorlar kendi aralarında. Birden bir cümle duyuluyor. Salon o anda adeta buz kesiliyor. Ellerindekileri yere düşürenler, donup kalanlar, herkes şokta..Derin sessizlik. Kapı açılıyor cümle içeri giriyor. Duyduklarına inanamayan kalabalık şimdi onu okuyorlar. Dudakları kıpırdıyor okurlarken. Şöyle yazıyor “ Ben biri ile görüşüyorum.” Yürümeye başlıyor salonun ortasına doğru. Kalabalık yarılıyor ortadan. Bir yol açılıyor. O yürüdükçe tüm kelimeler harflerini kaybediyor. Eriyorlar. Geri dönüp gitmesini ümit ederlerken bir yandan da benim sözlerimi duymayı bekliyorlar. Yeniden onları hayata döndürecek kelimeleri söylememi. Sihirli sözcükleri. Onun cümlesi ortada yolda yürümeye devam ediyor yolun sonunda biri bekliyor onu. “Sevmek mi o ?” diyorlar içlerinden. Evet yolun sonundaki “Sevmek” . Hani ezik hani mahcup olan var ya. Gözleri kan çanağı olmuş. Ağlamaklı. Ama her zamankinden daha gurulu daha dosdoğru duruyor ayakta. Tüm kelimelerden daha eski. Ama hepsinden daha delikanlı. Birbirlerinin gözlerinin içine bakıyorlar. Bu sırada tüm kelimeler tamamen eriyor. Yalnız kalıyorlar şimdi. Önce bir ses duyuluyor. Sonra kapıdan içeri giriyor biri. “Sevmek” kelimesinin koluna girip onu dışarı çıkarıyor . Şimdi koca salonda sadece iki cümle yankılanıyor. Birini zaten biliyorsunuz diğeri de “Sessizce sevmek” oluyor.

Bütün gece bu cümle yankılandı beynimin içinde. Kafese kapatılmış sincap gibi döndü durdu. Tırmaladı beynimi. O susmuştu ama yüzlerce mesaj geldi sanki gece boyunca. “ Biz seviyoruz birbirimizi” diyordu biri, biri “Yazma artık” diğeri “ Kıskanıyoruz birbirimizi”, “O seni silmemi istiyor telefondan”, bir başkası “Artık hiç görüşmeyelim” ve buna benzer yüzlercesi. Gerçekten gelmiş gibiydi bu mesajlar. Oysa sadece susmuştu O.

Kanım. Damarlarımda dolaşan kan gruplara ayrılmış gibi. Birazında ona dair anlatamayacağım kadar güzel şeylerin olduğu bir kan dolaşıyor. Hayaller. Sevgi. Aşk. Gelecek. O kısım kalbime gelince çok mutlu oluyorum. Ama bir de ümitsizliklerimin doluştuğu bir miktar kan var vücudumda dolaşan. Bugün o kısmı çok daha kirli çok daha keskin bir zehirle doldu. Orası kalbime girince bir daha hiç çıkmayacakmış gibi geliyo. O acıyı tarif edemem. İşin ilginç tarafı kalbime beni mutlu eden kısmı dolduğu sırada zihirli kısmı tam bileklerimden geçiyor. Onu benim kadar sevemeyecek biri elinden tutacak, gözlerine bakacak. Benim hissettiklerim bir “Seni Seviyorum” a sığmazken o “biri” içini dolduramadığı bir “Seni seviyorum” yalanı söyleyecek gözlerinin içine bakıp. Benim doğruları söylerken bakamadığım o gözlere biri yalanlar söylerken bakacak."Sizin çizip, hayatın boyadığı resimler bir başkası için çok da değerli olmayan birer tablo olarak süslüyor onların duvarlarını. Üzülüyorsunuz." demiştim hani bir yazımda. Aynen öyle işte.

Aşk, kulaklarını sağır eden bir fısıltı, gözlerini kör eden bir karanlıktır. Kimseye duyduklarını duyuramaz kimseye gördüklerini gösteremezsin.Anladım ki birisini çok çok sevmek bir başkasını onu sevdiğin kadar çok sevmeyi zorlaştırmaktan başka birşeye yaramıyor. "Bir başkasını onun kadar çok sevememeni" bile seviyorsun bir süre. Sonra ilk olarak insanları sevmeyi unutuyorsun, sonra denizleri gökyüzünü geceyi gündüzü sokakları şehirleri sevmeyi unutuyorsun sonra yaşamayı sevmeyi en son Onu sevmeyi unutuyorsun. "En son onu sevmeyi unutacak olmanı" seviyorsun. Sonra sevmiyorsun hiçbir şeyi. Gün geliyor "Hiçbir şeyi onun yüzünden sevemiyor olmanı" seviyorsun.

Yine Geldi Sonbahar

Erken Gelip Geç Kalmak

2011-10-09T09:00:00.002+03:00

Dersin başlamasına daha 40 dakika var ( İngilizce şeyisi). Ben de bloga bir göz atayım dedim. Uzun yazılar beklemiyorum kendimden (Beklemeyin benden desem kendimi bişey sanmış olacağım için böyle dedim). Bilgisayarı servise verdim yine. (yine bu cümlede 15. kez ifadesei yerine kullanılmıştır) Ekran kartı yine tutamadı kendini ve yandı. Yani aklımdaki bir çok şeyi kısa süre içinde yazamam. Zaten zamana yayılmış nice düşünce şu anda beynimdeki çöplükte büyük bir grizu patlaması için gerisayımda. Neyse ki blogları takip etme ve yorum yapma işini telefondan yapıyorum. Tabi bu iş bazen bir işkenceye dönüşüyor benim için (avea sağolsun).

Evden dersaneye gelene kadar (15 dakika) yol boyunca caddedeki dükkan market mağaza ve diğerinin kapılarına yapıştırılmış iş ilanları işşizlik konusunda beni tekrar düşünmeye itti. Kime göre iş yok mesela. Nasıl bir iş yok. Şu anda yola çıksam 30 tane "eleman aranıyor" fotoğrafı çekebilirim. İşşizlik sorunu yok demiyorum. Üniversite mezunları gidip oralarda çalıaşcak değil sonuçta. Ama burada bir eğitim problemi var gibi. İşsizlik değil. İhtiyaç duyulan insan yetiştirmiyor bu devlet. Sorun burda. Dersanede 5 tane yabancı öğretmen var. Biri ingiltereden, biri Avusturya, biri Kanada felan.. Sorduk neden Türkiye'desiniz. Çünkü bizim ülkelerimizde iş yok dediler. Peki neden Malatya. Neden İstanbul değil ? Çünkü İstanbul pahalı dediler. Bu adamlar ülkelerinde bakkal manav değiller. Mesela İngiliz olan Londra'dan gelmiş. 34 yaşında ve Harvard mezunu. İngiliz Edebiyatı okumuş. Ülkesinde o bir işsiz. Bu Türkiye'nin nereden nereye gelmiş olduğunu anlatan bir örnek aslında.

Yine dün dersane çıkışı aynı yol üzerinde yürürken bir avea bayii açılışına rastladım. Mikrofondaki adam durmadan konuşuyordu. Hani insanları davet ediyor, kampanyaları bir bir sıralıyor, reklam yapıyordu felan. Bi ara " Pis Vodafon, kaybol burdan !" dediğini duydum. Güldüm ama ayıptı. Hem avea kendine bi çeki düzen vermeli diye düşünüyorum. "Aloooooo avea olum çekmiyonuz haberiniz yok. İstanbulda bile tek diş olur mu la ? Bi kendinize gelin. Önce bi çekin sonra kampanya yapın değil mi ama. Hayır o kampanyaları ha telefonumuza taktığımız avea hatlarına yapmışsınız ha evimizdeki ütüye yapmışsınız hiç farkı yok. İkisi de çekmiyo. Bugün Tefal " Buharlı tefal ütüsü alana bir yıl boyunca ütümüz ile her yöne konuşmak bedava" şeklinde reklam yapsa komik olur değil mi? Evet olur. E sizin ki de komik hacıı ! Avea hat taktığımız telefonlarımızın ütüden farkı yok. Hatta ütü daha faydalı bir zımbırtı oluveriyor haliyle. Yani bazen avea bir diş çeksin diye harcadığım enerjiyi ve sağladığım konsantrasyonu, zihin gücü ile cisimleri hareket ettirebilmek için kullansaydım inanın dünyanın tanıdığı en büyük mentalist olmuştum şimdi. Gecenin bi vakti paranormal activity'deki kadın gibi odanın ortasında ayakta durduğumdan bahsediyorum size. Telefonun ışığı insanın yüzüne vurunca da daha bi fena oluyor tabi. Neyse bu kadar yeter sonuçta uzun zamandır kullandığım bir operatör kendisi. Eşşek değiller anlamışlardır heralde.

Ben derse geç kaldım.

Bir Rüya Bırakın !

2011-10-06T16:46:00.012+03:00

Son zamanlarda yine garip garip rüyalar görmeye başladım. Mesela geçen gün rüyamda kalabalık bir şehirdeyim (İstanbul) ve yüksek katlı bir binada şehri olmasa da bir kaç mahalleyi kuş bakışı görebileceğim bir dairenin penceresinden bakıyorum öylesine. Ve nedense "Birazdan akşam haberleri başlar" diyorum kendi kendime. Sonra uzakta bir hareketlilik gözüme çarpıyor. Ve yine nedense kanepenin altındaki silahı daha o sıradışı hareketlilikten önce pencereden öylesine bakarken de düşünüyor olduğumu farkediyorum . Ardından gidip o adını bilmediğim uzun namlulu silahı alıyorum vee.. Hayır bana sadece dürbünü lazımdı. Ama baktım ki durum farklı. Garip giyinimli bir grup silahlı terörist bir sokağa girmiş ve ordan oraya koşuşturuyorlar. Silah sesleri geliyor. Boş durmuyorum. Susturucuyu takıyorum. Kahramanlık taslamaya gerek yok. Yerimi görmelerini istemiyorum. Sakince nişan alıp basıyorum tetiğe. Biri düşüyor. Bir tane daha. Ve bir tane daha. Mermilerin nereden geldiğini bulmaya çalışıyor biri hemen önünde yere kapaklanan arkadaşlarını görünce. Ama bulamadan o da düşüyor yere. Sonra geriye doğru çekiliyorum. Silahı bırakıyorum yere. Kendimi de kanepeye. Kumandadan açıyorum televizyonu ve haber kanallarının olayın ayrıntılarını aktarmalarını bekliyorum.

Zapping. Zapping. Zapping.

" Birazdan akşam haberleri başlar " diyorum.

Rüyalarımı bile batırmalarına mı yanayım. Yoksa bunun sadece bir rüya olduğuna mı ?

_
Bu arada dün akşam yemeğinde durduk yere Steve Jobs ölecek dedim anne babama. Kendisini büyüten annesi Malatyalıymış dedikten sonra. Sabah uyandım bizimkilerin garip bakışları altında Steve Jobs'un ölüm haberini izledim . Artık kimsenin öleceğini kimseye söylemeyecem. En azından anne babama.

Kızarmış Yeşil Domatesler

2011-10-04T15:40:00.003+03:00

Kızarmış Yeşil Domatesler filmi 21 yıllık bir film onu en başından söyleyeyim. Hani neredeyse yaşım kadar eski. Bunu neden söylüyorsun diyeceksiniz. Söylüyorum çünkü film seçimlerinde garip bir algoritma kullanan arkadaşlarım var benim.

Film izleyelim.
Hangi film ?
Kızarmış Yeşil Domatesler.
O ne be?
Film :S
Hiç duymadım yeni mi çıkmış.
Yoooo eski.
Eskiyse neden duymadım ki ben?
Yaaa işte baya eski.
Abiii yeni filmlere bakalım. Ben izlemem öyle kimsenin duymadığı filmleri.
:S Ya abicim ne fark eder baksana izlememişsin. Eee güzel filmmiş merak ettim.
Yok sen izle. Ben izlemem.
İyi peki ne izleyelim.
Bizimkiler (okul , çevre, arkadaş) X filminden bahsediyordu. Onu izleyelim.

Burada film izlemekten ziyade arkadaşlara uyum sağlama, gündemi takip etme, hormonlu genel kültür edinme gibi kaygıların kokusunu alıyorum ben . Bilmiyorum size de öyle geliyor mu? Mesela internetten popüler kitapların kısa özetlerini okuyanlar da var. Bunlar aynı torbadalar esasında.

Sizi tenzih ediyorum. Ama burası umuma açık bir blog olduğu için varsa bu türden bir arkadaşımız daha ilk cümleden terk edip gidebilsin diye yaptım o uyarıyı.

Dikkat eski bir film !

Film Fannie Flagg'in "Fried Green Tomatoes at the Whistle Stop Cafe" adlı kitabından sinemaya uyarlanmış. Gösterim tarihi 1991. Ben de geç izledim ama film efsaneler arasında sayılabilir. Sadakat, vefa, samimiyet, dostluk... tüm bunlar filmde kendini hissettiriyor. Bunun yanında filmde bahsedilen zaman güzel resmediliyor (ayrımcılık, ırkçılık, sınıf farkları...) . Oyunculuklar üst düzey. Konu güzel. Bence bu filme bir şans vermelisiniz.

Filmdeki bir sahneyi aldım size klip yaptım (Heerrşeeeyy ayartmak içinn) :) Bu videoyu izleyin zaten filmi merak edeceksiniz.

Çanta Kilidi Şifresi Kırılır

2011-09-30T19:40:00.005+03:00

Terminaldeyim. Arabamın gelmesine sadece 5 dakika var. Aslında arabalar öyle saatinde gelmez ben de biliyorum ama gerçekten 5 dakika sonra geldiği için söyledim. Yan bankta oturan genç kadının huzursuzluğundaki artışı göz ucuyla takip ediyordum. Kocaman bir bavulu evirip çeviriyor ve bunu yaparken de oflayıp puffluyordu. Yeni yürümeye başladığı şapşal şapşal yürüyüşünden belli olan bir de kızı vardı yanında. Annesi bavul ile güreşirken o da etrafında dönüyordu. O bile stresten ağzındaki yalancı memeyi ön dişleriyle kemiriyordu. Kadın artık bunalmıştı. Kafasını kaldırdı ve “ Yardım edebilir misiniz?” diye sordu. Gittim yanına. Uzaktan bakıp "Ne var?" demedim evet. Gittim. “ Buyrun “ dedim. “Ben bavulun şifresini unuttum birazdan araba gelecek ve arabada çocuğun yanıma almam gereken eşyaları vardı. Açabilir misiniz acaba ? Ben beceremedim ” dedi. Baktım. 4 haneli bir şifre. 4 sayısı küçük gibi görünebilir ama her bir haneye 10 rakam gelebildiğini düşünürsek rasgele sayılar denemek için değil 5 dakika belki bir koca gün bile yeterli değildi. Panik yapmaya gerek yoktu. Çünkü önümüzde. 10 üzeri 4 yani 10000 ihtimal vardı.

Olasılık hesaplamalarını seviyordum ve bu şifreyi bulursam daha da çok seveceğimi biliyordum. Şansımı denemek istedim. Sistemli bir şekilde ilerlemem gerekiyordu. Hepsini sıfırladım. Ve parmağımla son dişlinin bir tam tur atmasını sağladım. Zaten 0.0.0.x olmayacağını biliyordum. Önemsemedim. Sondan ikinci haneyi 1 yaptım ve yine son dişliyi bir tur dönderdim. 0.0.1.x olmasını da beklemiyordum. 5 Saniye içinde 20 ihtimal geride kalmıştı. Sondan ikinci haneyi 1 daha arttırdım ve yine son dişliyi bir tur daha çevirdim.
0.0.2.x
0.0.3.x
0.0.4.x
…
0.0.9.x değildi. Bu şu anlama geliyordu. İlk iki hanesi birden 0 değildi. İçlerinden biri 0 olabilirdi ama ikisi aynı anda 0 değildi. Baştan ikinci haneyi 1 yaptım şimdiye kadar yaptığım şeyleri aynen tekrar ettim.
0.1.1.x
0.1.2.x
0.1.3.x
0.1.4.x
…
0.1.9.x yok bu da değildi. Açıklayayım ; sondaki x bir saniye içerisinde 0 dan 9 a kadar değer alıyordu çünkü parmağımla hızlıca bir tam tur attırıyordum. Sonra ikinci haneyi 2 yaptım ve önceki işlemleri tekrarladım. Olmadı 3 yaptım yine tekrarladım. Her bir tekrar 15 saniyemi alıyordu. Yani ikinci hanenin tüm olasılıklarını denediğimde 1 dakikada ikinci haneden 4 rakam ilerlediğim için 2 buçuk dakika yapacaktı. Ama bu noktada sistemli gitmeyi bir kenara bıraktım. İlk hanenin 0 olmamasını dileyerek 1 yapıp gerideki hanelerin tüm ihtimallerini denememin 2.5 dakikamı alacağı işlemlere başladım. İlk rakamı bir arttırıyor ve 2.5 dakika boyunca diğer haneleri sistemli bir şekilde değiştiriyordum. Tüm olasılıkların bitmesi için ilk rakamın 9 kez artması gerekiyordu.

9 X 2.5 = 22.5 dakika yapıyordu. (Hala öyle yapıyor aslında)

Ben daha 1 deydim ve en fazla 3 olmasını ümit ediyordum. Ama 3 değildi. "İKİ" idi. 2.3.3.x değildi 2.3.4.x de değildi. Bu ikisi arasında geçen zaman 2 saniye bile değildi. 2.3.5.x e geldiğimde yani ilk üç rakam 2.3.5 iken son dişliyi hızlıca çevirdiğimde bir tıkırtı duydum. Ve yeniden yavaş yavaş çevirdim. Son dişli 8 e geldiğinde o tıkırtıyı tekrar duydum.

Şifre buydu. 2.3.5.8

Ve araba tam zamanında gelmişti. Şifrenizi aklınızda tutun hanımlar. Yok ben yine unuturum diyorsanız da ilk rakam 1 den büyük olmasın. Bu işler sandığınız kadar kolay değil :)

Bu arada gitmeden bişey daha söylemek istiyorum. Bazı devlet memurlarının yaptığı işi inanın bir adet a4 kağıt ile yapabilirsiniz.

İç Ses

2011-09-28T19:52:00.010+03:00

Biri bet sesiyle en sevdiğin şarkıyı batırırcasına şarkı söylüyor tepende, yanıbaşında.

Ve sen, şarkından olmamak için onu susturman gerektiğini düşünüyorsun.

Zannediyorum ki cümlelerini değiştirebilirsin,

parfümünü değiştirebilirsin,

adresini ya da..

Ama onu susturmaman, en sevdiğin şarkının değişeceği anlamına gelmez.

Değiştiremezsin.

Zira değiştiğini sandığın, sadece şarkını onun sesinden dinlemeye alışan bünyen olur; sevdiğin şarkı içinde aynılığıyla çalar.

Ona Merhaba Deyin :)

2011-09-24T20:51:00.008+03:00

Herşey çok güzel gitseydi bile bir gün nikah masasında tam imzayı atacakken birinin “Durun bu nikah kıyılamaz . Evlenemezsiniz. Çünkü siz kardeşsiniz” diyerek kendini ortaya atmasından korkuyor olacaktım. Çünkü iki insanın hayatı ancak kardeşse bu kadar benzer olabilir. Yılın aynı ayında doğmuşuz bi kere. Hatta aynı ay doğmak için ben 2 ay erken doğmuşum düşünsenize. Memleketimiz aynı. Hatta babalarımızın isimleri bile aynı. Üniversiteye kadar birbirimizden habersiz olsak da paralel ilerleyen hayatlarımızı çakıştıran yine benzerliklerimiz olmuştu. İkimiz de aynı radyo programını dinliyormuşuz meğer. Sonra o radyo programının internet sitesinde tesadüfen (!) gördüğüm bir mesaj ilk teması getirecekti beraberinde. 400 bin üyesi olan ( ki o dönemde bu sayı bir forum sitesi için oldukça yüksekti), günde yüzlerce konu başlığı açılan ve 10 binlerce yorum yapılan bu forum sitesinde aralara sıkışmış bir mesaj gözüme çarpmıştı. Benim ile aynı üniversiteyi okuyacağını anlıyordum mesajda. Hatta aynı fakülte. Yani aynı ilçede. Bilen birinden bilgi almak istiyordu bu yer hakkında. Bir yardım çağrısı. Boş zamanlarımda insanlara yardım eden birisi olarak kayıtsız kalamadım. Bırakın da kalmayayım hani. Aynı fakültedeyiz ve de aynı lanet ilçede yaşamak durumundayız. Aynı memleket bilgisi ise hemen ardından geliyordu ki benim yardımcı olmamam hayvanlık olurdu bundan sonra. Neyse anlattım ben de. İlçeyi. Okulu. Yurtları vs. Memleketten okula gelirken otobüsler şehir terminaline girmeyip merkeze uzakta otoban kenarındaki bir benzin istasyonunda yolcuları indirdiği ve önce merkeze sonra da ilçeye gitmek ilk kez giden biri için oldukça zor ve stresli olacağı için aynı otobüste yolculuk yapmayı planlamıştık ama son anda plan değişti ve bu olmadı. Neyse okul başladı ve biz çok sık olmasa da arada bir görüşüyorduk. Bir süre bu böyle devam etti. Hatta bayağı bir süre bu değişmedi. Ne zaman ki daha çok muhabbet ettik ve birbirimizi tanıdık daha çok benzerliğimiz olduğunu farkettik. Onu kimsenin anlayamayacağı kadar iyi anlıyor , ona kimsenin anlayamayacağı şeyler anlatıyordum ve zamanla kimseye anlatamayacağım kadar çok sevdim onu. Gerisini biliyorsunuz.

Neredeyse aynıydık. Ama hiç aynı sevemedik birbirimizi. Rastgele attığım yarım yamalak bir mesaj bile her defasında o anda onun düşündüğü bir konuya isabet ediyordu. Bunu bilerek yapmıyordum. Tesadüftü belki . Hayır değildi aslında. İkimizin de tesadüf diye bir şeyin olmadığına inanıyor olmamız bile tesadüf değildi. İkimizin de diğerimizin kendi hayatımızda herhangi biri olmadığını düşünüyor olmamız da tesadüf değildi. Yılın aynı ayında doğmuş olmamız , aynı baba adına, aynı memleket adına, okul için aynı üniversiteye, aynı fakülteye, aynı ilçeye gelmiş olmamız. Aynı radyo programı vesilesiyle tanışmamız felan. Bunlar tesadüf değil olsa olsa güzellikti.

Herşey iyi gitmedi. Ama hiçbir şey iyi gitmedi diyemem. Güzel yazdığımı söyleyen arkadaşlarıma çok teşekkür ediyorum. Ama yazana değil yazdırana bakmalı. İlham kaynağıma. Ayrıca tanıtmama gerek yok onu. Uzunca bir süredir yazdığım neredeyse her yazının bir yerinde o var zaten. Aynılara yeni bir şey ekledik şimdi . Hiçbir şey tesadüf değildi. Aynı blogda olmamız da değil artık . Ona “Blogda yaz “ dediğimde bana “ Yine aynısı oldu. Blog yazmayı düşünüyordum ve sen yine üzerine geldin” dedi. Kısacası ona Merhaba deyin ! Hoş geldin Sezin !

Öyle Bir Geçer Zaman ki !

2011-09-21T02:15:00.008+03:00

Geçenlerde mahallede evcilik oynayan çocuklardan duydum yoldan geçerken. Mahalledeki ağaçlık alanda üç dört farklı yere bir takım eşyalar sermişlerdi. Güya her biri farklı birer evmiş onlar. Hatta içlerinden en hareketli olanının kuaför olduğunu öğreniyordum sorduğumda. Şöyle bir muhabbetti şahit olduğum.

"Hadi bugün bitmiş" diyordu kuaförün kapısına dayanan sarı saçlı küçük kız.
İtiraz vardı önce.
"Hayır hayır . Olmaz bekleyin. Daha bizim işlerimiz bitmedi."
Kirpikleri bile sarı olan kız ısrar ediyordu.
" Yeni gün başladı. Gündüz çabuk geçecek ama gece çok uzun olacak"
Bu kez içerden itiraz yoktu.
Sarı küçük kız şimdi içinde oldukları günün sona erdiğini sesli bir şekilde herkese duyuruyordu.
Herkes yeni güne girmiş olduklarını öğrendiğinde başka bir uğraş buldu kendine.

Zaman. Geçen günler. Yıllar. Böyle mi geçiyordu? Böyle olsun ister miyiz ? Nasıl olurdu biz karar verseydik zamanın hızına. Belki de zaten öyledir. Bi gün bi bakıyorsun bitmiş çünkü . Bitmiş yıllar. Geçmiş zaman. Yüzündeki kırışıklıklar veriyor bazen haberi bazen de sıraya koymaya kalktığında olayları sen kendin anlıyorsun ve karar verip sesleniyorsun "Hadi bitti zaman. Yeni bir gün başladı." diye.

Hani bazı ailelerde bazı çocukların nasıl büyüdüğü anlaşılmaz ne bileyim arada kalan bir kardeş gibi. Ne büyük ne küçük olmuştur o. Belki itilip kakılmış. Belki ortada kalıp kaşla göz arasında kocaman olmuştur. İhmal edilmiş bir çocukluktan sonra bir gün yüzüne ayrıntı olarak bakarsın. Yabancı gelir bir şeyler onda. Saçlarının boyu meğer ne de uzunmuş dersin. Ya da gözlerinin rengine ilk kez bu kadar dikkatli bakmışsındır. Her gün gözlerinin önünde koşuşturmuş bu çocuk nasıl olmuş da bu kadar gizli değişmiştir diye düşünür utanç duyarsın ihmalin yüzünden. İşte dönüp baktığımda bazı yıllar bana öyle geliyor. Hiç 2008 olmamış gibi mesela. Ne ara geçti diye düşünüyorum bazı yılları. Herkesin böyle yılları vardır ve farklıdır. Ve ben o yılların bana darıldığını kırıldığını düşünürüm ihmal ettiğim için . Özür borçluyum ben bu yıllara. Nasıl ki bazı yıllar bana özür borçluysa.

Bu kadar eksikken kimse en sevdiği şakının hangisi olduğunu bilemez.

Replik #1#

2011-09-20T09:20:00.004+03:00

İçerisinde bolca gülümseten diyalogların yaşandığı Eldorado filminden. Bakışlar, tiplemeler, konuşmalar, hikaye...

Bence güzel bir filmdi.

Neden Yazıyorum ?

2011-09-19T14:35:00.008+03:00

İstanbul'dayım. Malatya yengem. İşte böyle salakça bir espri ile başlayacağını dahi kestiremediğim bir yazı ile karşınızdayım. Bilenlerinizin bildiği üzere bu yıl mezun olmuştum. Olmuştum ne be? Sanki Tff diplomamı elimden alıp bir yıl daha devam edeceğime karar vermiş gibi. Mezun oldum demek istedim. Hala mezunum yani. Ama diplomayı almayı beklemeden Malatya'ya dönmüştüm. Acelesi yoktu nasıl olsa. Hala yok aslında ama kpss, ingilizce ve belki ilerde olabilecek diğer kurslarım başlamadan gidip alayım şunu diyerek çıktım yola. Üç dört gündür İstanbuldayım. İki üç gün daha buradayım sonra İzmit. Sonra diploma için Sakarya. Sonra Bursa'ya teyzeme. Sonrada kürkçü dükkanım Malatya'ya. Ölmezsem tabi. Zira dün buna çok yaklaştım takla atmadan nasıl kurtulduğumuzu hala anlayamadığım taksiyle giderken.

Beşiktaş- Maccabi Tel Aviv maçındaydım.

Hani bazı sahneler vardır. Duvardaki bir manzara. Bir resim. Bir fotoğraf. Zoom yapar kamera. Ve manzara'nın çerçeve içinde donduğu andan itibaren başlar bir hikaye. Mesela bir ağaç fotoğrafı. Sonra yapraklar kıpırdar ve canlanır her şey. Hikaye başlar. İstanbul böyle işte. Baktığın her yerde bir tablo. Ve hikayelerin başlaması için bakmanı bekleyen deniz, vapur, insanlar, binalar, martılar... Ne zaman ki İstanbul'u bırakıp kendine dönüyorsun. Düdüğü çalıp kart gösteriyor sana İstanbul, ayaklarını suya sokup çırpan bir çocuk gibi boğazda eğlenen gemiler yardımıyla. İnsan yıllarca tek kelime konuşmadan ve bu halde kafayı sıyırmadan yaşayabilir bu şehirde. Muhabbet etmen için insanlara gerek yok bir kere.

Üsküdar'da Yeni Valide Sultan Camii avlusunda gördüğüm bir kedi hayvanı.

Aslında bu yazıda neden blog yazdığıma değinirim demiştim. Nasıl yazmaya başladığımı da anlatırdım ama gerek yok şimdi. Neden yazdığımın bir çok sebebinden bir kaçını söyleyip bırakmak istiyorum. Neden yazıyorum. Çünkü ne yazabileceğimi merak ediyorum. Çünkü zihnim kalbim bir sandık gibi. Sandığın yanında darmadağınık duran bir yığın giysi. Rasgele attığımda asla sığdıramayacağımı biliyorum. Bu blogda onları katlayıp diziyorum. Belki bu şekilde sığar diye. Bazen aynı şey yüzlerce kez düşünürüz. Bu bana adil gelmez. Bir tarafta bir defacık düşünülmeyi bekleyen konular varken diğer tarafta yüzlerce kez düşünülmüş arsız ve gözü doymayan düşünceler. Düşün ve yaz. Sonra başka şey düşün. Ve şunu çok rahatlıkla söyleyebilirim ki yazmaya başladığımdan beri daha fazla ve farklı şeyler düşünmeye vaktim ve fırsatım oldu. Bir diğer sebep, ben düşünmeyi bir kuyu kazmaya benzetiyorum. Yazmayı da kazıdığım toprağı kuyudan dışarı atmaya. Hepimiz düşünüyoruz yani hepimiz kendi kuyumuzu kazıyoruz. Böyle de biraz ironik oldu ama ne demek istediğimi anladınız siz. Fakat yazmadığımızda kazdığımız toprağın üzerine basıp onu yeniden yerine gömüyoruz. Ve onu tekrar tekrar kazıyor tekrar tekrar olduğu yere gömüyoruz. Yoruluyor ama bir arpa boyu yol alamıyoruz. Kazılmayı bekleyen alttaki toprağa daha da önemlisi asıl amacımız olan su kaynağına bir ömür ulaşamıyoruz. Yazdıkça o toprağı dışarı atmış oluyoruz. Gün geçtikçe daha derine inebiliyoruz böylece. Kaynağa doğru ilerleyebiliyoruz. Diğer yandan bu bir kendini düzene sokma işi aslında. Zamanla hayatınız daha düzenli ve anlamlı olmaya başlıyor. Herkesin hayatı kendi özel odası gibi. Ve odamız bazen darmadağınık olur. Savaş alanına döner. Geçmişin izleri, bugünün dertleri ve geleceğin endişeleri hayat denen bu odamızı öyle bir hale getirir ki köpek bağlasan durmaz. Kapıyı açmadan temizlemek imkansız olur. Bir yerden aldığını odanın bi o ucuna bi diğer ucuna taşımakla temizlik yapılamaz. Önce atılacakları belirler çöpe atarsın. Sonra eşyaların çoğunu salona çıkarıp odayı dip bucak siler süpürürsün. Yavaş yavaş yeniden dizersin eşyalarını. Sabır işidir bu.

İşte kafamızdakileri de böyle toparlarız. Yazdıklarımı değil sildiklerimi okuyorsunuz bu yüzden. Önce çöpleri belirleyip onları çıkarmalıyız aklımızdan. Sonra sıfırdan başlamalıyız. Yazmak kendinizi yeniden tanımladığınız bir işlemdir desem sanırım abartmış olmam. Dediğim gibi sabır işidir bu. Birbirine karışmış bir yumak ipliği kullanmak, açıkta olan ucunu gittiği yere kadar çekmekle olmaz. En başından sabırla açılmalıdır ki ilerde kördüğüm olacak yerden koparmak zorunda kalmayasın.

Hadi siz de yazmaya başlayın !

Rüyalarını Sev

2011-09-18T08:35:00.006+03:00

Düşünüyorum da belki de aslolan rüyalarımızdır. Belki de sadece uyuyabilmek için uyanıyoruzdur. Uyutulduğumuzu sanıyoruz belki de ama aslında uykumuzdan oluyoruzdur hepsi bu. Rüyadan uyanmak için kendi ellerimizle kurduğumuz saatlere ne demeli. Belki de bu bir intihardır. Gerçek sandığımız hayata belki de her sabah bir intiharla uyanıyoruzdur.

Hani küçükken biri kollarından tutup seni kendi etrafında hızla döndürür ve senin ayakların yerden kesilir uçardın ya. Öyle işte. Arkadaki resim sürekli değişiyor. Her rüyada değişen mekanlar gibi. Ama baktığımda hep ellerimden tutan kişi orda. Merkezde. Başrolde. Her rüyada gördüğüm biri gibi.

Rüyalar. Bize farklı iki hayat bağışlanmış meğer. Ben fantastik olanı daha çok sevdim. Evet biraz geriden geliyo. Mesela orada sevdiğim kıza henüz açılamadım. Her gün görüyorum ve hergün bir başka macera. Böyle daha güzel. Giderse diye de korkmuyorsun. Çünkü korktukça daha çok geliyor. Korkularını da sana sevdiren ikinci bir hayatın var. Sev onu.

Farkını Farket

2011-09-12T15:40:00.002+03:00

- İlginçsin.
- Ne gibi?
- Yani ne bileyim farklısın işte.
- İlginçsinden kastın ne bilmiyorum ama farklı olduğumu ilk kez senden duymuyorum.
- Farklı olduğunu biliyorsun. İlgimi çeken de bu farklılığın işte.
- İlgini çeken şeylere ilginç mi dersin sen?
- Evet.
- Aynı şey olduğundan emin misin?
- Keser misin şunu ?
- Peki.
- İlginçsin çünkü farklı şeyleri seviyorsun. Farklı müzikler , farklı filmler, farklı kitaplar.. ve biliyorum farklı hislerin var.
- Herkesten farklı sevmiyorum ama.
- Biliyorum. Herkes gibi ama herkesten farklı şeyler seviyorsun.
- Farklı olmak gibi bir amacım yok. Böyle düşünmen rahatsız eder beni.
- Hayır hayır. Sadece bencilsin.
- Bencil miyim ? Neden ?
- Çünkü sevdiklerini paylaşmak istemiyorsun kimseyle.Başkası sevsin istemiyorsun sevdiklerini.
- Ve bu beni bencil yapıyor öyle mi?
- Aynen öyle. Bencil ve egoist ve biraz da narsist.
- Pekala hakarete başladıysak benim de senin için düşündüklerimi söylememe izin ver.
- Ne düşündüğünü merak ediyorum.
- Çok bilmişsin. Zekisin. Tespitlerin güzel ama çıkarım yapmakta acelecisin. Son zamanlarda insanların yüzlerine kötü konuşmak, gözlerinin içine bakarak hakaret etmek dobralık sayılıyor. Elbetteki arkadan konuşmaktan daha iyi ama göstermelik bir dobralığa kimsenin ihtiyacı yok. İnsanlarda yalakalık kompleksi başladı. Her an kendilerinin öyle olmadıklarını gösterme ihtiyacı duyuyorlar. Dolaylı olarak aynı şeyi yaptıklarının farkında değiller. Kendilerini tatmin etme gayreti. Egoizm bu işte.
- Ben sadece..
- Sen zekisin. Sadece çıkarımlarda acelecisin. Diğerlerini üzerine alınmana gerek yok. Haklısın sevdiğim bir şeyi başkası çok sevsin istemiyorum. Bu kadar bencil olmadığım zamanlar da oldu. Ama baktım ki sevince kaybediyorum ben de kaybetmeyeceğim şeylerde sevilecek taraflar aradım. Kimsenin farketmediklerini farkeder oldum böylece. Herkes gibi ama farklı şeyleri sevdim. Sana bir sır vereyim mi ? İnsanlar çok aptal. Farketmedikleri o kadar çok güzellik var ki sevilecek. Ama dediğim gibi bu bir sır. Eğer insanlar farketmedikleri şeyler arasında farkettiklerinden daha çok ve daha güzel şeyler olduğunu birilerinden duyarsa tüm sevdiklerimi yağma ederler. Asıl bencil olan onlar çünkü.
- Peki aşk ? Kimsenin sevmediği sevmeyeceği birine mi aşık olacaksın?
- Hayır. Tüm diğer sevdiklerimden farklı olarak onu başkalarının sevmesine aldırış etmeyeceğim. Ona kimsenin o zamana kadar farketmediği, dokunmadığı, hissetmediği güzelliklerin anahtarını sunduğumda , benimkine karşılık ona hep daha önce yaşanmış, kirletilmiş ve eskitilmiş duygular ve güzellikler sunacak insanların hiç sanşları olmayacak.
- Peki ya yine kaybedersen ?
- Bu kez kaybeden ben olmam. Beklerim. Kim bilir belki de farkedilmeyenleri seven tek kişi ben değilimdir bu evrende. İşte böyle de narsistim.

Not1 : Bu diyalog herhangi iki kişi arasında geçmemiştir.
Not2 : "Herhangi iki kişi" yukarda "normal iki kişi ya da alelade iki insan" anlamında kullanılmamıştır.

Özür dile İsrail !

2011-09-10T16:20:00.001+03:00

Türkiye eski Türkiye olsaydı ! Çok eski de değil hani şöyle 10 yıl önceki Türkiye. Ne bir gemi kalkardı o limandan zulme inat, zalime inat, zulme ve zalime karşı sessizliğe inat. Ne de cesaret ederdi İsrail ile inatlaşmaya bir koca ülke Türkiye. Bacak kadar boyuyla yakınındaki DEVletlerin anasını ağlatan uzağındakilerin analarına da arada bir selam çakan bir ülke İsrail ile ters düşmek ne haddimizeydi o dönem. Kendi derdimiz kendimize yetiyordu. Ekonomik kriz, başımızdaki tecrübeli beceriksizler, terör, siyasi çekişmeler, toplumsal geçimsizlikler, Kıbrıs, Yunan, Ermeni, Kürt sorunları ve daha fazlası varken biz bizden yapmamızı istedikleri şeyi yapıyorduk . Oturuyorduk oturduğumuz yerde. Zaten istedikleri şeyleri yapma konusunda tatsızlık çıkarmamamız için yok muydu tüm o sorunlar ?

Bundan birkaç yıl önceydi Cumhurbaşkanı Abdullah Gül komşu ülke Azerbaycan’ı ziyaret ediyordu. Aliyev ile Gence’de bir sokaktan geçişleri vardı. Tüm halk evlerinin penceresinden onları izliyordu. Sokaklar bomboştu. Dükkanlar kapalı ve vatandaşların dışarı çıkması yasaktı. Bu gelenek Sovyet Rusya zamanından kalan bir alışkanlıktı ve bu durum bize garip geldiği kadar garip gelmiyordu onlara. Tıpkı oradaki gibi Türkiye’de de çoğu siyasetçi o eski “kalıbının adamı olamayan” Türkiye’nin siyasetçileri ve hala eski alışkanlıkları ile hareket ediyorlar. Yeni dünya düzenini kafaları almadığı gibi eskiyi de unutma eğilimi gösteriyorlar. Kimler mi bunlar? Korkuları onurlarından büyük olan eski kafalılar. Bakın ne diyor KK “'İsrail'e şunu yapacağız, bunu yapacağız'. Hiçbir şey yapamazsın sen. Senin yapabilmen için önce sende yürek lazım”

Değişti Türkiye. Bir kabile reisi tarafından Libya çöllerindeki çadırında kendisine küstahça öğütler verilen bir ülke yok artık. Amerika’nın ordusuna “Bizim çocuklar” dediği bir ülke yok. Bosna’nın yüz sene Türkiye’nin yeniden gelmesini hayal ettik ama gelmedi Srebrenitsa’da gelecek diye bekledik yine gelemedi dediği Türkiye yok. Sırpların Bosna’da “Gelirsiniz diye çok bekledik” diyen atalarımızı katletmesini eli kolu bağlı izleyecek bir ülke yok artık. Açlıktan nefesi kokan bir ülke yok. Lüksemburg’un 1 milyon dolar ile yardımda bulunduğu bir ülke yok. Artık Avrupalının ekonomik kriz yüzünden ülkelerindeki marketleri yağmaladığı bir dönemde, Yunanistan’ın bu sebeple adalarını satışa çıkardığı, formula pisti tadilatı için bile borç aldığı bir dönemde, İngiltere’nin ,İtalya’nın, İspanya’nın battığı bir dönemde, Somali’ye tek başına 460 milyon dolardan fazla yardım edebilen , muhtaç ülkelere yardım gemileri gönderebilen, imf’den paçasını kurtarabilmiş tek ülke Türkiye. Kendi iç sorunlarını açık ve korkmadan konuşup tartışabilmenin yanında komşu ve kardeş ülkelerde de olup bitenlere kayıtsız kalmayan bir ülke artık Türkiye. Daha güçlü. Daha itibarlı. Daha onurlu. Daha bağımsız. Daha kendisi bir ülke Türkiye.Eğer eski Türkiye olsaydı İsrail’e barbar demek yalnızca bir dil sürçmesi ile olurdu. Olmuştu çünkü.

Eğer eski Türkiye olsaydı , hani olmazdı ya oldu diyelim bu Mavi Marmara katliamı. Emin olun özür dileme polemiği hiç olmayacaktı. Karşılıklı olarak özürleşmiştik bile. İsrail’den tırsan bir Türkiye’nin “Senin rızan olmadan zulüm altındaki aç, susuz ve sefil haldeki Filistin halkına yardım gönderme gafletinde bulunduğum için özür dilerim” şeklindeki özrüne karşılık Türkiye’nin Orta Doğu’da Asya’da, Afrika’da ve hatta Balkanlarda lider bir ülke olacağına ihtimal vermeyen İsrail de çekinmeden “He ya biz biraz eşşeklik ettik sanırım . Sizi fazla abartıp geminize topla tüfekle daldık hem de uluslararası karasularında. Gelmeyeydiniz iyiydi ama oldu bi kere. Özür dileriz. Bir daha olmasın. “ derdi. Ama devir değişti. Karşısında bölgesel bir güç var artık İsrail’in. Hatta kendisinden fersah fersah uzaktaki ülkelerle dost ilişkiler geliştirmiş bir yarı küresel güç var. İsrail yaptığına bin pişman. Özür dileriz dilemesine ama bunu yaparsak Türkiye’yi kimse tutamaz diyorlar. Belki seçimlerde Türk hükümeti gider diyerek “özür için zaman verin” dediler. Gitmeyip daha da güçlü gelince “özür dilemeye dileyecez bari kelimelerimizi doğru seçelim de rezil olmayalım” diyerek sırf özür dileme metni için özel dilbilimciler tuttular. Özür dilediklerinde ilişkilerin eskisi gibi olabileceğine de inanmıyorlar açıkçası. Yani önlerinde biri mavi diğeri kırmızı kablosu olan bir saatli bomba var İsrail’in. Özür dilersem ne olur, dilemezsem ne olur. Bekletirsem ne olur. Her halükarda başına gelecekleri önleyemeyecek. İki ucu boklu değnek.

Özrü kabahatinden büyük denir ya. Aynen öyle işte. Utanmadan bir de “Pkk’ya yardım ederiz” diyorlar. Terörist bir devletten başka ne beklenir ki ? İspanya bunları kovduğunda Almanya yok etmek istediğinde kim sahip çıkmıştı bunlara. Nankör oldukları kadar da kalleşler. Şimdiye kadar kendilerine şefkat için uzanan ellerden bir Osmanlı tokatı yemeden uslanmayacak bunlar. Şunu çok iyi biliyorlar ki her şey Türkiye’nin bir göz kırpmasına bakıyor.Tüm dünyanın dışladığı bir dönemde Türkiye’nin elinden tutup dünyaya döndürdüğü İran bir işaret bekliyor, Mısır da öyle , Ürdün’ün de kuyruk acısı var, Lübnan’ın da, Suriye’nin de. Bunu bildikleri için korkudan ne yapacaklarını ne diyeceklerini bilmiyorlar.

Ama dileyecek. Başka çaresi yok. Neymiş efendim “Özür dilemeyiz ama üzgünüz”. Gerçekten mi ? Napalım şimdi ? Seni üzdüğümüz için biz mi sizden özür dileyelim ? Üzgünüz demekle olmaz. Biz de üzgünüz, biz 9 şehit verdik biz de üzgünüz. Bizden bir farkınız olmalı. Ben çok üzgünüm mesela. Onlardan biri akrabamdı. Daha yeni yuva kurmuştu. Daha yeni baba olmuştu. Şimdi ardında iki yaşındaki kızı Melek , gözü yaşlı annesi ve eşi . İkimiz de sadece üzgünsek ya biz de sizin gibi barbarız, katiliz, zorbayız, işgalciyiz. Ya da siz öldürmeyi bildiğiniz gibi pişkinliği de iyi biliyorsunuz. Tazminat öderiz diğerlerini yaparız ama özür dilemeyiz diyorlar. Suçlusun. Tazminatı zaten vereceksin. Doğrusu senin parana kimsenin ihtiyacı da yok. Ama onu ödemen “Ben bir eşşeklik yaptım” demenin fiiliyatı hükmünde olacağı için ödeyeceksin. Yoksa şehit ailelerine devletimiz ve İ.H.H elinden geldiğince destek oluyor zaten. Hatta onların anısına öğrenci yurtları, spor salonları, kültür merkezleri yapılacakmış. 9 Şehide 9 eser projesi başlatılmış. Filistin dönüşü annesini umreye götüreceğini söylemişti ama dönmek nasip olmamıştı. İ.H.H onun bu arzusunu bile yerine getirdi ve annesini kutsal topraklara gönderdi. İsrail’den beklenen en önemli şey özür .

“ Tüm Türk halkından, insanlıktan, şehit ailelerinden özür dilemelidir İsrail”

“Ben yine barbarlık yaptım demesine de gerek yok”

“Ben Filistin’in suyuna kısırlaştırıcı kimyasal ilaçlar katıyorum ama bu Türkler kalkmış dünyanın bir ucundan buraya su getiriyordu itirafına da gerek yok”

“Özür dilerim. Pişmanım ” de İsrail.

Blogger N'lerini Seçiyor

2011-09-08T20:30:00.003+03:00

Mimler. Bilirsiniz ödevlere çok benzer bunlar. Ve ben ödevleri ne yapmam? Sevmem. Sevmediğim bir şeyi ne yaparım? Yapmam. Yapsam da ne yaparım? Geç yaparım. Geç olur ama ne olmaz? Güç olmaz. Olmadı yaptım. Yaptım da noldu ? İyi oldu. İyi oldu da ne oldu? Çok güzel iyi oldu tamam mı ? Tamam.

Taze Kahve kendisine gönderilen mimde beni en güzel tasarıma sahip blogger seçmiş ve mimlemiş. Tasarımı ben de çok seviyorum ve bu yüzden uzuuuunca bir dönem en doğru tema için uykusuz kaldıktan sonra bu temaya otağımı kurdum. Tema önemli. Bu konuyu halletmeden yazmak benim için imkansızdı. Taze Kahve'ye teşekkür ediyorum. Bu arada Desperate Housewife da eN çok bilgilendiren blogger demiş ama bildiğim tek şey hiçbirşey bilmedğmd.. öhöm öhm :) Sağolsun. Sağol. Bir de Tutsi tutmuş bana en kültürlü şeyisinden demiş. Ona da teşekkürler. Teşekkür'ün şükrün çoğulu olduğunu ve bir daha çoğul eki getirilemeyeceğini bildiğim halde yazdım teşekkürler'i. (arada bilgi var çaktınız mı ?)
Gelelim mimin konusuna. (COPYpAste )

Kurallar:

• Yazının başlığı “Blogger “N” lerini seçiyor” şeklinde olmalı.

• Her kategori için en fazla üç seçim yapabilirsiniz. (Sadece bir kategori için, üçten fazla isim yazma hakkınız var)

• Ekstra bir kategori daha ekleyip seçiminizi yapabilirsiniz. Kategori açarken mümkünse seçiminizi en güzel, en akıllı, en zeki gibi şeylerden yana kullanmayın. Tamam birbirinizi tanıyor olabilirsiniz ama burada genel seçimden bahsediyoruz ve birbirimizi (genelde) sadece yazılarımızdan tanıyoruz. Yazılardan yola çıkarak sonuçlara varabileceğimiz kategoriler olmalı.

• Aynı kişiyi birden fazla kategoriye yazabilirsiniz. Mim yazılarınızın okunduğuna dair, sahibi tarafından yorum bırakılması gerekir. Bir gün içerisinde yazılarınıza yorum gelmezse mail atarak haber verirseniz en doğru sonucu elde etmiş olursunuz.

• Listede ismi olan herkes mimlenmiş sayılır.

Gelelim Benim seçimlerime.

En İyi Tasarıma Sahip Blogger : Kediler ve Kitaplar sade bir blog ama kendi çizimleri olan bannerları bile Umut ve Çavlan'ı benim gözümde bu kategori için ilk sıraya getirmeye yeter. Ayrıca yazı içerisinde de " metin-grafik" dengesi oldukça iyi. Bir diğeri "İnsanat" adlı bloguyla dikkatimi çekmiş "İnsan olun biraz" kod adlı blogger.
En Çok Eğlendiren Blogger: Kate Orange , Syhn , Pippi Haşmet , Dwarfwaves ,
En Çok Özlenen Blogger: Kupa Kızı (gitti de gelmedi) , Leithycat (Mesaj attığı kadar yorum yapaydı iyiydi)
En Akıcı Yazan Blogger : Bi dost , khaos ,
En Güncel Blogger : Öykü , Essra ,
En Meraklı Blogger : Blogger Modifiye , Ehl-i Blog , Desperate Houswife ,
En Çok Gezen Blogger : ayşa , Taze Kahve ,
En Çok Bilgilendiren Blogger : İçimden geldiği gibi , Hatsumomo ,
En Çok Kendini Anlatan Blogger : Mel Jones , Maya ,
En Çok Yorum Yapan Blogger: Taze Kahve ,
En Yetenekli Blogger (Bu benden bir kategori ) : Mustafa Soydan, stickman , Dalgaları Aşmak ,

Unuttuğum olursa sonradan dahil edeceğimdir. Bilginize.
Bitti.

Korkunun Anatomisi

2011-09-04T19:45:00.009+03:00

Yine güzel bir kitap, yine orijinal bir konu. Bitmesin dediğim etkileyici ve sürükleyici bu hayranlık uyandıran kitap gerilim romanlarında daha önce hiç rastlamadığım bir yöntemle kaleme alınmış. Polisiye-Gerilim romanlarının karmaşıklaşmadan ve soru işaretlerinin dozunu kaçırmadan yazılmış olması ne kadar önemliyse tahmin yapmaya da engel olmaması ve okurken soru işaretlerini tüketmemesi de o derece önemlidir. Tabi her okur bu romanlarda ters köşe olmayı ümit eder. Bunu da sağlamışsa tadından yenmez. Jonathan Santlofer’in orijinal adı “Anatomy of Fear” olan “Korkunun Anatomisi” kitabı az önce ideal gerilim romanları için saydığım şartları fazlasıyla karşılıyor.

Gerilim romanlarının defosu genellikle sonuca bağlama kısmında olur. Son derece akıcı, heyecanlı , sürükleyici bir anlatımın sonrasında anlaşılmaz saçma ve o heyecanın gerisinde kalmış bir final. Zannediyorum bir an önce bitirmek istiyorlar yazarlar. Sabırsızlanıyorlar. Bu kitabın yazarı Santlofer ise yazarlıktan önce bir ressam. Resim yapmak ise sabır gerektiren bir iş. Fazla bir çizgi ile eksik bir dokunuş arasında hiçbir fark yok. İkisi de dikkat dağıtır nihayetinde ve ikisi de kusurdur. Santlofer belli ki bu alışkanlığını yazma yeteneği ile desteklemiş ve ortaya güzel bir kompozisyon çıkmış.

Meraklandıracak kadar konusundan bahsetmenin hiçbir zararı olmaz sanırım. Baş kahramanımız Nathan Rodrigez’in babası Meksika asıllı Amerikalı bir eski polistir. Anne tarafından da Yahudi olan Rodrigez’in babası görev yaptığı sırada öldürülmüştür ve bu olayda Nathan da dolaylı olarak işin içinde olduğu için unutmak istediği bir geçmişle yaşamaktadır. Rodrigez de babası gibi polis olmuştur ancak sokak görevlerine gönderilince 3 gün içinde istifa etmiştir. Çünkü babası yaşıyor olsaydı onu son derece yetenekli bir ressam olarak görmeyi başarılı bir polis olarak görmekten daha çok isteyeceğini düşünmüştür. Ne var ki o çoktan polislik mesleğinin yüz karası olarak damgalanmıştır eski meslektaşları arasında. Birkaç vakada tanıkların tarifleriyle hayranlık uyandırıcı benzerlikte çizdiği robot resimler sayesinde failleri yakalatan Rodrigez dikkatleri üzerine çekmiş olsa da O hala sokak tecrübesi bulunmayan beceriksiz bir eski polis olarak görülmektedir camiada. Küçücük bir bilgi kırıntısı ile failin birebir resmini nasıl çizebiliyor olduğunu kendisi bile anlayamamıştır ama nasıl yapıyorsa yapsın işe yaramaktadır. Cinayet masası kadın dedektifi Terri Russo Rodrigez’in bu yeteneğinden etkilenir ve üzerinde çalıştığı bir vaka için onu beraber çalışmaya ikna eder. Bu kez aradığı yüz kendisi gibi ressam olan bir seri katilin yüzüdür. Katil öldürdüğü her maktulün yanına cinayet anını ve suç mahallini detaylarıyla betimleyerek resmettiği bir eskiz bırakmaktadır. İki ressamdan biri maktulü diğeri katili çizmektedir. Çizimlerin de kitapta yer alması kitaba çizgi roman havası katmış. Ayrıca onlarca İspanyolca kelime ve deyim öğreneceğinizi söylemeliyim.Silahların değil kalemlerin konuştuğu bir düellonun ortasında bulacaksınız kendinizi.

Yok yere esrarengiz bir hava katmak istemem ama okurken burnumun kanamış ve bir damla sayfaya damlamış olmasının dışında yüzüstü uzanmış yerde okurken fantastik bilimkurgu filmlerinden fırlamış gibi çılgın bir örümceğin devekuşu gibi koşup yüzüme sıçraması ve benim müthiş bir refleksle kitabı fırlatıp havadayken onu etkisiz hale getiriş olmamı neyle açıklayacağımı bilemiyorum.

Yazarın diğer kitaplarını da merak ettim. Diğer kitaplarının bir kaçının ismini vereyim. Ölüm Ressamı ( TheDeath Artist) , Renk Körü ( ColorBlind) ve Öldürme Sanatı ( The Killing Art). Anlayacağınız üzere adamın bir tarzı var. Kitap isimlerinden bile bu gayet açık bir şekilde anlaşılıyor. Ve sanırım onlarda da çizimler yer alıyor bu kitapta olduğu gibi. Eee adam bu işin ustası sonuçta. Güzel sanatlar mezunu ve yüzün üzerinde sergi açmış. Yazmaya başlaması da ilginç olmuş. 5 yıllık çalışmaları Chicago’da açtığı sergide yanınca yazmaya yönelmiş.

Kitabın girişinde Paul Ekman’ın “Maskeyi Düşürmek” adlı kitabından güzel bir alıntı var.

“İnsanlar kelimelerle yalan söylemekte, yüzleriyle yalan söylemekten daha ustadırlar.”

Belirteyim Paul Ekman ünlü bir yüz okuma uzmanı.

Kitaptan öylesine iki alıntı ile bitiriyorum. Kendinize iyi bakın. Keyifli okumalar.

…çünkü eğer hayatınızda biri yoksa evli çiftler sizi evlendirmeyi görev addederler…

İnsanlar yüzlerimizin , gerçekten ne hissettiğimizi açığa çıkaran tamamen bağımsız istemsiz kas hareketleri sistemi tarafından kontrol edildiğini fark etmiyor. Gerçeği öğrenmek istediklerinde söylenen şeye bakıyorlar. Bense , insanların yüzünden neler olduğuna bakıyorum.

Karanlık ve Siyah

2011-09-01T12:27:00.005+03:00

Küçük kız ile genç anne bahçedeki salıncakta karanlığı örtünmüşlerdi üstlerine. Kadın iki ayağını da salıncaktan sarkıtırken küçük kız bağdaş kurmuştu hemen yanında. Hep aynı sayıda salınımdan sonra ayağını yere değdirip yeniden hareket ettiriyordu salıncağı. Gidiş gelişlerini sayıyormuş gibi görünse de gerçekte buna kafa yormamıştı hiç. İkisi de gözlerini yukarı dikmişti. Salıncak hızlıyken yıldızlar kuyruklu gibi görünüyordu. Yavaşladıkça kuyruk kısalıyordu. Ve kayboluyordu. Sonra hızlanıyorlardı. Yine kuyruk. Ve yine kayboluyordu. Belki de buydu salınımları sayarak hareket ediyormuş gibi görünmelerini sağlayan.

“Anne” dedi. “Neden geceleri gökyüzü siyah ?” Belli ki küçük kız bu aralar renkleri düşünmeye başlamıştı. Geceye “karanlık” değil de siyah demesi bu yüzdendi. Geceleri de gökyüzünün siyah olmadığını düşündü ama kızının kafasını karıştırmak istemedi.

“Çünkü güneş battığında karanlık olur her yer.” derken önce siyah demek yerine “karanlık” demesinin doğru olup olmadığını sonra da “her yer” derken geceleri gündüz kadar ışıklı olan şehirleri düşünmüştü mikro saniyeler içerisinde. Oysa ikisinde de tercihini bu düşüncelere göre yapmamıştı. Şimdi daha ayrıntılı düşünüyordu. Karanlık ile siyah aynı şeyler miydi? Başka renklerden de karanlık olur muydu ? Karanlık biraz kaybolmaktı. Karanlık bir miktar korkmaktı. Karanlık boşluk. Karanlık biraz ümitsizlik, acı, çaresizlik.. Karanlık biraz başka şeylerdi. Siyahsa hiçbir şeydi. Bir renk bile değildi siyah. Mavi değildi mesela. Beyaz da. Siyah siyahtı işte.

“Güneş nereye batar anne?” Bu daha karmaşık bir soruydu. Bu kez kendi içinden de bir soru geldi. “Güneş neden batar?” Kendisinin de küçük kızından aşağı kalır yanının olmadığını düşündü ve gülümsedi. Küçük kız annesini güldürdüğünü düşündü ve göz göze geldiler. Aynı anda bir kahkaha. Sonra çocuk cevap bekledi tekrar annesinin gözlerinin içine bakarken. Güneşin bir yer için her saniye batarken aynı anda başka bir yer için her saniye biraz daha doğuyor olduğunu anlatmak sandığı kadar kolay olacak mıydı acaba ? İlgi çekici bir cevap vermeyi deneyecekti bu defa. Nereden başlayacağını kısa bir süre düşündükten sonra konuşmaya başladı.

“ Dört büyük melek hakkında herhangi bir şey duymuş muydun daha önce ?”
- Aaaa evet. Babaannem anlatm…
- Mikail adındaki melekten de bahsetmiştir eminim. Hani yağmur yağdıran, rüzgar estiren, şimşek çaktıran melek var ya. İşte o melek her sabah güneş doğarken maviye ve her akşam batarken tekrar siyaha boyar gökyüzünü .

Küçük kız duyduklarından çok etkilenmiş ve pür dikkat annesine odaklanmıştı.

Anne devam etti “ Güneşi bir el feneri gibi düşün şimdi. Birisi bu fenerle evimizin etrafında dönüyor olsa. Onun yürüdüğü taraf gittikçe aydınlanırken arkası gittikçe kararır. İşte dünya bizim evimiz ise güneşte Mikail’in elindeki fenerdir."

- Şimdi söyle bakalım. Güneş nereye batıyor ?”
- Evimizin arkasına mı ?
- Bildin çocuk :)

Annesi küçük kızın “ Peki el fenerini döndüren melek sabah ve akşamları boyama işini nasıl aynı anda yapabiliyor ki?” diye sormasından korkuyordu. Oysa küçük kız “ Bir akşam vakti Mikail uyuya kalırsa neler olabileceğini hayal ediyordu” Ama bununla ilgili hiçbirşey sormadı. Düşünürken uyuya kalmıştı. Doğrusu ikisi de bu gece yüksek performans sergilemişti. Anne kızından sonra bir müddet daha düşünmüştü. Anlattıklarına kendisi ne kadar inanıyordu. Şu boyama işine özellikle. “Saçmaladım” diye geçirdi içinden. Mikail’in başka işi yok günde iki kez gökyüzünü mü boyayacaktı. Hem geceleri karanlık mıydı yoksa siyah mı ? Güneş nereye batıyordu ? Neden ?

Gerçek şuydu ki ne gece ne gündüz gökyüzünün rengi değişmiyordu. Sadece tuhaf bir şekilde tüm insanlar gündüzleri maviyi, geceleri siyahı yakıştırıyordu gökyüzüne. Ve en çok siyah yakıştırılıyordu karanlığa ? Karanlık biraz kaybolmaktı. Karanlık bir miktar korkmaktı. Karanlık boşluk. Karanlık biraz ümitsizlik, acı, çaresizlik.. Karanlık biraz başka şeylerdi. Siyahsa yalnızca biraz karanlık.

Puzzle

2011-08-26T13:16:00.003+03:00

Daha önce hiç görmediğimiz bir şeyin puzzle ı konulmuş önümüze.
Bir yandan anlamlı bir şeyler yapmaya bir yandan da anlamaya çalışıyoruz.
Puzzle ı en geç tamamlayanlar resmi anladığını sanıp onu yapmak için diretenler oluyor.
Hep bi eksik, hep bi fazla, hep bi mantıksız parça.
Resmin düşündüğümüz gibi olamayabileceğini anladığımızda yorgun ve kırık bir halde buluyoruz kendimizi.
Yeniden başladığımızda herşeyi bozup..
Cesaret edemiyoruz tekrardan 'Bu o ' demeye.
Anladığımızı söylemeye cesaret edemiyoruz resmi.
Tahminde bulunmaktan korkuyor, eksik parçayi aramayı bırakıp, sadece elimizdeki parça için en anlamlı yeri arıyoruz.
Sadece yaşıyoruz.
Sadece yaşamakta olan her şey gibi.

Nouvelle Vague - In A Manner Of Speaking

Film Sepeti 15

2011-08-24T14:48:00.004+03:00

İncir Reçeli P

"Bu filmi daha yeni mi izliyorsun sen ? " diyeceksiniz şimdi. Evet çünkü sebepleri var. Daha film gösterimdeyken gitmeyi düşünmüştüm. Ama biri "izle" deyince erteledim durdum hep. Filmi aldım ama durdu aylarca masanın üzerinde. Acaba nasıl bir film diye merak ettim. İnsan kaybetmek istemediği ama buna mecbur kalıp elinden bir şey gelmediği durumlarda elinde ona ait kaybetmeye mecbur olmadığı ne varsa saklıyor saklayabildiği kadar. Ben de tüketmek istemedim. O yüzden izlemedim bu zamana kadar. Klasik aşk filmlerinden farklı. Konusu, işlenişi, felsefesi, replikleri, sonu ve oyunculuğu ile çok beğenip kesinlikle izlemenizi tavsiye ettiğim bir film "İncir Reçeli" . Özellikle Sezai Paracıkoğlu başrolde mükemmel bir performans ortaya koymuş ve tabi ki senarist ve yönetmen Aytaç Ağırlar'a tebrikler. Bu filmle bu iki isim unutulmazlar arasında artık. Filmin müzikleri de güzeldi ama ben en çok final sahnesindeki bu parçayı sevdim. Sanırım Engin Bayrak söylüyor. Dinleyelim.

“Sen o kadar bir şey söylemeden gidersin ki; üstüne milyonlarca bir şey söylenir."

Yaşam Şifresi P

Yaşam Şifresi(Source Code) filmini izleyeli çok oldu aslında. Ama ben uzun zamandır film yazısı yazmadığım için bahsedemedim. İzledikten hemen sonra yazsam sanırım çok uzun bir tavsiye yazısı yazmış olurdum. Çünkü gerçekten övgüyü hak ediyor. Başlangıç filminin ne kadar gölgesinde kaldı bilmiyorum ama gördüğüm kadarıyla hak ettiği kadar bahsedilmedi bu filmden. Üst düzey bir film ve izlenmeye değer. Özellikle bilim-kurgu severler için bu film bir zorunluluk. Filmden önce George D Shuman'ın "Son 18 Saniye" ve "Son Nefes" , J. Richard Gott'ın "Einstein Evreninde Zaman Yolculuğu" kitaplarını okumuş ve "Elegant Universe" adlı şuradaki 3 saatlik belgeseli izlemiş olsanız bu film size çok daha anlamlı gelebilir. Tabi ki tüm bunları bir film için yapın demiyorum.

Vaat Edilen Cennet ( Paradise Now) P

Vaat Edilen Cennet(Paradise Now) Filistin'i anlamak için izleyebileceğimiz olabildiği kadar tarafsız bir film. Fakat tarafsızlığı İsrail'in "Onlar da bize saldırıyor" şeklindeki bahanelerine tokat gibi bir cevap vermesine engel olamamış. Kendi ülkelerinde mahkum gibi yaşayan bir milletin filmde olacakların dışında nasıl bir özgürlük mücadelesi verebileceğini düşünürken siz de kendinizi onlar kadar çaresiz hissedeceksiniz. Bu filmin dünyaya mesajı var o yüzden izleyin diyorum.

Çizgili Pijamalı Çocuk W

Bu filmden övgüyle bahsetmişlerdi ben de merak edip izledim. Çocukların başrolde olduğu filmleri her şeye rağmen izlemek istiyorum çünkü rol yaparken bile saklayamadıkları bir doğallık var. Çocukların oyunculuğunu sevdim yine ama "Nazi" konulu filmler nedense beni çok etkilemiyor artık. Çünkü çoğu kez işlenmiş ve bilinen şeyler oluyor izlediklerim. Bu filmde de tek bir olay var ve kötü anlatılmamış. Ama bir "Life is Beautiful" kadar olmak için kırk fırın ekmek yemesi gerekir. Nazi filmlerine doymadıysanız izleyebilirsiniz.

Gölge Hırsızı | Marc Levy

2011-08-21T14:55:00.003+03:00

Ortalarına kadar okumuş olduğum iki üç kitap olmasına ve hiç başlamadığım diğer onlarca kitaba evde yer bulamamama rağmen dün gidip kitap aldım yine. Depresyona girince saçını kesmenin, veya kadınların kendilerini iyi hissetmeleri için alış veriş yapmalarının benzeri bir davranış bu benim için. Çiçekten öz toplayan arı gibi hissediyorum kendimi kitap bakarken. Asla belli bir kitabı almak için girmiyorum kitapçıya . Bazen bir saati buluyor iki üç kitap alıp çıkmam. Tek tek dokunuyorum, bazılarının orta sayfalarından birkaç cümle okuyorum, inceliyorum. Etkilenmeliyim o kitaptan. Duruşundan. Gizemli gelmeli bana ve evet kapak tasarımı benim için önemli. Dün kendilerini bana beğendiren iki kitap vardı. Biri Jonathan Santlofer’in “Korkunun Anatomisi” diğeri ise Marc Levy’nin “Gölge Hırsızı”.

Eve gelir gelmez ikisinden de bir kaç sayfa okudum ve neden bilmiyorum ilk önce “Gölge Hırsızı” nı okumaya karar verdim. Geçenlerde bir blogda “insan ağlarken karpuz yememeli” başlıklı çok beğendiğim bir yazı okumuştum. Dün ben bunun “insan ağlarken kitap okumamalı” olanını düşündüm. Başka bir zamanda okusam bu derece sever miydim bu kitabı diye soruyorum da kendime. “Evet evet severdim” diye cevap veriyorum şizofrence. Okudum. Bir şeyleri unutmak için, bazı düşüncelerden uzaklaşmak için okudum. Ve bitti az önce. En son “İncir Reçeli ” bittiğinde böyle hissetmiştim kendimi.

Beni uzaklara götürmesi ümidiyle okuduğum “Gölge Hırsızı”, beni bana getirdi diyebilirim. Cedric’i severim ve bu kitap öyle tatlı başladı. Küçük bir çocuğun tertemiz sevgisi, üzüntüsü, korkuları, anıları biraz fantastik şekilde anlatılıyordu ilk başlarda. Daha da güzelleşti sayfalar ilerledikçe. Çocuk büyüdü ama anılar peşini bırakmamıştı. Kendimi gördüm bazı yerlerde, severken, kaybederken, korkarken, üzülürken. Bütün gece kendi kuyruğunun peşinde koşan kedi gibiydim okurken. Konusundan bahsetmek kötülüğünü yapamam size. Kapak yazısını da okumayın. Ben öyle yaptım mesela. Ama arada sırada sırf güzel kapağına bakmak ve düşünmek için kitabı kapatacağınızdan eminim. Orijinal adı "le voleur d'ombres " olan Fransızca kitabı bu kadar başarılı çevirdiği için Ayça Sezen’e de teşekkürler. İlk kez bir çevirmene teşekkür ediyorum . Okuduğum en güzel kitaplardan biri olan “Gölge Hırsızı” nı onsuz düşünmeyeceğimi belirtmeliyim.

Girişte yer alan Romain Gary’nin şu sözleri acaba önce bu kitabı okumama karar vermemde ne kadar etkili olmuştur tam olarak bilemiyorum.

“ Aşk, en çok hayal gücüne ihtiyaç duyar, biliyor musun ? Her birimiz olanca hayal gücüyle, bütün gücüyle öbürünü yaratmalı ve gerçekliğe ufacık da olsa yer bırakmamalıyız; işte o zaman, o iki hayal gücü karşılaştığında… Dünyanın en güzel şeyi olur. “

Kitaptan rastgele cümleler (Bu da benim Trailer'ım olsun o zaman)

"Birkaç gün öncesine kadar ona ihtiyacım yoktu, iyi kötü bir hayatım vardı ve devam ediyordu. Şimdi ise Clea’dan haber alamamak hayatımı bir yıkıntıya çevirmişti. İnsanın mutlu olduğunu hissetmesi için birinden bir işaret beklemesi çok ürkütücü."

"Uçurtma uçurmak tıpkı bisiklete binmek gibidir, yıllarca elinizi sürmeseniz de asla unutmazsınız."

“Bugün annem öldü.” Bu cümleyi yüz kere tekrarladım kendi kendime ama yüzünde de inanamadım. Rahip haklıymış, Tanrı’ya inanın ya da inanmayın, bir anne asla tam olarak ölmez, sevdiği çocuğun kalbinde ölümsüzdür O “

“ İnsan yalan söylemeye bir başladı mı nerede duracağını hiç bilemiyor. ”

“Sen benim gölge hırsızımsın; nerede olursan ol, seni bulacağım.”

Gölge Hırsızı, ardımızda bırakamadığımız anları, anıları ve aşkları anlatıyor. Yani peşimize takılan, kurtulamadığımız gölgeleri...

Şimdi sıra "Keşke Gerçek Olsa" da.

Sabrın Sonu "Felakettir"

2011-08-18T15:40:00.001+03:00

Gencecik delikanlılarımızın , atalarımızın kendilerinin yaşamayacağını bildiği halde torunları için canlarını verdiği bu vatana olan namus borcunu ödediği askerlik döneminde "bir avuç cahil domuzun" saçma sapan hayalleri yüzünden "hayatının baharında" o gün onun yerinde olmayan "Ahmet" , "Mehmet", " Atakan", "Ayşe", " Anıl", "Berke" ,"Can" gibi "sevmeyi " hayal ederken; "Aytaç", " Cem", " Türkan", " mahalle arkadaşı" ," kuzeni", " sınıf arkadaşı", " ve tanımadığı tüm yaşıtları " gibi doktor, avukat, öğretmen, mühendis, mimar, müzisyen, gazeteci, futbolcu, şarkıcı veya başka bir iş-meslek sahibi olmayı , "Levent", "Murat", "Önder", "Beren", "Ada", "Fatma" , " abisi" , "ablası", "arkadaşı" veya " her yaz bir başkasına aşık olan ünlüler" gibi sevdiği ile yuva kurmayı, "televizyonda, fotoğraflarda" görüp, arkadaşlarından duyduğu cennet gibi tatil mekanlarına gitmeyi, "Hazal", "İlkyaz", "Kutay" gibi "Sen" gibi 3 gün, bir hafta, bir ay sonra annesine kavuşmayı planlarken.. Bir ses. Bir kurşun. Bir sızı. Karanlık. Sessizlik. Bitti.

Bir değil iki değil. Yüz değil bin değil. On binlerce delikanlı. Şimdi yoklar. Hayır biz olalım diye değil. Biz sevebilelim diye değil. Biz evlenelim yuva kuralım biz iş sahibi olalım gezelim tatil yapalım diye değil. O çok önceydi. Kurtuluş savaşındaydı o. Tüm bunlar için yüz yıl önce ve daha önce yüzyıllar boyunca atalarımız canlarını verdi zaten. Peki bugün birimizin kardeşi, birimizin oğlu, akrabası, sevgilisi, babası.. kimin için ne için can veriyor ? Bir avuç domuz "asla olmayacak" bir şeyin hala hayalini kurabildiği için. Bir avuç cahil, bir takım devletlerin şişirmesiyle kendini darı ambarında sandığı için. Bir avuç "hain" kendileri yüzünden cahil kalmış insanları kolayca kandırabildiği için. Bir avuç "cahil ", insan olmamayı da seçme özgürlüğü sandığı için. Bir avuç bebek katiline kul olup ne Allah, ne Din ne Kuran, Peygamber, Ramazan... başka hiçbir kutsal tanımadıkları için.

Ben empatiyi severim. Öyle ki kendimi otun böceğin hayvanın yerine bile koyarım bazen. Onları da anlamalı derim. Anlamalı çünkü onlar derdini anlatacak şekilde yaratılmamış diye düşünürüm. Ve şükrederim beni insan olarak gönderdiği için Allah'a. "Diyalog, demokratik zemin, halk" diyip duruyorlar. Kusura bakmasınlar hayvanları bile anlıyorum da bunların saçma söylemlerine ve beklentilerine hala akıl erdiremiyorum. Onlar istedi diye değil (zaten istemediklerini hepimiz biliyoruz ) bizim vatandaşlarımız hakediyor diye bir çok hakkı teslim edildi. Dilleri serbest oldu. Olması gerekiyordu. Kanallar devlet eliyle açıldı şimdi de özel kanal açmak mümkün oldu. Bunlar ayrıştırıcı değil birleştirici şeylerdi. Üniversitede bölümler bile açıldı. İstendi ki ülkemizde bir yabancı vatandaşın sahip olduğu haklar bir avuç hain yüzünden bizim kendi vatandaşlarımıza yasaklanmış olmasın. Yatırımlar yapıldı. Yollar, hastaneler, okullar, barajlar, fabrikalar.. İstendi ki bir avuç cani yüzünden bugüne kadar bir çok güzellikten mahrum kalmış vatandaşlarımız daha fazla bu imkanlardan mahrum kalmasın. Devletin eli her bireye uzandı. Yardım edildi. Bir tek vatandaş için uçaklar helikopterler uçuştu . Her vatandaşın devleti için kıymetli olduğu gösterildi. Nankör değildi bu insanlar. Ama bir avuç pislik bu durumdan rahatsızlık duydu. Kimi kandırabileceklerdi şimdi, kimi neyle sömüreceklerdi. Ne anlatacaklardı artık daha bilinçli olan insanlara. Artık kimse onları muhatap almıyordu. Para kaynakları bir bir kesiliyordu. Arkalarındaki devletler kendi can derdine düşmüştü. Yalnız ve nefessiz kaldılar ve panik halinde saldırmaya çırpınmaya başladılar. Bitecek. Önce insanca "yola gelin" dendi. Bir fırsat tanındı. Ama La Edri ne demiş "Cahil ile sohbet etmek güçtür bilene, Çünkü cahil ne gelirse söyler diline". Aynen öyle oldu. Boş hayallerini tehditler savurarak sayıkladılar. Laftan anlamadılar. Sabrı zorladılar. Sonuç ?

"Nush ile uslanmayanı etmeli tekdir, tekdir ile uslanmayanın hakkı Kötektir"

Sosyal Medya ve Siyaset

2011-08-14T18:05:00.003+03:00

Moldova’da seçimden çok az bir farkla bir kez daha yenilgiyle ayrılan batı yanlıları Facebook, Twitter ve Sms’ler yardımıyla örgütlenip isyan başlattılar, parlamentoyu basıp yangın çıkarttılar. İran’da da benzer olaylar yaşanmıştı. Sonrasında da yaşanmaya devam edecekti dünyanın farklı ülkelerinde. Her zaman yıkım için bir araya gelmiyordu sosyal medya, zaten en büyük dikkati bir zaferle üzerine çekmişti. Amerikan seçimlerinde Obama’nın zaferi sosyal medyanın ilk büyük dokunuşunu meydana getirmişti. Güneyli bir kağıt satıcısının tek oğlu olan ChrisHughes, kazandığı burslarla önce seçkin bir hazırlık okulu olan Philips Akademisi’ne sonra da Harvard’a gitmeye hak kazanmıştı. Şanslıydı. İkinci sınıfta Mark Zuckerberg ile oda arkadaşı olmuştu. Diğer oda arkadaşları Dustin Moskovitz ve sınıf arkadaşları Eduardo Saverin ile birlikte Facebook’u kurmuşlardı. Chris sitenin işlevselliği üzerinde çalışıyordu ve popüler olunca sözcülük görevini üstlenecekti. Diğer arkadaşları bu işi okulla birlikte götüremeyeceklerini düşündükleri için okuldan ayrılırken, Chris hep hayalini kurduğu üniversiteden mezun olmayı seçti. Ama arkadaşlarından ayrıldığı anlamına gelmiyordu bu. Tatillerde yine onlarla birlikte Facebook için çalışıyordu.

Günün birinde çok büyük bir iş teklifi aldı. Amerika’da seçimler yaklaşıyordu. Teklifi yapan Obama’nın internet Müdürü Jim Brayton’du. Seçim kampanyasının internet ayağından sorumlu müdür olması isteniyordu. Obama hayranıydı ve düşünmeden kabul edip Facebook ile ilişiğini kesti. Ekibiyle birlikte, tanıtımlara başladılar, bloglarda paylaştılar, profiller oluşturdular, kampanya için para topladılar ve ülkenin her tarafındaki destekçileri de harekete geçirip etkinlikler düzenlediler. Bu örgütlenme sayesinde fazladan 5 milyon kişi kazanmış ve kampanyaları için açtıkları siteye koydukları tek bir bağış butonu sayesinde 500 milyon dolar toplamayı başarmışlardı. Seçimden Obama zaferle ayrılıp Amerika Birleşik Devletleri’nin 44. Başkanı olurken herkes Hughes’den “Obamayı Başkan Yapan Çocuk” diye söz ediyordu. Sosyal medyanın kitleleri harekete geçirme ve yönlendirmedeki rolü böylece daha belirgin olarak ortaya çıkıyordu. Değişim, toplumda en geç değişen ve gelişen “politika” ya nüfuz etmişti.

Devamı gelecek...

Nimueh'in Gözleri

2011-08-11T15:55:00.001+03:00

İki gün üst üste yazmak adetim değildir ama Cs5'in inmesi bir saat sürecek madem ben de bu boşluğu bu şekilde değerlendireyim diye düşündüm. Bu yıl mezun oldum bilenlerinizin bildiği gibi. Kpss'ye hazırlanacağım bu bir yıllık (en az) boşlukta zamanın dolu dolu geçmesi için değişik kurslara katılmaya karar verdim. Değişik kurslar dediysem "Cenaze yıkama ve kefenleme" veya "Su altı fotoğrafçılığı" gibi ilginç kurslar gelmesin aklınıza. Yarım yamalak İngilizcemi derleyip toplamak üzere yabancı dil kursuna bunun yanında web tasarım, grafik tasarım ve autocad kurslarına. Hepsine aynı anda başlamadım tabi ki , önce ingilizce dedim. Diğerlerini de ilerde 3 D Max için kolaylaştırıcı olur diye seçtim. Ekimden sonra Kpss kursu da başlarsa tam da istediğim gibi "yoğun" ve " dolu dolu" geçiyor olacak günlerim.

Millet harıl harıl dizi izlerken, birbirlerine tavsiye ederken ben dizilere değil onlara bakakalmıştım. "Bi gün benim de zamanım olacak. Ben de dizi izlicim" demiştim en Sezercikli ses tonumla. Ve bu dizileri izlerken ingilizceme de katkıda bulunabileceklerini düşünüp hepsini ingilizce izlemeye karar verdim. İngilizce izliyorum ama şimdilik inglizce altyazıdan destek alıyorum. İlerde ona da gerek kalmaz umarım. Ama çok faydalı oluyor. İzlemeye "Merlin" ile başladım. Daha önce bi kaç bölümünü izlemiş ve ilerde bunu en başından izlemeliyim demiştim. Bizim "yerli- sihirli-büyülü-saçma-sapan" dizilerimizle kıyaslayınca neden bizde böyle demeden edemedim. Her neyse dizi ile ilgili değerlendirmemi tamamını izledikten sonra yazarım. Ama birinden bahsetmeden geçemeyecem. Nasıl geçerim bu yazının ana konusu kendisi. Geçmişte renkli gözlü arkadaşlarımız hakkında söylediklerim için pişman etti beni. Ne düşündüğümü boşverin nasılsa artık öyle düşünmüyorum. Değişmek kusur değildir belirtmek isterim.

Tamam dizide iyi rolde oynamamış olabilir ama bu onun güzel olmasına engel değil. Merlin' de Nimueh adlı büyücüyü canlandıran Michelle Ryan'dan bahsediyorum. Görür görmez print screen yapıp ekran görüntüsü aldım. Siz siz olun onu görmeden "Mavi gözlüler hakkında atıp tutmayın".

Hem şimdiye kadar söylememiştim ama benim gözlerim zaman zaman renk değiştiriyor. Daha önce bundan şüpheleniyordum ama böyle bir şeye inanmadığım için göz "rengimi tam olarak bilmiyorum galiba" ya da "yanlış görüyorum bazen" diyerek geçiştiriyordum. Değişimi etrafımdakiler ve tanıdıklarım da farketmeye başlayınca mümkün mü böyle bişey diye araştırdım. Tam kesin bir yanıt yok ama özellikle "ela- kahverengi" göz rengine sahip olanlar zaman zaman böyle değişimler yaşayabiliyormuş ruhsal durumlarına bağlı olarak. Benimki açık kahverengi genellikle ama sabahları ela gibi ve bazen de yeşile yakın.Sarı denecek kadar açık kahverengi olduğu da oluyor. Kısacası dengesizliğim ruhsal durumuma göre değişen göz rengimle ölçülebilir hale gelip sabitlendi diyebilirim. Allah sonumu hayretsin. Amin.

Google Story | David A.Vise

2011-08-10T10:00:00.004+03:00

Bütün interneti bilgisayarına indirebileceğini üstelik bu işi bir haftada başarabileceğini düşünmüş bir matematik dehası Larry Page, bir buçuk yıl geçmesine rağmen henüz çok küçük bir bölümünü indirebilmişti. Ama bu çılgın fikir bugün dünyanın en büyük şirketi google’ın doğmasına sebep olacaktı. “Önümüze koyduğumuz hedefler belki biraz aptalca olabilir ama iyimser olmak çok önemli. İmkansızı istemeyi öğrendim ben üniversiteden ” diyordu İsrail Lisesi ziyaretinde tıpkı arkadaşı Sergey Brin gibi Rusya'dan kaçmak zorunda kalmış Yahudi ailelerin çocuklarna konuşurken.

Thomas Edison ampulü 25 senede bulmuşken , GrahamBell telefon için senelerce çalışmışken.. Yalnızca birkaç sene önce mezun olabilmek için yazdıkları tez ödevi, tam da amaçladıkları gibi dünyayı değiştirecek ve multimilyarlarca dolarlık dev bir şirket olacaktı. Milyonlarca insan arama yaparken ve ünü tüm dünyaya yayılmışken korktukları bir şey vardı; şirketin numarasının birileri tarafından yayılması. Çünkü o dönemde Google hala bir avuç insandan oluşuyordu ve telefonlara bakacak personelleri yoktu.

İkisi de “İlk tanıştıklarında birbirlerinin gerizekalı olduklarını düşündüklerini” itiraf ediyorlar. Birbirinin zıddı olup, farklı düşünen ve fikirleri uyuşmayan bu iki gencin kimselerin aralarına girmelerine izin vermeyip, kimseye boyun eğmeden birlikte çok ama çok çalışıp akıllı adımlar atarak çağın en büyük buluşu internete şekil vermelerini ve sıfırdan bu kadar zengin olan birkaç kişiden biri olmalarını başka hiçbir yerde bulamayacağınız kadar ayrıntılı bir şekilde anlatan bir kitap.

İkilinin hayat hikayeleri, tanışmaları, tartışmaları, beraber çalışmaları ve fikrin ortaya çıkışı, yaşanan sorunlar, karşılaşılan zorluklar, parasızlık, ders olarak okutulacak nitelikte atılan iktisadi adımlar, çalışma prensibi, felsefesi, büyüme, büyüme, daha da büyüme..Büyümedeki sürekliliğin nedenleri, geleceği.

Daha önce “Google’ın Büyülü Öyküsü” adlı kitabı okumuştum. O da çok güzeldi hatta bu kitabı alırken o kitaptan daha ayrıntılı ne anlatmış olabilir ki diye düşünmüştüm. Ama bu kitap ondan hem anlatım dili hem çeviri hem de içerik olarak daha iyi. O kitabı herkese önermemiştim gerek terimlerin boğuculuğu gerekse de çevirinin çok iyi yapılamamış olnması nedeniyle. Ama bu kitabı rahatlıkla tavsiye ediyorum. Adam arama ipuçlarından bile bahsetmiş düşünsenize. David A. Vise’nin “Google Hikayesi” kitabı kitaplığınızda olmayı hakediyor.

Güle Güle Englishce

2011-08-07T13:00:00.004+03:00

Oktay Sinanoğlu'nun "Bye Bye Türkçe" adlı kitabını bilirsiniz. Sayfalarının arasına "Şimdi bize kaybolan dilimizi geri verseler.." diye devam eden henüz yazılmamış bir şiiri iliştiresim gelir ayraç olarak. Türkçe'nin nasıl ve neden yozlaştığı bunu kimlerin yaptığı ve ne yapmamız gerektiği konusunda bu ve benzeri kitapları bulabiliriz. Başka dilleri dilimize sokma hevesimiz konusunda da çok şey söylenebilir. Mesela kapitalist yaşamın bir sonucu olarak dünyanın bilmem neresinde üretilmiş bir ürünün dünya ile aynı anda bizim ülkemizde satışa sunulması işi adeta yarışa sahne oluyor. Herkes ilk olmanın peşinde ya "orada o şeye ne ad vermişlerse bizde de o isimle satışa çıkıyor" . Yoksa millet nereden bilecek o "şeyi" ilk kim satışa sundu güzel ülkemizde.

Hep diyorum bizim insanımız pratiktir diye. Başka bir dilden bir kelime aldıysa bile olduğu gibi almaz veya alır çekimler, türetir, ne yapar ne eder o kelimeyi Türkçeleştiriverir. "Full" fiilini alır ingilizceden "Depoyu fulla gardaş" der. "Shot" fiilini alır " Şut çekmek" der "Şutlamak" der. Yüzlerce örnek verilebilir bunlara. Dil aktiftir ve sürekli yenilenir. Eklemeler olur eksilmeler olur. Önemli olan kelime fukarası olmamamızdır. Sayfalarca yazı ile anlatılacak bir şeyi bir kelimeye sığdırabilen bir dilimiz var. Kalkıp da kat sayısı 100 olan bir kelimeyi unutup onun yerine katsayısı 2-3 olan 50 kelime kullanmanın mantıklı bir tarafı yoktur. Neyse uzatmayayım nerden çıktı birden bu konu diyeceksiniz şimdi . Dün dershane çıkışı arkadaşla bir kitap arıyorduk.LK&JNS 'in önünden geçerken farkettik. Farketmez olaydık. Ramazan ramazan gülme krizine girmek de ne zormuş. Karnımıza ağrılar girmesi için bahane arıyor zaten bedenimiz. Fotoğrafını bile zor çektim gülmekten. Yandaki binanın merdiven boşluğuna girip iyice güldükten sonra çektim bunları. Hayır küçük esnaf olsa olur diyecem ama koca Lk&Jns. Tişört dese tamam ama bu ne Allah aşkına. Thşırt . Şöyle okunuyo olmalı " Tıhşırt". Sesli söyleyince siz de güleceksiniz. Fotoğraflarını çektik ama bitmedi. Bu kadarı yeter demedik ve bugün dershane çıkışı iki arkadaşla birlikte "tıhşırt" bakmaya gittik. Ses kaydı yaptık. Biraz abarttık mı demedim değil ama eğlendik evet. Sonra bu "thşırt" belki bilmediğimiz bir giysidir, belki trenddir diyerek googledan aradım. Bi kaç yerde bu ve benzeri şekilde kullanılmış evet ama ayrı bir giysi türü olduğuna dair hiçbir bulguya rastlamadım.

Ordaki sesler bana ait değil ben sade kayıt yaptım :) Furkan ve Mamiş. Rezil oldunuz :) Furkan içerde oyunbozanlık yapınca biz de onu orda bırakıp çıktık.

Ah şu çılgın Türkler diyerek bitiriyorum. Ve son 3 ay içerisinde açlık sebebiyle ölen 5 yaşından küçük çocuk sayısı 30 bine ulaşan Somalide konuşulan Somalice ile veda ediyorum. "Nabadeey" diyorum bir yılda çöpe attıkları yemeklerin 1 milyar insanı doyurabilecek olduğu söylenen Amerika ve İngiltere'nin dilinde Goodbye demek yerine.